Με τη σημείωση “αφιερωμένο στον κ. Κουράκη, χωρίς κανένα σεβασμό. Εμπνευσμένο από ένα από τα τερατουργήματά του“, λάβαμε από αναγνώστρια το ακόλουθο… ποίημα:
Εσύ σκυφτός -καθώς μπρούμυτα-
και η παιδεία “σέκος” -καθώς ανάσκελα-.
Δαχτυλοαφείς το σώμα της στη μαύρη- αλήθεια– κάμαρη.
Λευκό μπαστούνι ο φαλλός σου,
-δε σ’ είπαμε κι αράπη-
χτυπάει την πόρτα του αμετάκλητου.
-Η αλήθεια να λέγεται-.
Και τυφλώνεσαι από το φως του!
“Πω, πω, πωπό, πω, πω, πωπό”.
“Ορώ”, λες, τα στραβά σου τα δυο,
απαντάμε.
Πυροκροτητή,
άλλο ορώ κι άλλο ουρώ.
Υ.Γ. Θερμή παράκληση. Κύριε, αφήστε επιτέλους την ποίηση ήσυχη.
Κατερίνα Συνοδινού
