INDEXANTHI.GR
Κόσμος

Το Κιριμπάτι πνίγεται αργά και ο κόσμος παρακολουθεί σιωπηλά

Η απόδειξη της κλιματικής κρίσης είναι πλέον αδιαμφισβήτητη. Αλλά οι κρατικές απαντήσεις στην κλιματική αλλαγή συχνά έχουν κοινωνικά και πολιτικά κίνητρα, αντί να αντιμετωπίζουν τις πραγματικότητες αυτής της απειλής. Το Κιριμπάτι, μια νησιωτική δημοκρατία στον νότιο Ειρηνικό, βυθίζεται κάτω από τη θάλασσα. Οι αυτόχθονες κάτοικοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να το σταματήσουν. Αισθάνονται ότι ο κόσμος τούς έχει ξεχάσει ή απλά δεν φαίνεται να νοιάζεται για τις ζωές τους.

Το αυξανόμενο επίπεδο του Ειρηνικού Ωκεανού απειλεί να καταπιεί τη νησιωτική δημοκρατία του Κιριμπάτι“, αναφέρει το C.N.B.C. “Τα νησιά μας ενδέχεται να γίνουν ακατοίκητα τις προσεχείς δεκαετίες” δήλωσε στο κανάλι ο πρώην πρόεδρος της χώρας Anote Tong, προειδοποιώντας ότι πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο μελλοντικής μετεγκατάστασης του πληθυσμού.

Η Δημοκρατία του Κιριμπάτι είναι το μεγαλύτερο κράτος της Ωκεανίας από άποψη μεγέθους. Καλύπτει μια περιοχή πέντε εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων που περιβάλλεται από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Αλλά η κατοικούμενη περιοχή είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι που αποτελείται από μια αλυσίδα από 33 κοραλλιογενείς αττόλες. Περίπου 100.000 άνθρωποι ζουν σε αυτά τα τμήματα του νησιού.

Για να συνεχίσουμε να ζούμε σε αυτά τα νησιά, θα πρέπει να αυξήσουμε το επίπεδο γης” τόνισε ο Anote Tong, ο οποίος προτάθηκε το 2015 για το Nobel Ειρήνης και ήταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Κιριμπάτι από το 2003 ως το 2016. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ο Tong έπεισε τους κυβερνήτες να αγοράσουν αρκετές χιλιάδες εκτάρια στη Δημοκρατία των Φίτζι, σε περίπτωση που χρειαστεί να αντιμετωπίσουν μετεγκατάσταση του πληθυσμού.

Στο Κιριμπάτι, το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν είναι κάτω από επτακόσια δολάρια ανά κάτοικο ετησίως. Είναι μια φτωχή χώρα και επειδή ακόμα και τα υψηλότερα τμήματά της βρίσκονται μόλις δύο μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας, το Κιριμπάτι θα είναι ένα από τα πρώτα μέρη που θα κατακλυστούν από τη θάλασσα καθώς το φαινόμενο του θερμοκηπίου προκαλεί την άνοδο των ωκεανών. Η στάθμη της θάλασσας αυξάνεται σταθερά λίγα χιλιοστά κάθε χρόνο, έτσι σταδιακά ακόμη και οι ντόπιοι δεν το παρατηρούν. Μόνο αυτοί που ζουν κοντά στην ακτή αναρωτιούνται γιατί το πόσιμο νερό τους ξαφνικά έχει γίνει αλμυρό ή γιατί τα κύματα τρώνε όλο και περισσότερο από την ιδιοκτησία τους.

Το ίδιο γίνεται στο Τουβαλού, στα Φίτζι, στη Σαμόα και στις Μαλδίβες. Όλες αυτές οι χώρες εξαφανίζονται σταδιακά κάτω από τη θάλασσα. Οι κάτοικοί τους είναι αβοήθητοι. Κανείς από αυτούς δεν ξέρει πώς να υπερασπιστεί τον εαυτό του από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας και εν τω μεταξύ ο υπόλοιπος κόσμος απλά κάθεται και παρακολουθεί.

Αυτή είναι η ιστορία του Κιριμπάτι στη μέση του Ειρηνικού, της μεγαλύτερης κοραλλιογενούς ατόλλης στον κόσμο. Αν δώσουμε προσοχή στην ιστορία και στην τρέχουσα κατάσταση αυτής της ατόλλης, μπορούμε να προβλέψουμε πώς θα είναι το μέλλον για όσους ζουν σε παρόμοιες τοποθεσίες σε ολόκληρο τον κόσμο και μπορούμε επίσης να κατανοήσουμε τα ζητήματα των τρεχουσών διεθνών πολιτικών.

Υψωμένο όχι περισσότερο από δύο μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας στο υψηλότερο σημείο της, το Κιριτιμάτι είναι ένα από τα πιο ευάλωτα στο κλίμα κατοικημένα νησιά στον πλανήτη. Βρίσκεται στο κέντρο του κόσμου, ωστόσο οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούσαν να το εντοπίσουν σε ένα χάρτη και δεν γνωρίζουν πολλά για τον πλούσιο πολιτισμό και τις παραδόσεις του λαού του. Αυτή η κουλτούρα μπορεί να εξαφανιστεί. Μία στις επτά από όλες τις μετεγκαταστάσεις από το Κιριμπάτι –είτε μεταξύ νησιών είτε διεθνώς- αποδίδεται στην περιβαλλοντική αλλαγή, ενώ μια έκθεση του Ο.Η.Ε. του 2016 έδειξε ότι τα μισά νοικοκυριά έχουν ήδη επηρεαστεί από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας θέτει επίσης προκλήσεις για την αποθήκευση πυρηνικών αποβλήτων σε μικρά νησιωτικά κράτη, ένα μειονέκτημα από το αποικιακό παρελθόν τους.

Η Νέα Ζηλανδία έχει δημιουργήσει μια ετήσια κλήρωση ευκαιρίας με τίτλο “Pacific Access Ballot“. Αυτή η κλήρωση παρουσιάζεται ως ένας τρόπος για 75 πολίτες του Κιριμπάτι κάθε χρόνο να εγκατασταθούν στη Νέα Ζηλανδία. Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες, οι ποσοστώσεις δεν έχουν πληρωθεί. Είναι κατανοητό ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν να εγκαταλείψουν τα σπίτια, τις οικογένειες και τις ζωές τους. Στο μεταξύ η Παγκόσμια Τράπεζα και ο Ο.Η.Ε. υποστήριξαν ότι η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία πρέπει να βελτιώσουν την κινητικότητα για τους εποχικούς εργαζόμενους και να επιτρέψουν την ανοικτή μετανάστευση για τους πολίτες του Κιριμπάτι, υπό το πρίσμα των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής. Αλλά η εποχιακή εργασία είναι συχνά επώνυμη και προσφέρει λίγες προοπτικές για μια καλύτερη ζωή.

Όμως η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία προσπαθούν πραγματικά να βοηθήσουν τα έθνη που κινδυνεύουν στα νησιά του Ειρηνικού; Το 2019 η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία και δεκαέξι μέλη των Νήσων του Ειρηνικού, πραγματοποίησαν συζητήσεις στο φόρουμ των Νήσων του Ειρηνικού στο μικροσκοπικό νησιωτικό Τουβαλού, καταλήγοντας σε συμφωνία μετά από δωδεκάωρη συνάντηση. Ωστόσο, “η τελική διακήρυξη ήταν ασθενέστερη από τη προηγούμενη συμφωνία μικρότερων χωρών του Ειρηνικού, η οποία καλούσε για γρήγορη κατάργηση του άνθρακα και υψηλότερους στόχους μείωσης των εκπομπών“, ανέφερε ο Αυστραλιανός εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας A.B.C.

Οι χώρες των Νήσων του Ειρηνικού, στις οποίες κατοικούν λιγότερα από δέκα εκατομμύρια άτομα, ήλπιζαν ότι η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία -οι πλουσιότεροι και οι μεγαλύτεροι συντελεστές εκπομπών των δεκαοκτώ μελών του φόρουμ- θα εντείνουν τις προσπάθειές τους για αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, εγκρίνοντας τη λεγόμενη Διακήρυξη του Τουβαλού στο φόρουμ. Ωστόσο, η Αυστραλία είχε επιφυλάξεις για τα τμήματα σχετικά με τις μειώσεις εκπομπών, τη χρήση άνθρακα και τη χρηματοδότηση του Πράσινου Ταμείου για το Κλίμα του Ο.Η.Ε., ανέφερε το A.B.C. Η Νέα Ζηλανδία εξέφρασε επίσης ανησυχία για το Πράσινο Ταμείο για το Κλίμα.

Αυτό δεν είναι μόνο ένα ανθρώπινο ζήτημα. Η εγκατάλειψη αυτού του νησιού στη θάλασσα θα καταδικάσει επίσης τελικά σε παγκόσμια εξαφάνιση ένα είδος πουλιών που δεν βρίσκεται πουθενά αλλού στη Γη, την καλαμοποταμίδα bokikokiko ή kirioffici. Άλλα μικρά νησιωτικά κράτη, η ύπαρξη των οποίων απειλείται από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, αποτελούν επίσης πατρίδα ειδών που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν. Τα νησιά Μάρσαλ για παράδειγμα, είναι πατρίδα του καβουριού καρύδα, το οποίο μπορεί να κυνηγηθεί και να καταναλωθεί μόνο από τους ντόπιους κατοίκους.

Αλλά για τα εκατομμύρια ανθρώπων που ζουν σε μέρη που απειλούνται από την κλιματική αλλαγή, το ερώτημα αφορά στην περιβαλλοντική και κλιματική δικαιοσύνη. Το ερώτημα αυτό δεν πρέπει να αφορά μόνο στο κατά πόσον αντιμετωπίζονται οι κίνδυνοι για την κλιματική αλλαγή, αλλά γιατί εκείνοι που θέλουν να συνεχίσουν να ζουν σε μικρά νησιωτικά κράτη συχνά δεν έχουν τους πόρους ή την αυτονομία για να αντιμετωπίσουν οι ίδιοι την κλιματική αλλαγή και άλλες παγκόσμιες προκλήσεις.

πηγή: Diplomatic affairs

Σχετικά άρθρα

Ο Philip Roth “ξεγυμνώνει” τον Donald Trump

Super User

Νεοφιλελεύθερος πρόεδρος αδυνατεί να αντιληφθεί την έννοια της ανεργίας

Super User

Οι έμποροι όπλων καταδικάζουν την τρομοκρατία

Super User

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Δείτε περισσότερα

Πολιτική απορρήτου και cookies