INDEXANTHI.GR
Αρθρογραφία

«Μια βραδιά στου Τζιλιβάκη»

Το κείμενο που ακολουθεί αναφέρεται στον καλό φίλο του indexanthi.gr Γιάννη Τζιλιβάκη, που ακούγοντας το εν λόγω τραγούδι που παίζαμε σε κάποιο bar της Θεσσαλονίκης ένα βράδυ πριν από δεκατέσσερα χρόνια, ήρθε, είπε απλά το ονοματεπώνυμό του και από τότε έγινε πιστός φίλος…

18 Μάρτη 2001. Δεκατέσσερα χρόνια πριν. Είναι η πρώτη δημόσια εκτέλεση ενός τραγουδιού που σημάδεψε μια παρέα τριών φίλων και έγινε το soundtrack της ζωής τους, χωρίς να το θέλουν, χωρίς καν να το επιλέξουν…

Γενάρης 2001. Μια από τις καθιερωμένες συνάξεις φίλων (ων ουκ εστίν αριθμός…) στο φιλόξενο σπίτι του Γιάννη του Τζιλιβάκη στου Στρέφη βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη, καθώς οι κιθάρες έχουν έρθει στην αγκαλιά μας σχεδόν από μόνες τους. Κι εκεί αρχίζει η πολιτιστική διαμάχη. Ο Χατζιδάκις συναντάει τον Τσιτσάνη πηγαίνοντας να βρει τον Θεοδωράκη και στο δρόμο κάνουν χάι φάιβ με το Σαββόπουλο…

Άγια όλα αυτά. Αλλά εμένα με τρώει ως συνήθως και επαναλαμβάνω την (όχι πια –ακόμα και τότε- πρωτότυπη για ‘μένα) προτροπή: «Ρε σεις, να πειράξουμε κανα τραγούδι…». Τότε ο Μιχάλης λέει «θυμάστε το καλοκαίρι πηγαίνοντας στο Γιαννακάκη στην Κρήτη με το Λάμπρο ένα που λέγαμε στο καράβι –προχτές απού ’πινα ρακές με κάποιο συντεκνό μου- ποιο είναι; Το μια βραδιά στο Λούκι των Κατσιμιχαίων». Έμεινα στήλη άλατος. Άφησα την κιθάρα και πήρα μολύβι και χαρτί. Το θέμα είχε πια σοβαρέψει. Αρχίζω να γράφω με μανία τους στίχους από το Λούκι και στο πλάι να σημειώνω τις ιδέες που πετάγαμε για την επί το «κρητικότερον» απόδοσή τους. Γέλια – χάχανα και αυταρέσκεια δώσανε τη θέση τους στο κλάμα το γοερό από τα γέλια, όταν ο πάντα μειλίχιος και συνετός Τζιλιβάκης που όλη την ώρα μας άκουγε με συγκατάβαση σοφού γέροντα ανέκραξε «ΤΟΝ ΠΟΥΣΤΗ ΘΑ ΤΟΝ ΣΦΑΞΩ», λύνοντας το γόρδιο δεσμό της κορύφωσης του δράματος που αφηγείται η ιστορία, όπου και είχαμε σκαλώσει…

Φεύγοντας, μη βλέποντας καν τι ώρα είναι, πήρα τηλέφωνο το Γιάννη που ήταν στα Χανιά λόγω εορτών. «Πότε έρχεσαι, θα έρθω στο αεροδρόμιο να σε παραλάβω». Μου απήντησε, εκμεταλλευόμενος την αυθόρμητη προσφορά μου, χωρίς να αναρωτηθεί τι με έπιασε βραδιάτικο… Στο αυτοκίνητο, από το αεροδρόμιο έγινε μια πρόχειρη απαγγελία/γνωστοποίηση. Μόλις κόπασαν τα γέλια, είχαμε ήδη φτάσει. Βαλίτσες δεν άνοιξαν, άνοιξε ένα βιβλίο με Κρητικές διαλέκτους για το φινίρισμα των στίχων και νάτο. ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟΥ ΤΖΙΛΙΒΑΚΗ the final version…

18 Μάρτη 2001 η επίσημη πρώτη δημόσια εκτέλεση στη βραδιά σύνθεσης του Μουσικού Τμήματος της Λέσχης του Πανεπιστημίου Αθήνας. Πάταγος. Μεταξύ των θεατών ο Δημήτρης Μεντζέλος (Ημισκούμπρια). Στο τέλος της βραδιάς, μας είπε ότι αυτά τα τραγούδια πρέπει να πάνε σε κάποια εταιρεία και μάλιστα στη «Λύρα», καθώς μόνο αυτή θα μπορούσε να τα εκτιμήσει και να τα κυκλοφορήσει. Εμείς στη δισκογραφία;;; Δεν μας είχε περάσει (στα φανερά) ποτέ από το μυαλό… Ο Δημήτρης προσφέρθηκε να μεσολαβήσει και το έκανε. Και δικαιώθηκε, καθώς η «Λύρα»ενδιαφέρθηκε. Απαραίτητη προϋπόθεση για να βγάλουμε το δίσκο, να δώσουν την άδεια οι Αφοί Κατσιμίχα για τη διασκευή.

Ο χρόνος περνούσε, οι ηχογραφήσεις είχαν ξεκινήσει για όλα τα τραγούδια του δίσκου και κάποια στιγμή, με την ευγενική μεσολάβηση του Μπάμπη Στόκα, το demo παραδόθηκε στον Πάνο Κατσιμίχα και εν τέλει η πολυπόθητη άδεια δόθηκε… Η συνέχεια είναι εύκολα εντοπίσιμη πλέον… CD, video clips, απονομή χρυσού δίσκου, εμφανίσεις, παραστάσεις, συνεργασίες κ.ο.κ. Για το συγκεκριμένο τραγούδι, τη διασκευή μας δηλαδή, έχουμε ακούσει και εισπράξει υπέροχα σχόλια και πολλά μπράβο από πολλούς (ως επί το πλείστον φυσικά, γιατί ανέκαθεν υπήρχαν οι δυσκοίλιοι ξερόλες που –για κάποιο λόγο– κατέχουν μικρόφωνα σε ραδιόφωνα). Όμως όταν τα ακούς από καταξιωμένους καλλιτέχνες που θαυμάζεις και που ειδικά στο χώρο του λεγόμενου σατιρικού τραγουδιού (και όχι μόνο…) τους θεωρείς δασκάλους, όπως π.χ. ο Θέμης Ανδρεάδης, ο Χάρρυ Κλυνν, ο Γιάννης Λογοθέτης, ο Γιάννης Μηλιώκας, ο Γιάννης Κιουρκτσόγλου, ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Γιάννης Σπανός (!) και άλλοι, οι οποίοι μας έχουν κατά καιρούς τιμήσει αφάνταστα με την αποδοχή τους και τα καλά τους λόγια, τότε όλα αυτά τα θεωρείς παράσημα…

Για το τέλος, θα ήθελα να μεταφέρω αυτούσια τη διήγηση του Χάρη Κατσιμίχα, όταν σε μια τυχαία συνάντηση μας περιέγραφε την πρώτη φορά που άκουσε τη διασκευή μας. «Με έψαχνε ο Πάνος στο τηλέφωνο, μου είχε αφήσει μηνύματα, κάποια στιγμή του τηλεφώνησα και μου είπε ότι πρέπει να πάω από το σπίτι του. Πήγα λοιπόν και μου λέει “θέλω ν’ ακούσεις μια διασκευή”. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα “βάστα τι μαλακία θ’ ακούσουμε πάλι” – γιατί, πρέπει να σας πω ότι έχω ένα βουνό με κασέτες και cd από demo που ζητάνε διασκευές. Αλλά πάλι σκέφτηκα ότι για να με φωνάξει ο Πάνος να έρθω για να το ακούσω, που δεν το έχει ξανακάνει, θα ‘χει ενδιαφέρον… για βάλ’ το του είπα. Το έβαλε και με κοίταγε χασκογελώντας. Στο τέλος τον κοίταξα και του είπα: “Ρε μαλάκα, αυτό είναι αριστούργημα!”»…

{youtube}msxQ4wG_ANQ&t=71{/youtube}

πηγή: e-mitsos

 

Σχετικά άρθρα

Διημερεύει

Super User

Τα καλόπαιδα της Φρειδερίκης

Super User

Εγκέφαλο έχει αγγίξει πλέον η βαφή μαλλιών του Στιβ Γιατζόγλου, μόνιμη ζημιά φοβούνται οι γιατροί

Super User

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Δείτε περισσότερα

Πολιτική απορρήτου και cookies