INDEXANTHI.GR
Πολιτισμός

«Ο αλησμόνητος κήπος» στην αυλή του Λαογραφικού και Ιστορικού Μουσείου Ξάνθης

Την αφηγηματική παράσταση «Ο αλησμόνητος κήπος» παρουσιάζει η Φ.Ε.Ξ. το βράδυ (21.00) της Τετάρτης 11 Αυγούστου στην αυλή με τα χαμάμ του Λαογραφικού και Ιστορικού Μουσείου Ξάνθης, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ανατολικής Μουσικής στην Ξάνθη.

Το έργο εκτυλίσσεται με οκτώ τραγούδια και τρεις οργανικές συνθέσεις σε μουσική Κυριάκου Καλαϊτζίδη και κείμενα και στίχους της Βασιλικής Νευροκοπλή. Πρόκειται για μία ανάθεση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και παρουσιάστηκε σε δύο παραστάσεις στο Κέντρο Πολιτισμού “Σταύρος Νιάρχος” τον Μάρτιο του 2018, ενώ ακολούθησαν παραστάσεις σε Χίο και Θεσσαλονίκη.

Είσοδος μόνο με προσκλήσεις (5€ -οικονομική ενίσχυση του μουσείου).

Ο αλησμόνητος κήπος

Ο κήπος είναι τόπος και τρόπος. Τόπος ομορφιάς. Τρόπος καλοσύνης. Ιδιωτικός ή δημόσιος, μικρός ή μεγάλος, είναι συνώνυμος της γαλήνης, της ηρεμίας, της έκστασης, της σωματικής, ψυχικής και πνευματικής αναψυχής και ευφορίας. Ένας από τους κορυφαίους σχεδιαστές κήπων στον κόσμο, είχε διατυπώσει την παρατήρηση ότι στο συλλογικό μας υποσυνείδητο ο παράδεισος δεν έχει τη μορφή δάσους, αλλά τη μορφή κήπου. Το δάσος θεωρείται δημιούργημα του Θεού ή της φύσης, ο κήπος όμως είναι δημιούργημα του ανθρώπου που επιλέγει πώς θα αξιοποιήσει τη φύση.

Διαχρονικά ο κήπος, σε διάφορες θρησκείες, πολιτισμούς και κοινωνίες, διαδραματίζει κομβικό ρόλο. Εκφράζει νοσταλγία και αναζήτηση. Εικονοποίηση του ιδεώδους που αφορά την ύπαρξή μας από τη γέννηση έως τα έσχατα, αλλά και πέρα από αυτά. Στον κήπο ο άνθρωπος συναντά την ομορφιά, όχι ως απλός θεατής, αλλά ως “συνδημιουργός”, ή καλύτερα, ως εραστής της. Ακόμη και στα πιο ταπεινά κηπάρια, αυτός είναι ο σχεδιαστής, ο φυτευτής, ο ποτιστής, ο καλλιεργητής.

Ταξιδεύοντας ανά τον κόσμο, προσπαθώ να “εμφυτεύω” στις μουσικές διαδρομές μου, επισκέψεις σε κήπους όπου βιώνω με ένταση θετικά συναισθήματα και καταστάσεις και μία νηφάλια θερμή οικειότητα. Η πανδαισία των χρωμάτων και των αρωμάτων διαποτίζει όλες τις αισθήσεις. Νιώθω την ευεργετική τους επίδραση εντός μου, αλλά και στους γύρω μου. Ιατρός και θεραπευτής ο κήπος. Ωστόσο, πάντα υποβόσκει και μία υποψία λύπης. Ίσως είναι η νοσταλγία του αλησμόνητου κήπου. Του αρχετυπικού. Του τόπου της ιδεώδους ομορφιάς. Της ομορφιάς που θα σώσει τον κόσμο, κατά τον Ντοστογιέφσκυ.

Όλα αυτά, αισθήματα, σκέψεις, συγκινήσεις, χρώματα και αρώματα των κήπων του κόσμου, αποτέλεσαν την πηγή έμπνευσης του μουσικού έργου που νοερά εκτυλίσσεται εν εκστάσει μέσα σε έναν κήπο. Ίσως στον αγαπημένο της παιδικής ηλικίας ή σ’ αυτόν όπου πρωτόνιωσε η καρδιά το σκίρτημα του έρωτα.

Η ιστορία

Ένα ανοιξιάτικο απόγευμα στο Central Park της Νέας Υόρκης ξεσπάει μια μπόρα που αναγκάζει πέντε άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους να καταφύγουν στο καφέ του πάρκου. Η ώρα περνά, η βροχή δεν σταματάει και η ανία αρχίζει να γίνεται ανυπόφορη. Κάτι σφυρίζει ο ένας, κάτι σιγοτραγουδά ο άλλος, η σερβιτόρα σερβίρει ποτά και σιγά-σιγά οι καρδιές ξεκλειδώνονται.

Πρώτος ο Ισπανός, σχεδιαστής κήπων στο επάγγελμα, ανασύρει τις παιδικές του μνήμες που συνδέονται με τον πατέρα του, κηπουρό των φημισμένων κήπων της Γρανάδας. Τη σκυτάλη θα πάρει ένας Ιταλός συνθέτης. Δίχως να το έχουν προαποφασίσει, ο κήπος γίνεται ο κοινός τόπος της συζήτησης. Ο συνθέτης προκειμένου να εμπνευστεί, συνηθίζει να επισκέπτεται τους κήπους Melzi στο Κόμο, ενώ μια Ιρανή που έχει φύγει εδώ και χρόνια από το Ισφαχάν και ζει στη Νέα Υόρκη, κατασκευάζει αρώματα στην προσπάθειά της να διατηρήσει μέσα της ζωντανές τις μνήμες από τους κήπους τής της πατρίδας της. Η δεύτερη κυρία αυτής της παράξενης παρέας είναι άγνωστης εθνικότητας από την Αίγυπτο και ηλικιωμένη. Μεγαλωμένη στη νεκρόπολη του Καΐρου, κατέφυγε δωδεκαετής στον δημόσιο κήπο Αλ Αζχάρ που στάθηκε αφορμή να καταλήξει στο επάγγελμα της πόρνης. Τελευταίος ένας καπετάνιος Χιώτης, θα συμπληρώσει το ψηφιδωτό των εξομολογήσεων. Βρισκόμενος κάποτε στη Χιλή, έμαθε πως η γυναίκα του περιμένει παιδί. Έτσι, όπως το είχαν συνήθειο στη Χίο, έφερε κι αυτός ένα μικρό δεντράκι από τον ξένο τόπο, να το φυτέψει στον κήπο τους για να μεγαλώσει μαζί με το παιδί που θα γεννιόταν. Μα το δεντράκι αντί να μεγαλώνει μαράζωνε…

Η συζήτηση θα πάρει μία αναπάντεχη τροπή με την παρέμβαση της σερβιτόρας, που ως τότε τους άκουγε όλους σιωπηρά. Το ποιητικό της πνεύμα θα αναγάγει τις εμπειρίες των κήπων του καθενός προς τον “Αλησμόνητο κήπο”. Εκεί που ανιχνεύεται η απαρχή της ανθρώπινης περιπέτειας και ο τελικός προορισμός του.

Σχετικά άρθρα

Ο Αντώνης Μουσαδές στην αυλή του Λαογραφικού και Ιστορικού Μουσείου Ξάνθης

Super User

Βιβλιοπαρουσίαση στην καπναποθήκη “Π”

Super User

Η Νοέλ Μπάξερ στο “Δύο”

Super User

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Δείτε περισσότερα

Πολιτική απορρήτου και cookies