Όταν εμείς διαδηλώναμε στις 25 Νοέμβρη για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, δεν γνωρίζαμε ακόμα ότι ένας χωρισμένος σύζυγος είχε σκοτώσει τα δύο παιδιά του για να εκδικηθεί τη γυναίκα του Δέσποινα, που είχε τολμήσει να τον χωρίσει μετά από χρόνια κακοποίησης.

Ήταν ο Δημήτρης Σκουτέλης, αξιωματικός της πολεμικής αεροπορίας, που έβαλε φωτιά στο διαμέρισμα όπου έμενε και φιλοξενούσε τα παιδιά, δέκα και οκτώ ετών, για το Σαββατοκύριακο, στο πλαίσιο της επικοινωνίας τους με τον χωρισμένο πατέρα. Θα παραθέσουμε εδώ τα λόγια της στενής φίλης της μητέρας, Λ.Ν., όπως δημοσιεύθηκαν:

«Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Βασιλάκης και ο Σταύρος δεν είναι πια στη ζωή. Κανείς δεν μπορεί να το πιστέψει και περισσότερο απ’ όλους η μητέρα τους η Δέσποινα η οποία νοσηλεύεται σήμερα σε οικτρή ψυχολογική κατάσταση σε ιδιωτική κλινική των Αθηνών. Ο άνθρωπος αυτός ήταν ένα τέρας, ένα κτήνος. Το γνωρίζαμε από πάντα αλλά κανείς μας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα έκαιγε ζωντανά τα δύο του αγόρια. Η Δέσποινα είχε περάσει πολλά. Τόσα πολλά που δεν τα χωράει ανθρώπινος νους. Το σώμα της και ειδικά τα μπράτσα της ήταν πάντα μελανιασμένα από το ξύλο που της έριχνε αυτό το κτήνος. Όταν την ρωτούσα πώς το έπαθε, μου έλεγε ότι έπεσε από τη σκάλα, ότι χτύπησε κατά λάθος σε κάποιο έπιπλο του σπιτιού. Πέρασε αρκετός χρόνος μέχρι να μου εξομολογηθεί το Γολγοθά που ανέβαινε καθημερινά δίπλα στον Δημήτρη. Χαστούκια, μπουνιές και κλωτσιές έσκαγαν σε καθημερινή βάση και χωρίς κανένα λόγο πάνω στο κορμί της. Ο Δημήτρης τη ζήλευε παθολογικά. Δεν την άφηνε να βλέπει φίλες της, δεν της επέτρεπε να έχει facebook, την σταμάτησε μέχρι και από τη δουλειά προκειμένου να μην βγαίνει από το σπίτι. Η γυναίκα πράγματι, σταμάτησε να εργάζεται ως βοηθός ακτινολόγου, διέκοψε κάθε κοινωνική συναναστροφή και ζούσε με αντικαταθλιπτικά χάπια και απέραντο τρόμο. Της έλεγα να χωρίσει. Να φύγει μακριά του αλλά στην αρχή φοβόταν να το κάνει: ‘Θα με σκοτώσει’, μου έλεγε. ‘Δεν υπάρχει περίπτωση να με αφήσει να ζήσω’. Τελικά το κατάφερε το κτήνος. Τη σκότωσε. Όχι στέλνοντας στο θάνατο εκείνη αλλά τα ίδια τους τα παιδιά».

Πριν από ενάμιση χρόνο, η Δέσποινα πήρε την απόφαση να χωρίσει: «Μέχρι τότε, ζούσαν μαζί με την μητέρα της και τον πατριό της, που είναι σαν πατέρας της, και ο οποίος της έλεγε ότι καμία γυναίκα στον κόσμο και για κανένα λόγο δεν πρέπει να υπομένει τη βία και τον εξευτελισμό. Ο Δημήτρης έφυγε από το σπίτι με ξύλο, βρισιές και απειλές και νοίκιασε ένα διαμέρισμα στη Νέα Σμύρνη. Η Δέσποινα του έκανε ασφαλιστικά μέτρα αλλά λίγο αργότερα το δικαστήριο αποφάσισε ότι τα παιδιά πρέπει να πηγαίνουν στον πατέρα τους κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο. Η Δέσποινα αρρώστησε από τη στεναχώρια της αλλά δεν περίμενε ότι θα έφτανε στο σημείο να δολοφονήσει τα παιδιά. Το τελευταίο διάστημα τον είχαμε δει στο πάρκο όπου έπαιζαν τα παιδιά μας και η συμπεριφορά του δεν μας άρεσε καθόλου. Τα αγοράκια, όπως κι όλα τα αγόρια αυτής της ηλικίας ήταν ζωηρά, και για να τα συνετίσει, κάποιες φορές, τους έριχνε σφαλιάρες και τους φώναζε υστερικά. Της έλεγα να μην του δίνει τα παιδιά κι εκείνη μου απαντούσε πως αν έκανε κάτι τέτοιο θα είχε σοβαρά προβλήματα με το νόμο, θα μπορούσε ενδεχομένως να της πάρει και την επιμέλεια των παιδιών. Είναι ντροπή για τα ελληνικά δικαστήρια να μην προβλέπουν σε περίπτωση διαζυγίων κάποια ψυχιατρική εξέταση των γονέων. Αν γινόταν κάτι τέτοιο, αυτή τη στιγμή, τα παιδάκια θα ήταν ζωντανά.

Ξέρουμε ότι έζησε πολλά χρόνια της ζωής του στο εξωτερικό, ότι τον μεγάλωσε η γιαγιά του. Δεν είχε οικογένεια, ούτε φίλους. Του έφταιγαν τα πάντα: οι μειώσεις στη δουλειά του, το ωράριο του, το ξεβόλεμά του από τα πλαίσια μιας οικογένειας που του παρείχε για έντεκα ολόκληρα χρόνια, όσα δηλαδή ήταν παντρεμένος με τη Δέσποινα, τα πάντα. Λίγο πριν χωρίσει με την Δέσποινα της έλεγε συνεχώς να φύγουν από την Ελλάδα αλλά εκείνη δεν ήθελε με τίποτα. ‘Τότε θα πεθάνεις εδώ, σ’ αυτή την κωλοχώρα’, ήταν η απάντησή του…

…Δεν έχω άλλα λόγια. Τρέμω για τη στιγμή που η φίλη μου θα συνειδητοποιήσει το μεγάλο κακό. Η ζωή αυτής της γυναίκας τελείωσε. Εύχομαι η ψυχή αυτού του αλήτη να έχει ήδη περάσει στην κόλαση και να μη λιώσει ποτέ…».

Τα ερωτήματά μας

Από τη μεριά μας, αναρωτιόμαστε ποιος εισαγγελέας έδωσε το δικαίωμα επικοινωνίας σ’ αυτόν τον βίαιο σύζυγο, πράγμα που απ’ ότι γνωρίζουμε συμβαίνει συχνά σε παρόμοιες καταστάσεις.

Αναρωτιόμαστε αν οι εισαγγελικές αρχές μετά απ’ αυτό το τραγικό γεγονός θα αναθεωρήσουν τη στάση τους και δεν θα επιβάλλουν στις χωρισμένες γυναίκες να υφίστανται, οι ίδιες και τα παιδιά τους, νέα κακοποίηση κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας, όπως γνωρίζουμε ότι συμβαίνει.

Τέλος αναρωτιόμαστε πότε επιτέλους τα μίντια θα αντιληφθούν ότι η βία κατά των γυναικών είναι η αιτία για τέτοιου είδους εγκλήματα, και θα πάψουν να τα αποκαλούν «οικογενειακή τραγωδία». Δεν είναι τραγωδία, είναι φόνος, και στην προκειμένη περίπτωση δύο μικρών παιδιών.

Κι αν αυτό δεν αναγνωρίζεται ως έμφυλη βία, ασφαλώς και δεν θα έχουν το κίνητρο να στηλιτεύουν τη συγκεκριμένη αυτή μορφή βίας. Όσο για την τραγική Δέσποινα, δυστυχώς δεν είχε βρει νωρίτερα το κουράγιο να χωρίσει αυτόν τον βίαιο σύζυγο, με αποτέλεσμα η δική της ζωή να είναι μια κόλαση μέχρι τις 24 Νοέμβρη, και απείρως χειρότερη δυστυχώς σήμερα.

Σίσσυ Βωβού – "Μωβ"

 

Mustafa