Ο γερο Δήμος πέθανε, ο γερο Δήμος πάει
κι η αγορά είν’ εμφανές πως τον ακολουθάει.
Αναστενάζουν μαγαζιά, δάκρυα στις μαρκίζες
επιταγές, λογαριασμοί, σωρός υποχρεώσεις
άλλοι να μη χορταίνουνε παρά τις τόσες μίζες
κι άλλοι σε είδη μα κι αρχές να κάνουνε εκπτώσεις…
Κόσμος περνάει και κοιτά, κόσμος που αναστενάζει
μετράει φραγκοδίφραγκα, κουνάει το κεφάλι
βγήκε να πάρει είκοσι είδη, μα αγοράζει
στο τέλος ένα μοναχά και λέει «του χρόνου πάλι».
Προς «τόνωση της αγοράς» αναφανδόν κινήσεις
μα αν δεν υπάρχουν όβολα όλα είναι χαμένα
σουβλάκια, ορχήστρες και γιορτές, στο βρόντο υπομνήσεις
οι δρόμοι είναι… αδειανοί και τα σκυλιά λυμένα!
Τόσες ενέσεις, γιατρικά, μα ασθενεί βαρέως
η αγορά που επιζεί διασωληνωμένη.
Αλλού τα φράγκα τρέχουνε. Εκείνη πια μοιραίως
ψυχορραγεί κι ανήμπορη θαύματα περιμένει.
Ο γερο Δήμος πέθανε, ο γερο Δήμος πάει
κι η αγορά είν’ εμφανές πως τον ακολουθάει.
