XanTheater

  • Για να δούμε πόσο καιρό ακόμη θα διαρκέσει η... "κατασκευή της τοποθεσίας web" του Κέντρου Πολιτισμού Δήμου Ξάνθης
  • ...και ξαφνικά εμφανίζονται από το πουθενά διάφοροι απίθανοι και... πιθανοί τύποι φωνάζοντας "φύγετε όλοι, ήρθαμε εμείς και θα κάνουμε τους δήμους της Ξάνθης παραδείσους"!
  • Ξανθιώτικο ίδρυμα δεν περιορίζεται στο κάκιστο "μαύρο χιούμορ" σε αναρτήσεις του στο facebook, αλλά κάνει like στον εαυτό του και αναρτά και τρία "σχόλια" με ξεκαρδιστικό γέλιο! Το λες και απόλυτο ξεπεσμό...
  • Επανήλθε, λέει, η (σχεδόν μονίμως) "πεσμένη" ιστοσελίδα του δήμου Τοπείρου. Ε, και; Ποια η διαφορά;
  • ...και κάποτε να μάθουμε πως δεν είναι πυροσβεστική υπηρεσία, αλλά πυροσβεστικό σώμα
  • Δεν έχουν ώρα ανάρτησης (πονηρά σκεπτόμενοι), γράφουν όμως "συμβαίνει αυτή την ώρα"! Κι ο αναγνώστης συγχύζεται (και με τις δύο έννοιες της λέξης)...
  • Το είδαν στο indeXanthi.gr και τους άρεσε. Προσέτρεξαν στην πηγή, το έκαναν copy-paste αλλά... ξέχασαν να την αναφέρουν. Όπως κάνουν καθημερινά...

Myblogs.gr

Αδελφοί

Ιδού λοιπόν ο Φασουλής μετά το δυο χιλιάδες

κοιτά ζερβά, κοιτά δεξιά, κάνει πως καμαρώνει

μα στον καθρέφτη μοναχός τη μούρη του μουντζώνει

αιώνια να μοιρολογεί και πάντα σε μπελάδες.

  

Κοιτάξτε τον! Σαν έντομο εις τον ιστό αράχνης

απ’ έξω βγάζει την ουρά μονίμως και αθρόως!

Αν μη τι άλλο ο Φασουλής την έχει δει αθώος

κάθε που για συνενοχή στην κατρακύλα ψάχνεις.

 

Απ’ τον Τρικούπη ως εδώ κι ακόμα παραπέρα

ο Φασουλής αποζητά κάποιον «καλό» να άρχει

(μα αφού όπως είναι γνωστό διάολος δεν υπάρχει

ποίος της Ψωροκώσταινας επήρε τον πατέρα;).

 

Ο λόγος είν’ ευνόητος: έτσι μικρός που νοιώθει

πάντοτε θα αποζητά κάποιον να τα φορτώνει

κι αυτός να βγαίνει στον αφρό, να κατακεραυνώνει.

Στο φόβο και στο βούρδουλα πλήρως εξοικειώθη.

 

Ιδού λοιπόν ο Φασουλής, ίδιος εις τους αιώνες

αν χρειαστεί βάζει φωτιά, μα γρήγορα γυρίζει

στη βλαβερή συνήθεια τον βίο του π’ ορίζει

πρώτος στη βλαχοξιπασιά, διστακτικός σ’ αγώνες.

 

Σαν τον πετύχεις μοναχό, σου τα ‘ξηγάει όλα

κι αναφωνείς «ο Φασουλής είναι καλός και ξέρει»

μα κει ‘ναι που καρφώνεσαι σε δίκοπο μαχαίρι

κοντά σ’ αυτόν την τρως κι εσύ, συντρόφι μου τη φόλα…