“Μικρή ιστορία της γνώσης”
Πώς ένα βιολογικό είδος στα πρόθυρα της εξαφάνισης, που χρησιμοποιούσε πέτρινα τσεκούρια για να εξασφαλίσει μια πενιχρή επιβίωση, κατάφερε να καταστεί η κυρίαρχη δύναμη πάνω στη Γη; Πώς κατάφερε να χτίσει μια γνώση της φύσης που να εκτείνεται από τα μικροσκοπικά άτομα μέχρι τις τεράστιες δομές του σύμπαντος; Ο Λέοναρντ Μλοντίνοφ συλλαμβάνει και αφηγείται με μοναδικό τρόπο την ιστορία της προόδου του ανθρώπου, από την εποχή που ζούσε στις αφρικανικές σαβάνες μέχρι τη σημερινή κατάκτηση της κβαντικής φυσικής. Καθ’ οδόν εξερευνά τις ενδιαφέρουσες προσωπικότητες των κορυφαίων φιλοσόφων, επιστημόνων και στοχαστών, αναζητώντας τα ίχνη των πολιτιστικών δεδομένων -αλλά και των τυχαίων περιστατικών- που επηρέασαν την επιστημονική ανακάλυψη.
Εγκυρότατα τεκμηριωμένο, προσιτό και ποτισμένο με το σήμα κατατεθέν του συγγραφέα -χιούμορ και έμπνευση-, το βιβλίο του Μλοντίνοφ συνιστά έναν εντυπωσιακό φόρο τιμής στην πνευματική περιέργεια της ανθρωπότητας και ένα πολύτιμο ανάγνωσμα για όποιον ενδιαφέρεται για τα επιστημονικά ερωτήματα του καιρού μας.
“Ο θάνατος του Θεού”
Κανένας φιλόσοφος του Διαφωτισμού δεν μίλησε για τον “θάνατο του Θεού“. Ο “θάνατος του Θεού” είναι μια φράση του 19ου αιώνα την οποία σήμερα γνωρίζουμε εν πολλοίς μέσω του Νίτσε (αν και δεν ήταν ο Νίτσε που την επινόησε). “Ο Θεός είναι νεκρός“, έγραψε στη “Χαρούμενη επιστήμη“. “Ο Θεός παραμένει νεκρός. Κι εμείς τον σκοτώσαμε“.
Τον 18ο αιώνα ο Θεός ήταν εντελώς ζωντανός. Η ισχύς της Εκκλησίας ήταν ακόμα εδραία. Όσοι την αμφισβητούσαν, το έκαναν λαθραία. Και συχνά ήταν κι αυτοί πιστοί. Γιατί λοιπόν να μας απασχολεί “Ο Διαφωτισμός και ο θάνατος του Θεού“;
Υπάρχουν δύο όψεις αυτού που ονομάζουμε θάνατο του Θεού. Η πρώτη είναι η παρακμή της θρησκευτικής πίστης. Η δεύτερη είναι η ανάπτυξη ενός νέου είδους πίστης, πίστης στην ικανότητα των ανθρώπων να δρουν χωρίς καθοδήγηση από το επέκεινα. Αυτό που θέλω να υποστηρίξω είναι ότι η παρακμή της θρησκευτικής πίστης έχει υπερτονιστεί. Η πίστη, όμως, στις ανθρώπινες ικανότητες έχει υποτιμηθεί. Μας απορρόφησε τόσο πολύ η ιδέα της παρακμής της θρησκευτικής πίστης ώστε σχεδόν αγνοήσαμε τη σημασία της πίστης στις ανθρώπινες ικανότητες και την παρακμή αυτής της πίστης στον μεταδιαφωτιστικό κόσμο.
