INDEXANTHI.GR
Πολιτισμός

Οι “Αρχάνθρωποι” διατρέχουν δημιουργικά και τη νέα εποχή

Σημαντική και χωρίς περιττούς θορύβους η παρουσία των “Αρχανθρώπων” στην ελληνική μουσική σκηνή, μετράει ήδη δεκαοκτώ χρόνια. Με δικό τους ύφος και δύσπιστοι απέναντι στο εμπορικό παιχνίδι, εξακολουθούν να πορεύονται κόντρα στους όλο και πιο άγριους ανέμους των καιρών.

Οι “Αρχάνθρωποι” σήμερα είναι οι Αλέξανδρος Ζαχαριάδης (τραγούδι, στίχοι, μουσική), Κρυστάλλης Βουζάκης (κιθάρα), Ελισάβετ Μήτσα (βιολί), Κωνσταντίνος Σακαλής (πλήκτρα) και Νίκος Βοζίκης (κρουστά).

Παρουσιάζουμε πρόσφατη συνομιλία μας με την “ψυχή” του group, τον Αλέξανδρο Ζαχαριάδη. Διανθίζοντάς την με δύο τραγούδια (video).

Πέρασαν σχεδόν δύο δεκαετίες από την ίδρυση του συγκροτήματος. Από ποιες ακτές ξεκινήσατε, ποια μέρη περάσατε και πού βρίσκεστε σήμερα;

Η αρχή έγινε το 1997 με πολύ κέφι, άγνοια κινδύνου και απειρία περί των δρώμενων στα παρασκήνια. Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν ήμασταν τα χαϊδεμένα παιδιά των δισκογραφικών εταιριών. Αντίθετα κινούμασταν από παλιά στο περιθώριο του μουσικού κατεστημένου, καθώς ποτέ δεν κάναμε τις παραχωρήσεις που τότε μας ζητούσαν. Όλη αυτή την περίοδο περάσαμε από διάφορες φάσεις και μετεξελίξεις, κυκλοφορήσαμε τρεις δίσκους και κάναμε ζωντανές εμφανίσεις σε όλη τη χώρα, αλλά κυρίως στη βόρεια Ελλάδα και ειδικότερα στην Θεσσαλονίκη από όπου καταγόμαστε οι περισσότεροι. Το τελευταίο διάστημα εμφανιζόμαστε σπανιότερα και πιο επιλεκτικά, κυρίως με την ηλεκτρακουστική μας μορφή.

“Όσα πέρασες, πέρασαν κι άλλοι” λέγατε στο ξεκίνημα σας, στο τραγούδι “Αινίγματα και μυστικά”. Πώς κινείστε τώρα που το μουσικό τοπίο έχει αλλάξει, που σ’ αυτά τα δεκαοκτώ χρόνια πέθανε η δισκογραφία με την παραδοσιακή μορφή της, συρρικνώθηκε το κοινό, έκλεισαν χώροι; Τι έμεινε από τη Θεσσαλονίκη με την καλλιτεχνική κοσμογονία του χθες;

Ο πρώτος κρίκος της αλυσίδας της μουσικής βιοτεχνίας που έσπασε, ήταν η απαξίωση των ραδιοφωνικών εκπομπών με την κατάργηση των ψαγμένων μουσικών παραγωγών και την αντικατάσταση τους με λίστες mp3. Μοιραία το κοινό αποξενώθηκε από ό,τι νέο και ελπιδοφόρο κυκλοφορεί και απομακρύνθηκε. Ακολούθησε ο μαρασμός των καλομαθημένων και σνομπ δισκογραφικών εταιριών και τελευταίοι επλήγησαν οι χώροι της ζωντανής μουσικής.

Βέβαια όλα αυτά τα “καταστροφικά” συνέβησαν κυρίως σε οικονομικό επίπεδο, το οποίο εμάς δεν μας αφορά καθόλου καθώς ποτέ δεν κυνηγήσαμε το χρήμα μέσα από αυτό που αγαπάμε. Άλλωστε ήμασταν οι πρώτοι στην Ελλάδα που πριν από δεκαπέντε χρόνια αρχίσαμε να προσφέρουμε δωρεάν όλη τη δουλειά μας μέσα από τη σελίδα μας. Σήμερα εκ του ασφαλούς και αναγκαστικά το κάνουν όλοι (και καλά κάνουν). Οι “Αρχάνθρωποι” όμως, χάριζαν τα τραγούδια τους σε βάρος των οικονομικών απολαβών τους και με κίνδυνο να δεχτούν μηνύσεις, καθώς είχαν σε ισχύ συμβόλαια με εταιρίες δίσκων. Σε αντιπαραβολή με το τότε σλόγκαν της μόδας “Η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική”, εμείς είχαμε αναρτήσει το “Η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ και ΕΠΑΡΣΗ των πολυεθνικών εταιριών κατά των καλλιτεχνών και των μουσικόφιλων”.

Τώρα, όσον αφορά σε καλλιτεχνικό επίπεδο, δεν πιστεύω πως υπάρχουν τεράστιες διαφορές στις δύο εποχές. Η κοσμογονία στην οποία αναφέρεσαι, είχε να κάνει μόνο με την πληθώρα των μουσικών σχημάτων και όχι τόσο με την ποιότητα στη δουλειά τους. Και τώρα όπως και τότε, υπάρχουν κρυμμένοι κάπου δημιουργοί με διαμαντάκια. Τότε δεν μπορούσαν να διασπάσουν το τείχος των δημοφιλών μιμητικών συγκροτημάτων και του λαϊκιστικού συνθηματολογικού ρεφραίν. Σήμερα πάλι, χάνονται μέσα στη δίνη της συντριπτικής υπερπληροφόρησης του διαδικτύου.

Βιώνουμε μια κρίση με πολλές προεκτάσεις, που –μεταξύ άλλων- έχει “στεγνώσει” τη μουσική έμπνευση και γεννάει ανιαρές επαναλήψεις. Εσύ από πού εμπνέεσαι;

Σε ένα δίστιχο από το νέο τραγούδι μας “Φήμη και αφάνεια” γράφω: “Και η Έμπνευση φυσά, γεμίζει το φεγγάρι. Άγρυπνος κανείς, την αύρα της να πάρει;”. Δυστυχώς οι περισσότεροι (υποτίθεται) σκεπτόμενοι, έχουν αποκοιμηθεί ή αλλιώς κουραστεί και αλλοτριωθεί από την ισοπέδωση που κυριαρχεί σε κάθε δραστηριότητά μας, καλλιτεχνική ή μη. Τα ερεθίσματα όμως για δημιουργικές αναζητήσεις συνεχίζουν να υπάρχουν γύρω μας και περιμένουν διακριτικά τους άγρυπνους περιηγητές να τα μετουσιώσουν σε τέχνη. Τη δική μου έμπνευση, όποτε μπορώ, την αντλώ από τη μεγαλύτερη όλων μορφή τέχνης που δεν είναι άλλη από την ίδια τη ζωή.

{youtube}wYAoSu930dM{/youtube}

Έχετε κριτική ματιά στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Πιστεύεις ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να παίρνει θέση;

Θεωρώ πως κάθε δημιουργός με ανησυχίες περί τα κοινωνικά δρώμενα, “οφείλει” να εκφράζει την προσέγγιση του, κυρίως όμως μέσα από την τέχνη του. Βέβαια έχω παρατηρήσει πως σε πολλές τέτοιες περιπτώσεις, και το κοινό βγάζει τα απωθημένα του και οχλαγωγεί. Πόσες φορές δεν ακούσαμε το “Τι κάνουν οι άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης και σιωπούν;”. Όταν όμως τύχει και βγει κάποιο τραγούδι με αφορμή κάποιο κοινωνικό γεγονός, πολλοί σπεύδουν να το χλευάσουν για το ότι δήθεν ο καλλιτέχνης πάει να εκμεταλλευτεί τη συγκυρία.

Πώς βλέπεις το μέλλον της μουσικής και πώς τη δική σας θέση μέσα του;

Η μουσική ως μια από τις πιο δημοφιλείς μορφές τέχνης, αλλά και το τραγούδι (καθώς βάζω και το στίχο μέσα), δεν θα πάψουν να απλώνονται και να εξελίσσονται ενάντια στο ρεύμα ευτελισμού των πάντων, όσο υπάρχουν άνθρωποι που σκέπτονται και κυρίως συναισθάνονται. Εμείς βέβαια εκ των πραγμάτων έχουμε να κάνουμε αποκλειστικά με το παρόν. Σήμερα λοιπόν μοιραία πορευόμαστε ως σύγχρονοι Σίσυφοι κατά το τελευταίο τραγούδι μας “Ο βράχος μου”.

{youtube}oFedoITNhQw{/youtube}

 

 

Σχετικά άρθρα

Βραβεύτηκαν οι νικητές των φετινών Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων

Super User

Η 21η Συνάντηση Νέων στον Άρδα

Super User

Αδελφές Βουγιουκλή και Λουδοβίκος των Ανωγείων στο “Πελίτι”

Super User

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Δείτε περισσότερα

Πολιτική απορρήτου και cookies