“Σαπφώ – Ποιήματα“, εκδόσεις Βιβλιοβάρδια, σελίδες 77
Μια ωραία έκδοση με τα “άπαντα σωζόμενα ποιήματα” της Σαπφώς, της μεγάλης λέσβιας (με διττή, αν θέλετε, έννοια) ποιήτριας, όπου συνυπάρχει το αρχαίο κείμενο με την μετάφραση, με εισαγωγή και απόδοση στα νεοελληνικά από τον Πέτρο Βιτόπουλο.
Η μετάφραση των ποιημάτων της μεγάλης λυρικής ποιήτριας της αρχαιότητας, βασίζεται στο κείμενο που περιέχεται στις εκδόσεις της Οξφόρδης. Τα ποιήματα παρατίθενται χωρισμένα σε θεματικές ενότητες, προς γνώσιν ή τέρψη του αναγνώστη που θα αποφασίσει να εισχωρήσει στο έργο της ποιήτριας. Να γνωρίσει καλύτερα την Ψάφπα, όπως λεγόταν η ποιήτρια στην αιολική διάλεκτο, τη σύγχρονη και συμπατριώτισσα του σοφού Πιττακού και του ομότεχνού της Αλκαίου. Την υποβλητική και εκφραστικά ζωηρή δασκάλα της ποίησης με τις εκατό μαθήτριες στην περιώνυμη σχολή της, την οποία ο Διονύσιος ο Αλικαρνασεύς κατατάσσει μεταξύ των δασκάλων του ρέοντος και μελωδικού ύφους. Τη Σαπφώ των ερώτων και του λυρισμού, του πνεύματος και της λιτότητας. Αυτή που έζησε σε μια εποχή που η λατρεία του σωματικού κάλλους είχε αναχθεί σε θρησκευτική και καλλιτεχνική ψύχωση! Τη Σαπφώ που μάντεψε σωστά όταν έγραφε “μνάσασθαί τινά φαιμ’ έτι κάτερον αμμέων“, δηλαδή “λέω στο μέλλον πως κάποιος θα μας θυμάται“…
