Αδελφοί

Ίσως προβληματίζει ενίους η απεικόνισις του αριθμού 54 ως νδ΄ εις την αρχαιοελληνική γλώσσα, αλλά μη δίδετε σημασία ούτε σήμα CIA.

Τραγουδήσαμε προ ημερών τα επετειακά άσ(θ)ματα, χαραγμένα κι αυτά εις την ταφόπλακα του τελευταίου πολυτεχνείου που είδαν τα ματάκια μας, παρά τα περί το αντίθετο φληναφήματα αλλά και την εδώ και καιρό απόλυτο ωρίμανση των συνθηκών…

Το θνησιγενές, κτισμένο με δανεικά χρήματα, δανεικά συντάγματα, δανεικούς κυβερνήτες και δανεική ζωή νεοελληνικό μόρφωμα που διάφοροι σαλτιμπάγκοι αποκαλούν –χαριτολογώντας!- και «κράτος», πνέει (εκ γενετής) τα λοίσθια. Εις την μεταφυσική και επιστημονικά αστήρικτη πρόβλεψη «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» ήτις διετυπώθη κάποτε από χορτάτους (και δι’ αυτό αισιόδοξους) τσανακογλείφτες, ήλθε να απαντήσει η αυτονόητος παρατήρησις ότι «έτσι κι αλλιώς οι νεκροί δεν πεθαίνουν»…

Διαρκείς τριγμοί και πανικός εις την πολιτική (ορθότερα: πωλητική) σκηνή. Τρόμος εις χάρτινες ιδεολογίες αίτινες καταρρέουν μέσα εις ένα πυκνό νέφος δυσώδους σκόνης. Τρόμος εις τα χρυσά κλουβιά μικροαστών και μεσοαστών που βλέπουν τον εφιάλτη της προλεταριοποίησης που κάθιδροι απέφευγαν ακόμη και με πλαστικό/δανεικό χρήμα, να καλπάζει καταπάνω των και να τους καταπίνει. Τρόμος εις τους αθλίους τηλεοπτικούς βωμούς που κάθε οικία κάθε τάξεως επιμένει ακόμη (και πάντα!) να διατηρεί εις περίοπτο θέση! Τρόμος εις τις καταγέλαστες κοινωνικές σχέσεις. Τρόμος εις το πλήρες διατροφικών απορριμμάτων πινάκιο, εις bar και εις café, εις συναθροίσεις, σχολεία, αγορά, τρόμος παντού.

Τινές εξ ημών, οπλισμένοι με οργή και σαρκασμό, επιθυμούν να πέσουν με τα μούτρα εις τις χρυσές βιτρίνες του τίποτα και εις τους σκυφτούς βαστάζους του καθόλου. Γιατί, όπως είπε και ο Κωστής Παλαμάς, «ανάξιος όποιος δε μπορεί μες στο σεισμό, το χαλασμό, κάστρο τη γνώμη του να στήσει, και καρτερεί, και λέει: να ιδώ. Ανάξιος όποιος ξάφνου ακούει το προσκλητήρι των καιρών και δε λέει: Παρών!».