XanTheater

  • Προβολή των δήμων όχι μόνο με ξένα (ευρωπαϊκή βοήθεια) αλλά και με ληγμένα "κόλλυβα"!
  • Μεγάλη χαρά δίνει πλέον κάθε "πικραμένος" στα δημοσιογραφικά e-mails - Θυμήθηκαν τον τύπο και οι πλέον αμίλητοι της τελευταίας τετραετίας
  • 3,7% η συμμετοχή καθηγητών της Ξάνθης στην απεργία της 14ης Νοεμβρίου...
  • ...κι ο δήμος Ξάνθης να πανηγυρίζει για το WiFi
  • Μια... "ωραία ατμόσφαιρα" εκεί στο νοσοκομείο Ξάνθης, με τον απόηχο να φτάνει στα κεντρικά Μ.Μ.Ε.
  • Δεν έχουν ώρα ανάρτησης (πονηρά σκεπτόμενοι), γράφουν όμως "συμβαίνει αυτή την ώρα"! Κι ο αναγνώστης συγχύζεται (και με τις δύο έννοιες της λέξης)...
  • Το είδαν στο indeXanthi.gr και τους άρεσε. Προσέτρεξαν στην πηγή, το έκαναν copy-paste αλλά... ξέχασαν να την αναφέρουν. Όπως κάνουν καθημερινά...

Myblogs.gr

Με αφορμή τη συμπλήρωση 74 χρόνων από τα "Δεκεμβριανά" και την ηρωική πάλη του λαού της Αθήνας και του Πειραιά ενάντια στους νέους κατακτητές, παραθέτουμε δύο σχετικά κείμενα.

74 χρόνια από τον κόκκινο Δεκέμβρη

Δεκέμβρης 1944: Ο ηρωικός λαός της Αθήνας και του Πειραιά με καθοδηγητή το Ε.Α.Μ.-Κ.Κ.Ε., χτυπιέται με τη βαρβαρότητα, τη ντόπια αντίδραση και τον αγγλικό ιμπεριαλισμό.

Η μνήμη αποσκοπεί αποκλειστικά στη συνέχιση της ταξικής πάλης και βαραίνει τις πλάτες των νέων αγωνιστών και αγωνιστριών που πρέπει να κονταροχτυπηθούν με τους αναθεωρητές κάθε είδους. Αυτούς που θέλουν την ιστορία του λαού σε μουσείο προς όφελος τελικά (όπως και αν το ερμηνεύουν οι ίδιοι) της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών.

Με αφορμή τα 74 χρόνια από τις 33 ημέρες της ταξικής σύγκρουσης τον Δεκέμβρη του 1944, προτείνουμε ακόμα μια φορά τον «Οδηγό Ανάγνωσης για τη Μάχη της Αθήνας τον Δεκέμβριο του 1944» (εδώ) που εκδόθηκε από την "Κόκκινη Βιβλιοθήκη" τον Οκτώβρη του 2017. Αυτή η έκδοση στις 55 σελίδες της εσωκλείει προτεινόμενη βιβλιογραφία, άρθρα και περιοδικά-επιθεωρήσεις για τις 33 ημέρες μάχης τον Δεκέμβρη του ‘44 στην Αθήνα. Την ηρωική αυτή ταξική, αντιφασιστική, αντιιμπεριαλιστική αντίσταση του λαού της Αθήνας και του Πειραιά ενάντια στην ντόπια αντίδραση και τον αγγλικό ιμπεριαλισμό.

Όσον αφορά στην πολιτική στόχευση, η παρούσα έκδοση «προτρέπει» στην αυτομόρφωση και μέσω αυτής -όπως τίθεται και από την ίδια την Κ.Β.- να γίνεται ένα «πολιτικό-ιδεολογικό ανάχωμα υπεράσπισης του επαναστατικού κινήματος από τα ψέματα και τις λάσπες των αστών και των ιστοριογράφων τους» (εδώ video).

πηγή 

Δεν ξεχνάμε τον κόκκινο Δεκέμβρη του 1944

"Παρά την ηρωική πάλη του λαού στην Αθήνα και στον Πειραιά, όλος ο αγώνας ήταν μια πολιτικά απροετοίμαστη και στρατιωτικά πρόχειρη και σπασμωδική προσπάθεια, που έφερε την ήττα. Γεγονός που πρέπει να μάθει σήμερα το κόμμα, είναι ότι το Π.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. δεν προείδε, δεν προετοίμασε, δεν οργάνωσε και δεν διεύθυνε τη μάχη του Δεκέμβρη. Το Π.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. ανέχτηκε κατά τρόπο απαράδεχτο και ακατανόητο τη μονοπωλιακή διαχείριση του Δεκέμβρη από τον Γ. Σιάντο. (…) Αυτά όλα μόνο σαν προδοσία μπορούν να χαρακτηριστούν. Το Π.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. έμενε ξένο και αμέτοχο απ' όλα αυτά, που ούτε και κατοπινά τα συζήτησε ούτε τα καταδίκασε, όπως δεν συζήτησε ούτε καταδίκασε την άλλη προδοσία, τη συμφωνία της Γκαζέρτας" (Νίκος Ζαχαριάδης).

Δέκα χρόνια πάλης, 1950 – "Δεν χρειάζεται να σταθούμε εδώ πολύ στη λαθεμένη γραμμή στην πρώτη κατοχή. Βασική διαπίστωση είναι τούτη: Είχαμε στην περίοδο εκείνη πλήρη ολοκληρωτική υποταγή στους άγγλους ιμπεριαλιστές. Την υποταγή αυτή την εφάρμοζε συνειδητά ο Σιάντος. Έχουμε τώρα αρκετά στοιχεία, ώστε να μπορούμε να το πούμε στη συνδιάσκεψη. Και την υποταγή αυτή την αποδέχτηκε όλη η καθοδήγηση του Κ.Κ.Ε. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Παρά το γεγονός ότι μπορούσαμε να νικήσουμε, η λαθεμένη πολιτική μας μάς έφερε στην ήττα, στη συνθηκολόγηση της Βάρκιζας, στη νίκη των Άγγλων. Αυτά σχετικά με την πρώτη κατοχή" (Ν. Ζαχαριάδης - εισήγηση στην 3η Συνδιάσκεψη του Κ.Κ.Ε., 1950).

Τα επαναστατικά κομμουνιστικά κόμματα ήξεραν να κάνουν ανελέητη κριτική στα λάθη τους, ιδιαίτερα όταν αυτά τα λάθη είχαν ιστορικό χαρακτήρα. Γι' αυτό επιλέξαμε να παραθέσουμε στην αρχή αυτού του μικρού αφιερώματος στον κόκκινο Δεκέμβρη του 1944, την ανελέητη κριτική που έκανε ο Νίκος Ζαχαριάδης για την πολιτική του κόμματος την περίοδο της κατοχής. "Μπορούσαμε να νικήσουμε, αλλά η λαθεμένη πολιτική μας μάς οδήγησε στην ήττα" λέει ο ηγέτης του Κ.Κ.Ε., αναλαμβάνοντας συλλογικά την ευθύνη (μολονότι ο ίδιος εκείνη την περίοδο ήταν μακριά από το κόμμα, αιχμάλωτος στο κολαστήριο του Νταχάου).

Το ξεκαθαρίζουμε από την αρχή, γιατί έχουμε γεμίσει από «μετά Χριστόν προφήτες». Δεν αναφερόμαστε στους φορείς της μαύρης αντίδρασης, την κάλπικη ιστοριογραφία τους και τη γεμάτη ψέματα προπαγάνδα τους, αλλά σε διάφορους «αριστερούς» κριτικούς που προσπαθούν να κόψουν και να ράψουν την Ιστορία στα μέτρα τους. Ενέργεια που γίνεται πιο προκλητική, όταν αναλογιζόμαστε ότι οι πολιτικοϊδεολογικοί τους πρόγονοι ήταν απόντες (ορισμένοι και εχθρικοί) στην αντιστασιακή εποποιία, την οποία σήκωσαν στις πλάτες τους οι κομμουνιστές, ερχόμενοι από διωγμούς, φυλακίσεις, εξορίες, θαλάμους βασανιστηρίων. Εποποιία που την πλήρωσαν με ποταμούς αίματος, καθώς δεν έμειναν σε κάποια σκοτεινά υπόγεια να παριστάνουν τους στρατηγούς χωρίς στρατό, αλλά μπήκαν στην πρώτη γραμμή της μάχης, στις πόλεις και στα βουνά. Γι' αυτό και η αυτοκριτική του κόμματος για τα πολιτικά του λάθη, δεν αμαυρώνει ούτε μειώνει την ηρωική δράση του στη διάρκεια της ναζιφασιστικής κατοχής και της αγγλοκρατίας που τη διαδέχτηκε. Οι κομμουνιστές πιστώνονται την αντικατοχική αντίσταση, όπως και τον κόκκινο Δεκέμβρη. Κι ήταν τα μέλη και τα στελέχη του Κ.Κ.Ε. που όρθωσαν τα στήθη τους στο στρατό των Άγγλων, των μοναρχοφασιστών και των δωσιλόγων, εκείνες τις 33 μέρες που κράτησε η σύγκρουση στην Αθήνα. Μια σύγκρουση στην οποία, από στρατιωτική άποψη, αντιπαρατέθηκαν ο Δαβίδ με τον Γολιάθ. Το Α’ Σώμα Στρατού του Ε.Λ.Α.Σ. με 6.500 άνδρες και η ΙΙ Μεραρχία με 3.500 άνδρες αντιμετώπισαν 60.000 άγγλους στρατιώτες, με ογδόντα αεροπλάνα, διακόσια τανκ, πολυβόλα και όλμους, υποστηριζόμενους από πολεμικά πλοία που κανονιοβολούσαν τις ΕΛΑΣίτικες θέσεις, συν έξι χιλιάδες στρατιώτες της Ορεινής Ταξιαρχίας και του Ιερού Λόχου, συν τους χωροφύλακες και τους Χίτες, συν 12.000 ταγματασφαλίτες που οι Άγγλοι τους έντυσαν με δικές τους στολές εντάσσοντάς τους και επίσημα στον «εθνικό κορμό» της ελληνικής αστικής τάξης από τον οποίο ουδέποτε είχαν αποκοπεί.

Όταν μπροστά στους κομμουνιστές και τις εαμικές δυνάμεις τέθηκε το δίλημμα «τις αλυσίδες ή τα όπλα» μετά τη σφαγή του ειρηνικού συλλαλητήριου του Ε.Α.Μ. στις 3 του Δεκέμβρη, δεν υπήρξε κανένας δισταγμός: τα όπλα ήταν η απάντηση. Όσα ακολούθησαν επί 33 μέρες εγγράφονται στις πιο ηρωικές σελίδες της νεοελληνικής Ιστορίας. Κι εκεί θα παραμείνουν, όσο κι αν προσπαθήσουν οι δυνάμεις της αντίδρασης και οι αναθεωρητές ιστορικοί που έχουν επινοήσει τη θεωρία της «κομμουνιστικής ανταρσίας», όση θολούρα κι αν σκορπίσουν οι «λαθολόγοι» με την αριστερίστικη-βολονταριστική προσέγγιση, που την αναπτύσσουν σε πλήρη απόσπαση από το ιστορικό πλαίσιο της εποχής, τμήμα του οποίου αποτελούσε και το στάδιο ανάπτυξης που περνούσε το Κ.Κ.Ε., ένα νεαρό επαναστατικό κόμμα που ξαφνικά «βρέθηκε» να έχει την εμπιστοσύνη της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

πηγή