Ο Χρήστος Τερζίδης και το βιβλίο του «Άδεια δωμάτια» παρουσιάστηκαν στο κοινό της Ξάνθης την Τετάρτη από το βιβλιοπωλείο «Δύο» και τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.
Συνομιλώντας με τον διαχειριστή του indexanthi.gr Θοδωρή Μπακάλη και φυσικά με το κοινό, ο συγγραφέας παρουσίασε όλα όσα αφορούν στο νέο βιβλίο του και στον ίδιο, ενώ απάντησε σε πληθώρα ερωτημάτων μέσα από μια ενδιαφέρουσα συζήτηση.
Αναφορικά με το βιβλίο –που ήταν και το κυρίαρχο, χωρίς ωστόσο να μονοπωλήσει τη συζήτηση απέναντι σ’ έναν πολυπράγμονα κοσμοπολίτη που είχε τόσα να πει- ο Χρήστος Τερζίδης περιέγραψέ τον ήρωά του ως έναν «αντιήρωα, καριερίστα, που δεν θα διστάσει να κάνει οτιδήποτε για να πετύχει. Δίνει μια κλοτσιά σε όλα και κυνηγάει ένα παιδικό όνειρό του, φεύγοντας για τη Νέα Υόρκη». Όπως είπε ο ίδιος «ήθελε να γράψει γι’ αυτή την πόλη», ενώ αναφερόμενος στα βιωματικά στοιχεία που είναι ευδιάκριτα (και) στα «Άδεια δωμάτια», είπε: «Γράφω βιωματικά, όλοι οι χαρακτήρες είναι αληθινοί. Δεν μπορώ να χτίσω ένα φανταστικό χαρακτήρα, βάζω πάντα κι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Οι ήρωες είναι πάντα προβολή του εαυτού του συγγραφέα. Η καθημερινότητα μας ευνουχίζει και η γραφή είναι ένας ωραίος τρόπος να πεις πράγματα, ακόμη και στους κοντινούς ανθρώπους. Να τους επιτρέψεις να δουν τι σκέφτεσαι, τι νιώθεις, να ακούσουν τη βαθύτερη φωνή σου».
Με φόντο το αστικό περιβάλλον, αφού «οι πόλεις είναι ένας ζωντανός χαρακτήρας», το βιβλίο κάνει και μια αναδρομή στα χρόνια της αθωότητας (περνώντας ακόμη και από τη Νέα Πέραμο), φέρνοντας φως και εικόνες μπροστά στα μάτια του αναγνώστη.
Κάτι που εκπλήσσει ευχάριστα είναι το προσεγμένο και απαλλαγμένο από ασυνταξίες ή λάθη κείμενο (πλην απειροελάχιστων μέσα στην έκτασή του). «Γράφω σχετικά γρήγορα αλλά ψειρίζω τα βιβλία μου πάρα πολύ στη συνέχεια. Δουλεύω πάρα πολύ μέσα τους, στη λεπτομέρειά τους» εξηγεί ο συγγραφέας, λέγοντας: «Τα βιβλία μου προσπαθώ να είναι πρώτα απ’ όλα ειλικρινή και να γράφω αξιοπρεπώς. Σε όχι επιτηδευμένη γλώσσα -αφού δεν είμαι ακαδημαϊκός- και επιδιώκοντας να κάνω κατανοητή τη δική μου εκδοχή για κάποια πράγματα. Για μένα η τέχνη της γραφής λειτουργεί ως φωτογραφία που την έχω κόψει σε κομμάτια και την ανασυνθέτω, φτιάχνοντας μια αληθοφανή εικόνα που όμως δεν έχει τραβηχτεί ποτέ».
Σύμφωνα με τον ίδιο «προέκυψαν πολλοί άξονες σ’ αυτό το βιβλίο: η σχέση δύο αδερφών, η Ελλάδα της κρίσης και πώς φτάσαμε εδώ, η εικόνα που φτιάχνουν οι άλλοι για εμάς. Το ζητούμενο είναι ότι την υπέρβαση την κάνεις παλεύοντας ενάντια στον εαυτό σου».
Σε άλλο σημείο της μακράς συνομιλίας με το κοινό, ο συγγραφέας δήλωσε: «Αυτό που με κατεύθυνε στη ζωή μου ήταν η αγάπη για τη μουσική, κάτι που υπάρχει στα βιβλία μου. Το ευτύχημα είναι ότι δεν είχα κανένα μουσικό ταλέντο. Αν ήμουν ένας μέτριος κιθαρίστας δεν θα είχα κάνει όσα έκανα, πράγματα που με κάνουν και νιώθω πλήρης».
Γενικά ήταν μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση με άξονα ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο. Κάποιες επιπλέον πληροφορίες για το βιβλίο και τον συγγραφέα μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ.
