Την προβολή τεσσάρων ταινιών του 19oυ Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης περιλαμβάνει η πέμπτη μέρα της παρουσίασής του στο Λαογραφικό και Ιστορικό Μουσείο Ξάνθης από τη Φ.Ε.Ξ. Αναλυτικά:
18.00
- “Ο ξυλουργός και η γυναίκα του” – Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος (16′). Ο Δημήτρης και η Ασημούλα μοιράζονται εξήντα χρόνια έγγαμου βίου. Η αγάπη τους, αμείωτη μέσα στα χρόνια, παραμένει φανερή σε όλους. Όταν το 2000 η Ασημούλα θα εμφανίσει τις πρώτες ενδείξεις απώλειας μνήμης, ο Δημήτρης θα κληθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του για να είναι μαζί της.
- “Μάνα μου καπνοφύτισσα” – Στάθης Γαλαζούλας (21′). Η γιαγιά μου Χρυσούλα, από την παιδική της ηλικία δούλευε στα καπνά. Τον Δεκέμβριο του 2014 πηγαίνει με τον αδελφό μου Χρήστο στην παράσταση “Από πρώτο χέρι”, με θέμα την ιστορία του καπνού στο Αγρίνιο. Έτσι, ξεκινάει μια αναδρομή για να επαναφέρει στη μνήμη μια ξεχασμένη εποχή και κυρίως για να θυμίσει στους κατοίκους το παρελθόν της πόλης.
- “Δεύτερη ζωή (Από αγκάθι ρόδο)” – Νικόλ Αλεξανδροπούλου (50′). Ο Δημήτρης ζει χάρη στην καρδιά του Νικόλα που «έφυγε» σε τροχαίο, ο Εμμανουήλ ζει χάρη στο ήπαρ μιας άγνωστής του γυναίκας που χάθηκε πρόωρα. Και οι δύο απέκτησαν μια δεύτερη ζωή χάρη στην εσωτερική δύναμη των συγγενών δύο άλλων οικογενειών και το σύγχρονο «θαύμα» της μεταμόσχευσης. Γιατί όμως η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη δωρεά οργάνων; Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος μιλάει με μεταμοσχευμένους, συγγενείς ασθενών και χειρουργούς, για το μεγαλείο της δωρεάς μοσχευμάτων, τις τεράστιες λίστες αναμονής, τον αγώνα δρόμου των γιατρών, τα προβλήματα του συστήματος.
- “Refugee highway” – Χρόνης Πεχλιβανίδης (72′). Το 2015, 800.000 άνθρωποι πέρασαν από τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου στο δρόμο τους για την κεντρική Ευρώπη. Αρκετές εκατοντάδες από αυτούς πνίγηκαν σ’ αυτή την προσπάθειά τους. Ανάμεσά τους βρέθηκαν και πολλά παιδιά… Το μακρύ ταξίδι κατέγραψε ο Χρόνης Πεχλιβανίδης με την κάμερά του.
21.15
- Ο κινηματογράφος των δημιουργών
