Απ’ τα κανάλια μου μιλάν’ τ’ ανδρείκελα του κράτους
συνέχεια παρουσιάζοντας εγκλήματα, θανάτους,
αίμα και ανασφάλεια, απόγνωση και τρόμο
υπονοώντας πως δεν πρέπει να γυρνώ στο δρόμο.
Θέλουν να βγαίνω μοναχά για να καταναλώνω
να επιστρέφω γρήγορά, μπροστά τους να ξαπλώνω
και να τους παρακολουθώ που δίνουν οδηγίες
ολημερίς κι ολονυχτίς, εργάσιμες κι αργίες.
Αυτά συμβαίνουν βέβαια στα μεσοδιαστήματα των διαφημίσεων, αφού ακόμα και το πρόγραμμα διαμορφώνεται γι’ αυτές και σύμφωνα με αυτές. Μεσοδιαστήματα που περιέχουν και εκλεκτούς προσκεκλημένους προς επίρρωση των παραπάνω:
Με το που σκάει η ανατολή βγαίνουν τα παλικάρια
παίρνουν τις στράτες, πιάνουνε στα μουμουέ στασίδια
και με σοβαροφάνεια παπάρες αμολάνε
για να τρώμε φακές εμείς κι αυτοί βουρ στα κοψίδια.
Κάνουνε πως χορεύουνε με μπρίο και τσαλίμια
μα κατά βάθος όλοι τους δεν είν’ παρά ψοφίμια
τεμπέλικα, ακαμάτικα, με μόνο ενδιαφέρον
ό,τι σχετίζεται με το προσωπικό συμφέρον.
Στου αντρειωμένου την αυλή κάνουνε τους ιππότες
τους ικανούς κι ατρόμητους με τα παχιά τα λόγια
κάτι τύποι απίθανοι που είν’ στ’ αλήθεια κότες
με γυαλισμένα δέρματα και ακριβά ρολόγια.
Κορδώνονται, αερολογούν, εκ του ασφαλούς μιλάνε
πουλάνε φύκια ως καλές μεταξωτές κορδέλες
υπηρετούν τ’ αφεντικά, γλείφουνε, προσκυνάνε
άλλη εικόνα δίνουνε μα πρόκειται για βδέλλες.
