Μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη στάλθηκαν σε δυο φοιτητές-μέλη του Συλλόγου Φοιτητών Ξάνθης κλήσεις από τη δικαστική αρχή που τους καλούν για κατάθεση. Οι φοιτητές αυτοί αποτελούν το τελευταίο κομμάτι του παζλ που συνθέτει η δικογραφία του καθηγητή Παύλου που διώκει έντεκα συμφοιτητές μας για τη συνδικαλιστική δράση τους.

Είναι ξεκάθαρο ότι η υπόθεση των διώξεων όχι απλώς δεν έχει τελειώσει, αλλά γίνονται μια σειρά από διεργασίες (όπως οι κλήσεις για κατάθεση σε καθηγητές και φοιτητές μετά από πρόταση του Παύλου) που δείχνουν ότι καθόλου δεν έχει ξεχαστεί ο αγώνας που έδωσαν οι ηλεκτρολόγοι φοιτητές ενάντια στην καθηγητική αυθαιρεσία. Απέναντι μας δεν έχουμε τον Παύλο και τις μηνύσεις του, αλλά σύσσωμο το καθηγητικό μπλοκ το οποίο δεν χάνει ευκαιρία να δείξει πόσο το ενοχλούν οι αγώνες.

Είναι ξεκάθαρο πως αυτές οι μηνύσεις είναι ένα ευθύ χτύπημα σε οποιονδήποτε σηκώνει κεφάλι απέναντι στην πλήρως εντατικοποιημένη καθημερινότητα που βιώνει στη σχολή, απέναντι στις δυσκολίες που βιώνει στη ζωή του. Είναι ένα ευθύ χτύπημα στη συνδικαλιστική δράση. Αναδεικνύεται για άλλη μια φορά το πόσο ενόχλησε τον Παύλο αλλά και τον κάθε Παύλο το γεγονός ότι μια μεγάλη μερίδα φοιτητών επέλεξε τον δρόμο του αγώνα ενάντια στις πολιτικές που εφάρμοζε και όχι τον δρόμο της υποταγής και της συνδιαλλαγής. Έτσι χρησιμοποιεί τις μηνύσεις στέλνοντας μήνυμα ως εκπρόσωπος του συστήματος μέσα στα πανεπιστήμια ότι όποιος αντιστέκεται θα τιμωρείται. Καλλιεργώντας κλίμα φόβου στους φοιτητές. Αυτές οι κινήσεις δεν είναι καθόλου ξεκομμένες από τη συνολικότερη πολιτική του συστήματος. Για να μπορέσει να περάσει την επίθεσή του ενάντια στο λαό και τη νεολαία προωθεί τη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής, για να δημιουργήσει ένα αντιδραστικό κλίμα και να τρομοκρατήσει κάθε άνθρωπο που δεν υποτάσσεται σε αυτό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι δίκες που γίνονται στο Μόναχο όπου δικάζονται οι Τούρκοι αγωνιστές της ΑΤΙΚ με μόνη κατηγορία ότι είναι κομμουνιστές.

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις πιστεύουν ότι δεν πρέπει να μας τρομοκρατούν καθηγητές και πρυτάνεις, αλλά ότι πρέπει να διαλέξουμε να δώσουμε πολιτική απάντηση ενάντια σε αυτές τις διώξεις. Πρέπει ως φοιτητές μέσω των συλλογικών μας οργάνων -και όχι μόνο- να καταγγείλουμε τις διώξεις και τη φασιστικοποίηση και να δώσουμε μαζικές και μαχητικές απαντήσεις μέσω του κινήματος. Είναι χρέος όλων μας να σταθούμε αλληλέγγυοι στους δυο συμφοιτητές μας, να κινήσουμε διαδικασίες σε επίπεδο φοιτητικού συλλόγου έτσι ώστε την ημέρα που καλούνται οι συμφοιτητές μας για κατάθεση να υπάρχει κινητοποίηση αλληλεγγύης, η οποία θα αναδεικνύει ότι η απάντηση στις διώξεις δεν θα έρθει στο νομικό επίπεδο αλλά σε αυτό του δρόμου και του αγώνα.

πηγή