INDEXANTHI.GR
Αρθρογραφία

Δεκατρείς αγωνιστές της εθνικής αντίστασης που δεν νοιάστηκαν ποτέ για το αν θα διοριστούν στο δημόσιο

Το θέμα της ημέρας προφανώς είναι οι ξεκαρδιστικές/σιχαμερές δηλώσεις του Ιάσονα Σχινά-Παπαδόπουλου, γραμματέα της μνημονιακής πλέον νεολαίας ΣυΡιζΑ, ο οποίος για να μας δικαιολογήσει το πώς βρέθηκαν η μάνα του, ο αδερφός του και η κολλητή του να προσλαμβάνονται για να δουλέψουν για το κράτος, μας λέει διάφορα, όπως το πόσα χρόνια τρέχει σε κινητοποιήσεις, το τι λαϊκή ηρωίδα είναι η μάνα του και πόσο κουράστηκε ο αδερφός του στην κατάληψη της Α.Σ.Ο.Ε.Ε. το 2008 (αλήθεια).

Το ξεκαρδιστικό/σιχαμερό στοιχείο αυτών των δηλώσεων είναι πως ο Σχινάς-Παπαδόπουλος (έχω μια έμφυτη αντιπάθεια για τους ανθρώπους με δύο επώνυμα, το παραδέχομαι) επικαλείται το οικογενειακό του παρελθόν και το τι έκανε η γιαγιά του και διάφοροι συγγενείς στην Εθνική Αντίσταση, προκειμένου να δημιουργήσει μια αίσθηση δικαίωσης για το ΣΥΡΙΖΑικό αυτορουσφέτωμα. Ότι το αξίζουν ρε παιδί μου, για τους ηρωϊκούς προγόνους.

Επειδή αυτό το τελευταίο λοιπόν είναι τόσο γελοίο που καταντάει εξοργιστικό, παρουσιάζουμε τα βιογραφικά μερικών σπουδαίων, αν και όχι γνωστών στο πλατύ κοινό, αγωνιστών της εθνικής αντίστασης. Μερικών από τους χιλιάδες που έπαιξαν τη ζωή τους και στο μέτωπο του ’40 και στην εθνική αντίσταση και σίγουρα όχι για να κερδίσουν μια βύσμα και μια θέση στο δημόσιο. Να δούμε τέλος πάντων τι έκαναν στη ζωή τους αυτοί οι άνθρωποι και κυρίως το με τι ανταμείφτηκαν για τον αγώνα τους, για να έρχεται εβδομήντα χρόνια μετά να διορίζει την κολλητή του ο Ιάσονας Σχινάς-Παπαδόπουλος στο όνομά τους:

Γεράσιμος Θερμός

Ο Γεράσιμος Θέρμος γεννήθηκε στο χωριό Εγκλουβή. Εργάστηκε ως δάσκαλος και μπήκε στο Κ.Κ.Ε. και τον Ε.Λ.Α.Σ. με το ψευδώνυμο Τιλίλας. Στην μάχη της Λευκάδας (15-18 Ιουνίου 1944) ήταν επικεφαλής του δεύτερου λόχου του Ε.Λ.Α.Σ. Σκοτώθηκε το 1947 στην μάχη της Πούντας και το κεφάλι του κόπηκε από τους άνδρες του Ζέρβα και κρεμάστηκε στο πεμπτοφάναρο της πλατείας της Λευκάδας.

Στέλιος Στραβομύτης

Ο Στέλιος Στραβομύτης ήταν στέλεχος του Ε.Α.Μ. Αμφιλοχίας και μέλος του Κ.Κ.Ε. Το μεταβαρκιζιανό κράτος τον έστειλε στο κολαστήριο της Κέρκυρας και μετέπειτα η χούντα σε φρενοκομείο αντιφρονούντων. Εκεί βασανίστηκε μέχρι να χάσει τα λογικά του. To ψευδώνυμό του ήταν “Κόκκινος”. Ήταν ένας από τους πρώτους αγωνιστές του Ε.Α.Μ.-Ε.Λ.Α.Σ. της Αμφιλοχίας.

Γιάννης Πετρόπουλος

Ο Γιάννης Πετρόπουλος απο την περιοχή Τεγέας Αρκαδίας, γεννήθηκε στο χωριό Στρίγγο του νομού. Διετέλεσε ηγετικό στέλεχος του Ε.Α.Μ. και του Ε.Λ.Α.Σ. Αρκαδίας με πλούσια και εκτενή δράση. Ως ανταμοιβή για τους προσωπικούς του αγώνες, το αστικό κράτος τον καταδίκασε τρις εις θάνατον στις 16/2/1948 (μόνιμο ελληνικό στρατοδικείο). Εκτελέστηκε μερικές μέρες μετά την καταδίκη, αφήνοντας πίσω του μια χήρα και τρία παιδιά.

Παντελής Λιότσος

Ο Παντελής Λιότσος (καπετάν Κόρακας) γεννήθηκε το 1912 στο χωριό Παλήμπεη (Δρυμός) Bόνιτσας. Την περίοδο της εισβολής του Μουσολίνι στην Ελλάδα, πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο ως έφεδρος ανθυπολοχαγός ενάντια στους φασίστες κατακτητές. Ήταν μάλιστα ο πρώτος έλληνας έφεδρος ανθυπολοχαγός που μπήκε στο Αργυρόκαστρο. Για την προσφορά του στο ελληνοϊταλικό μέτωπο, η βασίλισσα Φρειδερίκη τον κάλεσε να λάβει «παράσημο ανδρείας». Ο Παντελής Λιότσος το αρνήθηκε με επιστολή του στο παλάτι. Στη διάρκεια της κατοχής εντάχθηκε στον Ε.Λ.Α.Σ. Λευκάδας με το ψευδώνυμο “Κόρακας”. Ο Ε.Λ.Α.Σ. τον έβαλε διοικητή του Συντάγματος 2/39. Τον Μάη του ’44 το Γενικό Αρχηγείο του Ε.Λ.Α.Σ. αποφασίζει να στείλει τον καπετάν Κόρακα και τον σύντροφό του Φουρτούνα για να απελευθερώσουν την Λευκάδα.

Ο Παντελής Λιότσος, αρχικά, όντας έφεδρος ανθυπολοχαγός, επιστρατεύεται τον Σεπτέμβρη του 1947 στα Γιάννενα και από κει στο Χαϊδάρι, ενώ θα μεταφερθεί στη συνέχεια στη Μακρόνησο. Εκεί θα αρνηθεί να υπογράψει δήλωση και θα βασανιστεί σκληρά. Λόγω των απάνθρωπων βασανιστηρίων θα μεταφερθεί από τη Μακρόνησο στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός». Τον Σεπτέμβρη του 1948 μεταφέρεται στις στρατιωτικές φυλακές της Μακρονήσου με την ψεύτικη κατηγορία της «ανθρωποκτονίας». Εκεί θα υποστεί βασανιστήρια, ξυλοδαρμούς και μακρόχρονο εγκλεισμό στην απομόνωση. Το 1949 θα μεταφερθεί στις φυλακές της Λευκάδας όπου θα δικαστεί και θα αθωωθεί για την υποτιθέμενη ανθρωποκτονία. Ήταν τόσο ψεύτικα κατασκευασμένη η κατηγορία, που ακόμα και οι συγγενείς του θύματος κατέθεσαν πως ήταν αθώος. Μετά την αθώωσή του θα μεταφερθεί εκ νέου στη Μακρόνησο, όπου θα περάσει μια νέα περίοδος απομόνωσης και βασανιστηρίων. Το 1950 θα εξοριστεί στον Αϊ-Στράτη. Μετά από 17 χρόνια εξορίας, ο Π. Λιότσος θα αφεθεί πια ελεύθερος.

Γεράσιμος Πρίφτης

Ο Γεράσιμος Πρίφτης υπήρξε στην οργανωμένη του δράση και την αντίσταση ένα από τα πιο πολύτιμα στελέχη του Ε.Λ.Α.Σ. και του Κ.Κ.Ε. και παρέμεινε ως το τέλος τίμιος, αγνός και γενναίος αγωνιστής. Στον Ε.Λ.Α.Σ. εντάχθηκε από το 1943 ως έφεδρος υπολοχαγός. Αργότερα έλαβε τον βαθμό του υπασπιστή στην 8η Μεραρχία του Ε.Λ.Α.Σ. που έδρευε στην Ρούμελη. Επίσης τέθηκε διευθυντής του κρυπτογραφικού τμήματος. Αργότερα συμμετείχε επιτελικά στη μάχη της Αμφιλοχίας (1944). Με τον εμφύλιο (1947) εστάλη στο κολαστήριο της Μακρονήσου στο τάγμα σκαπανέων όπου παρέμεινε μέχρι το 1954.

Θανάσης Δρούκαλης (Γκούρας)

Γεννήθηκε στην Αμφίκλεια Λοκρίδας το 1916. Λοχίας Πυροβολικού στον πόλεμο του ’40-’41, αντάρτης του Ε.Λ.Α.Σ. -εφεδρικού και μόνιμου- από τις αρχές του 1943. Συμμετείχε στις μάχες της Αμφίκλειας και του 51ου χιλιομέτρου, της Αράχοβας, των Θερμοπυλών, των Δερβινοχωρίων, της Αγίας Τριάδας και της Μακρακώμης. Διωκόμενος, μετά το 1944 κατέφυγε στο ένοπλο τάγμα καταδιωκόμενων Παρνασσού του Διαμαντή το 1946 και από το 1947 μαχητής του Δ.Σ.Ε. στο πόστο του χειριστή πυροβόλου, το 1948 ονομάστηκε λοχαγός και το 1949 ταγματάρχης. Πήρε μέρος σε όλες τις μεγάλες μάχες του Δ.Σ.Ε. στην περιοχή. Επίσης πήρε μέρος στην μεγάλη διείσδυση της Λοκρίδας και στη διείσδυση του 1948 όπου συνέλαβαν και τον αντιπρόεδρο της βουλής Κουτσοπέταλο. Πιάστηκε στις 4 Αυγούστου 1949 και καταδικάστηκε σε θάνατο και ισόβια. Αφέθηκε ελεύθερος το 1964. Ασυμβίβαστος ο καπετάνιος, θα προσθέσει στους αγώνες του άλλα επτά χρόνια παρανομίας από τη χούντα.

Γιώργος Σαμπατάκος

1920 -1949. Γεννήθηκε στο χωριό Άνω Καρέα του νομού Λακωνίας. Κατά τα γυμνασιακά του χρόνια οργανώθηκε στην οργάνωση της Ο.Κ.Ν.Ε. Στην περίοδο της γερμανικής κατοχής ήταν φοιτητής στην Ανωτάτη Εμπορική. Οργανώνεται στην Ε.Π.Ο.Ν. Σπουδαστών και μάχεται τον ξένο κατακτητή. Το 1946 δολοφονείται άγρια ο πατέρας του και εκείνος πιάνεται και στέλνεται στην Μακρόνησο. Ζει από κοντά τα γεγονότα της σφαγής της Α΄ Ε.Τ.Ο. στις 29-2 και 1-3 του 1948. Μετά κλείνεται ως το 1949 στην απομόνωση. Δολοφονείται στο “σακί με την γάτα” μετά από πολύωρα βασανιστήρια.

Σωτήρης Τσιτσιπής (Λοκρός)

Γεννήθηκε στο Δαδί Λοκρίδας κοντά στην Αμφίκλεια. Τελείωσε τη στρατιωτική σχολή ευελπίδων τον Αύγουστο του 1940 με τιμητική μνεία. Από εκεί είχε τον βαθμό του ανθυπολοχαγού του μηχανικού. Το 1940 πήρε μέρος στην Αλβανία και με την διάλυση του μετώπου επέστρεψε στο Δαδί. Στην κατοχή οι Ιταλοί τον κυνήγησαν πολύ για τα φρονήματά του και έτσι αναγκάστηκε να φύγει για την Αθήνα. Το 1943 στην Μενδενίτσα Λοκρίδας κατατάχθηκε στο Αρχηγείο του Ε.Λ.Α.Σ. ως διοικητής λόχου. Αργότερα έγινε διοικητής διλοχίας και μετά τάγματος. Το τάγμα του ήταν το 2/42 Τάγμα Λοκρού. Ο Λοκρός έδωσε πολλές μάχες με τον Άξονα όπως αυτή στις Θερμοπύλες, στο 51ο χιλιόμετρο, την Παύλιανη, το Σκλήθρο, το Δαδί και τον Άγιο Κωνσταντίνο. Πήρε μέρος και στα Δεκεμβριανά το 1944. Μετά τη Βάρκιζα βγήκε πάλι στο βουνό με τον Δ.Σ.Ε. και έδρασε στη Ρούμελη ως επιτελάρχης ταξιαρχίας. Τον Απρίλη του 1949 άρρωστος και εξαντλημένος από τις κακουχίες, πιάστηκε αιχμάλωτος στον Βάλτο και μεταφέρθηκε στα Τρίκαλα. Δικάστηκε από έκτακτο στρατοδικείο στις 15-4-1949 και εκτελέσθηκε την επόμενη.

Νίκος Γκότσης

Δικηγόρος από τη Ζαχάρω. Πήρε μέρος στην εθνική αντίσταση ως υπεύθυνος του δικαστικού του 9ου Συντάγματος Μεσσηνίας. Μετά τη Βάρκιζα ξεκινά ο διωγμός του και κρύβεται στα βουνά με άλλους συντρόφους του. Το 1946 εντάσσεται στον Δ.Σ.Π. και λαμβάνει μέρος σε πολλές μάχες. Προάγεται στον βαθμό του συνταγματάρχη και συμμετέχει στη Δικαστική Επιτροπή Δ.Σ.Π. Στις 18/05/1949 συλλαμβάνεται και καταδικάζεται 72 φορές σε θάνατο(!). Οδηγήθηκε μαζί με τον Λεωνίδα Κωνστανταράκο στο απόσπασμα όπου εκτελείται με ανοιχτά τα μάτια και τη γροθιά σηκωμένη.

Θανάσης Καλαμπόκας

Απόφοιτος του γυμνάσιου Παγκρατίου και κάτοικος Βύρωνα. Με την κατοχή υπηρετεί ως διερμηνέας στο αεροδρόμιο Χασάνι, όπου έβαζε μέσα αντιστασιακούς και έκλεβαν όπλα. Αργότερα υπηρετεί ως διμοιρίτης στον 4ο Λόχο Ε.Λ.Α.Σ. Παγκρατίου. Πολεμά στα Δεκεμβριανά στην περιοχή Αρδήττου – Σταδίου – Ιλισσού, με κορυφαία στιγμή δράσης του όταν απεγκλωβίζει 63 ΕΛΑΣιτες από τα αγγλικά τανκς και τους οδηγεί στον Βύρωνα. Μετά τη Βάρκιζα εξορίζεται στην Ικαρία. Το 1948 ανεβαίνει στον Παρνασσό και εντάσσεται στον Δ.Σ.Ε. Σκοτώνεται στο δάσος Αργυρίων στον Παρνασσό με άλλους οκτώ συντρόφους του σε ενέδρα του στρατού και των παρακρατικών. Τα κεφάλια τους κρεμιούνται στην πλατεία Σπερχειάδας και αργότερα άγνωστοι τα θάβουν στην άκρη του νεκροταφείου όπου σήμερα η Π.Ε.Α.Ε.Α. τούς έχει στήσει μνημείο.

Ευθυμία Ντιντή

Η Ευθυμία Ντιντή γεννήθηκε στο Μ. Κεφαλόβρυσο Τρικάλων από πολυμελή και αγροτική οικογένεια. Ήταν η δεύτερη από τα έξι παιδιά της οικογένειάς της. Την περίοδο της κατοχής εντάχθηκε στο Ε.Α.Μ. παρά τα προβλήματα της μέριμνας των μικρών της αδερφών (ήταν πια ορφανή). Μετά την ίδρυση της Ε.Π.Ο.Ν. γίνεται μέλος της και βοηθά στην Εθνική Αλληλεγγύη και την αντάρτικη επιμελητεία. Μετά τη Βάρκιζα διώκεται από τις παρακρατικές συμμορίες των Τσαντούλα, Σύρμα, Μπιζή και Λαδιά. Εν τέλει θα ενταχθεί με μερικούς ακόμα συγχωριανούς της στον Δ.Σ.Ε. Σε ενέδρα του περιβόητου διοικητή Μπάκουλη, η Ευθυμία θα τραυματιστεί βαριά και θα οδηγηθεί μετά από σύλληψη στο στρατοδικείο. Θα καταδικαστεί δις εις θάνατον και θα εκτελεστεί το 1947 στα Μαντέμια Τρικάλων.

Νίκος Κομπλίτσης

Ανθυπολοχαγός του στρατού και μαχητής του αλβανικού μετώπου. Με την κατοχή περνά στον Ε.Λ.Α.Σ. με το ψευδώνυμο Χελμός και το 1943 ορίζεται διοικητής του υπαρχηγείου Ξηρομέρου του Ε.Λ.Α.Σ. Με τις επιθέσεις των παρακρατικών το 44-46, βγαίνει ξανά στα βουνά της Στερεάς. Μετά τη Βάρκιζα αιχμαλωτίζεται άρρωστος και τραυματισμένος και περνά στρατοδικείο. Καταδικάζεται σε θάνατο και εκτελείται το 1946.

Ευγένιος Σκούρτας

Έφεδρος ανθυπολοχαγός του στρατού και ήρωας του αλβανικού έπους. Γιός φτωχών γεωργών από την Κωνωπίνα, βγαίνει αντάρτης του Ε.Λ.Α.Σ. με τον αδερφό του Τάκη. Στον Ε.Λ.Α.Σ. διατηρεί τον βαθμό του και εντάσσεται στο αρχηγείο Ξηρομέρου. Με την έναρξη της δεξιάς τρομοκρατίας, ο Σκούρτας βγαίνει ξανά στα βουνά με μικρή ομάδα καταδιωκόμενων αγωνιστών και κρύβονται σε σπηλιά. Οι δεξιοί παρακρατικοί της Κωνωπίνας και της Κατούνας τους συλλαμβάνουν και τους οδηγούν στο χωριό Φυτείες. Στον δρόμο τα δύο αδέρφια καταφέρνουν να λυθούν και τρέχουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Ο παρακρατικός Μήτσος Σκούρτας (συνωνυμία) πυροβολεί τον Ευγένιο στον αστράγαλο και εκείνος πέφτει. Επί τόπου οι παρακρατικοί πέφτουν πάνω του και τον κατακρεουργούν με μαχαίρια. Ο αδερφός του Τάκης συνελήφθηκε και βασανίστηκε άγρια. Έμεινε ανάπηρος στο δεξί του πόδι για μια ζωή.

Νομίζουμε, Ιάσονα Σχινά-Παπαδόπουλε, πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι ούτε μια χλέπα δε θα γυρνάγαν’ να σου ρίξουν.

(Όλες οι πληροφορίες αντλήθηκαν σχεδόν αυτούσιες από το καταπληκτικό blog “Κόκκινος Φάκελος”, που υποδειγματικά καταγράφει σημαντικά άγνωστα κομμάτια της εθνικής αντίστασης και του εμφυλίου πολέμου).

πηγή: luben

 

Σχετικά άρθρα

Αύξηση της παιδικής εργασίας λόγω βομβαρδισμών και αποκλεισμού από το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας

Super User

Ο κόσμος θα αλλάξει γιατί δεν ξέρουμε πόσο κοστίζουμε

Super User

Ο δωδεκάλογος της νεοκαθαρεύουσας

Super User

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Δείτε περισσότερα

Πολιτική απορρήτου και cookies