“Jim Morrison” – Μανώλης Νταλούκας, εκδόσεις Βασδέκη, σελίδες 172 + 116
Ένα μνημειώδες δίτομο έργο του παρελθόντος, που μάλλον δεν έτυχε της προβολής που του έπρεπε. Η γραφή του “περιθωρίου” των αρχών της δεκαετίας του ’80 αναδύεται αυτούσια και περιεκτική, φωτογραφίζοντας πράγματα που έχουν πια ξεχαστεί(;).
Ο Jim Morrison ίσως είναι απλά η αφορμή, παρ’ όλο που επιχειρείται μια άκρως εμπεριστατωμένη αγιογραφία του. Όμως τα πράγματα δεν σταματούν εκεί. Ο Μανώλης Νταλούκας σκύβει στα βάθη της ποίησης, της λογοτεχνίας, της μουσικής, ακόμα και της φιλοσοφίας και των πολιτικών επιστημών κι ανασύρει πολύτιμο υλικό, που πλάι στην… ακτινογραφία του Jim Morrison και των “Doors” αποκτά μυθικές διαστάσεις. Είναι μια μελέτη απ’ αυτές που σπάνια έχει την τύχη να διαβάσει κανείς, μια μελέτη χωρίς αρχή και τέλος, που αγκαλιάζει πράγματα προαιώνια και μέσω του θέματός της τα δένει με την καθημερινότητα του καθένα.
Ο συγγραφέας εμβαθύνει σε κάθε πτυχή της πολυδιάστατης παρουσίας του ήρωά του, αλλά και ενός ολόκληρου κινήματος που εκφραζόταν μέσα και από αυτόν. Από τα αμερικάνικα πανεπιστήμια και την αμφισβήτηση του ’60 ως τα ναρκωτικά κι από τα καπνοβριθή clubs ως τον Νίτσε και τον Νίκο Αλέξη Ασλάνογλου, ο Μανώλης Νταλούκας δίνει ένα σπάνιο (με όλες τις σημασίες) έργο, που αποτελούσε ένα από τα μαξιλάρια μας στο τέλος της εφηβείας. Στίχοι, φωτογραφικό υλικό, υπέροχα σκίτσα, ακόμα και ξεχωριστό χρονολόγιο με τα γεγονότα της εποχής και λόγια που υποκινούν σε σκέψη και έρευνα και απλώνονται σε κάθε γωνιά του νου αλλά και της ψυχής. Θυμίζοντάς μας εκείνη την αξεπέραστη γραφή που βρίσκαμε στο “Ιδεοδρόμιο“, στο “Αγκάθι” και στα φανζίν της εποχής, που ουδεμία σχέση έχουν βέβαια με τα σημερινά. Αναζητείστε τα και θα αποζημιωθείτε…
