Ανεξάρτητα από τη θέση που έχει κάποιος για το περιεχόμενο του νομοσχέδιου (νόμου πλέον) για την αλλαγή ταυτότητας φύλου, το ερώτημα προβάλλει αμείλικτο: τι δουλειά έχει η Εκκλησία της Ελλάδος σε ένα ζήτημα που ρυθμίζει σχέσεις πολιτών (μερίδας πολιτών εν προκειμένω) με το κράτος; Από πού κι ως πού δικαιούνται οι δεσποτάδες να εξαπολύουν απειλές κατά βουλευτών;

Ρητορικό είναι το ερώτημα, γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι το ιερατείο, έχοντας στήσει μια τεράστια μπίζνα και αποτελώντας ισχυρό βραχίονα των ιδεολογικών μηχανισμών του ελληνικού αστικού κράτους, παρεμβαίνει ωμά στα πολιτικά ζητήματα, αξιοποιώντας την πολιτική δύναμη που έχει αποκτήσει. Παλιότερα ήταν ο πολιτικός γάμος, μετά η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, μετά το σύμφωνο συμβίωσης ομοφύλων, τώρα η δυνατότητα αλλαγής ταυτότητας φύλου για τα διεμφυλικά άτομα. Στην περίπτωση του πολιτικού γάμου έδωσαν πραγματική μάχη (και κέρδισαν την ισοκυρία με τον θρησκευτικό), γιατί θίγονταν οι αποδόσεις των μαγαζιών τους. Στην περίπτωση των ταυτοτήτων κυριάρχησαν οι πολιτικές φιλοδοξίες του Χριστόδουλου. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, το ιερό τζέρτζελο γίνεται για λόγους ιδεολογικής ηγεμονίας. Αλίμονο αν δεν «κουλαντρίσουν» το ποίμνιο (κοπάδι σημαίνει) με ό,τι πιο σκοταδιστικό και μεσαιωνικό υπάρχει. Επί της ουσίας δεν τους ενδιαφέρει η σεξουαλική «ορθότητα» (το τι συμβαίνει στις γραμμές τους, που το ξέρει όλος ο κόσμος, το αποδεικνύει), αλλά θέλουν να επιβεβαιώνουν συνεχώς τη θέση ισχύος που κατέχουν στο αστικό σύστημα εξουσίας.

Τα αστικά κόμματα σπεύδουν να αγκαλιάσουν και να γλείψουν το ιερατείο. Όλα, χωρίς εξαίρεση. Δεν χάνουν ευκαιρία να συναντηθούν με εκκλησιαστικούς παράγοντες, αναγνωρίζοντάς τους έτσι πολιτικό ρόλο. Αυτό βέβαια είναι το λιγότερο. Το περισσότερο είναι η στάση που κρατούν σε ζητήματα που το ιερατείο προκαλεί πολιτικές αντιπαραθέσεις, παρεμβαίνοντας σε καθαρά κρατικά ζητήματα. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Μήπως τον Τρίτση που «πήρε τον πούλο» συνοδευόμενος από τον έπαινο του Ανδρέα Παπανδρέου ότι «έγραψε ιστορία»; Πολλές δεκαετίες από τότε, την ίδια τύχη είχε ο Φίλης, που τον προέγραψαν οι δεσποτάδες για εκπαιδευτικά ζητήματα. Να θυμηθούμε μήπως τον Καραμανλή που επικεφαλής ολόκληρης της κοινοβουλευτικής του ομάδας πήγαινε να υπογράψει στις δέλτους του Χριστόδουλου για τις ταυτότητες;

Τα αστικά κόμματα όχι μόνο δεν έχουν διανοηθεί να κάνουν πράξη την αστική μεταρρύθμιση του διαχωρισμού κράτους και Εκκλησίας, αλλά κάνουν ό,τι μπορούν για να έχουν την εύνοια του ιερατείου. Ο «αριστερός» Τσίπρας έχει συναντηθεί με τον Ιερώνυμο περισσότερες φορές απ' ό,τι άλλος πρωθυπουργός με αρχιεπίσκοπο. Έδωσε στο ιερατείο λόγο στη διαμόρφωση του μαθήματος των θρησκευτικών και καρατόμησε τον υπουργό του όταν το απαίτησαν οι δεσποτάδες. Και τώρα, με το νομοσχέδιο για το φύλο, ούτε που τόλμησε να πει στους δεσποτάδες να το βουλώσουν γιατί δεν τους πέφτει λόγος. Αντίθετα, ετοιμάζει τις επόμενες παραχωρήσεις, για να εξασφαλίσει ένα ακόμα γεύμα στην αρχιεπισκοπή.

πηγή