Δεν είμαστε το βρώμικο πετσί μας, δεν είμαστε η φοβερή ανεμοδαρμένη σκονισμένη ατμομηχανή, είμαστε όλοι όμορφα χρυσά ηλιοτρόπια μέσα μας, ευλογημένα απ’ την ίδια μας τη σπορά, με τα χρυσά, μαλλιαρά, γυμνά τέλεια σώματα που γίνονται τρελά μαύρα κανονικά ηλιοτρόπια το ηλιοβασίλεμα, που τα κρυφοκοιτάμε κάτω απ’ τον ίσκιο της τρελής ατμομηχανής της ακροποταμιάς στο ηλιοβασίλεμα του Φρίσκο με τους λόφους και τα κονσερβοκούτια, το βράδυ της ρέμβης και της φαντασίας.


