Υπάρχει βέβαια μια αύξηση της τάξης του 8,06% σε σχέση με το 2004, όμως -πέραν του έτσι κι αλλιώς χαμηλότατου ποσοστού συμμετοχής- η αύξηση αυτή θα πρέπει να αποδοθεί στο εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι σε διάφορες χώρες της Ε.Ε. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα αστικά πολιτικά κόμματα και η γενική (αλλά όχι και τόσο εντυπωσιακή) άνοδος της ακροδεξιάς και του νεοφασισμού, προσέλκυσαν στις ευρωκάλπες σχετικά περισσότερους ψηφοφόρους.
Το ευρωκοινοβούλιο εξακολουθεί να είναι ένα απονομιμοποιημένο όργανο. Η απονομιμοποίησή του είναι πρωτίστως θεσμική, αφού είναι ο τελευταίος τροχός της άμαξας των θεσμικών οργάνων της Ε.Ε. Ακόμα και οι αρμοδιότητες που του έχουν εκχωρήσει, στην προσπάθειά τους να φτιάξουν λίγο την εικόνα του στα μάτια των ψηφοφόρων, δεν είναι τέτοιες που να μπορούν να επηρεάσουν τις ουσιαστικές αποφάσεις οι οποίες παίρνονται από το συμβούλιο, στο οποίο κυριαρχεί ο γερμανογαλλικός άξονας. Από την άλλη, ο κόσμος έχει δει τα προνόμια που απολαμβάνουν οι ευρωβουλευτές, τα «λόμπι» των καπιταλιστών που λειτουργούν γύρω απ’ αυτούς (όταν μιλάμε για «λόμπι» μιλάμε για λεφτά κάτω από το τραπέζι) κι αυτό του προκαλεί μεγαλύτερη σιχασιά. Αν δεν υπήρχε η «αρρώστια» του κοινοβουλευτικού κρετινισμού και η προσπάθεια που κάνουν τα αστικά κόμματα σε εθνικό επίπεδο (οι ευρωεκλογές χρησιμοποιούνται ως εργαλείο για τη διαμόρφωση των εσωτερικών συσχετισμών), αυτό το όργανο θα είχε εξαφανιστεί μέσα στη γενική ανυποληψία.
