XanTheater

  • "Ξεμπέρδεψαν με το παλιό" με διορισμούς, βολέματα, ταξιδάκια και όλα τα... "ωφελήματα ημών"
  • Μόνο η "Θράκη" είδε;
  • Αφού ανίχνευσε την πιάτσα, αποφάσισε να μη στηρίξει τα τοπικά μέσα και να διαφημιστεί δωρεάν μέσω ανακοινώσεων που οι... πρόθυμοι άκριτα αναπαράγουν! 
  • Τη δάγκωσε αδέσποτο αλλά το νοσοκομείο δεν είχε αντιλυσσικό! Πήγε και το αγόρασε μόνη και επέστρεψε...
  • Μετά την τρίμηνη -και βάλε- εξαφάνιση (τα μπάνια του λαού γαρ), επέστρεψαν έμπλεοι... αγωνιστικότητας και με παντελώς αταίριαστα με το κλίμα της ήττας παχιά λόγια
  • Δεν έχουν ώρα ανάρτησης (πονηρά σκεπτόμενοι), γράφουν όμως "συμβαίνει αυτή την ώρα"! Κι ο αναγνώστης συγχύζεται (και με τις δύο έννοιες της λέξης)...
  • Το είδαν στο indeXanthi.gr και τους άρεσε. Προσέτρεξαν στην πηγή, το έκαναν copy-paste αλλά... ξέχασαν να την αναφέρουν. Όπως κάνουν καθημερινά...

Myblogs.gr

Νίκος

Μοναδικό αλλά και εξαιρετικό από κάθε άποψη το μουσείο κέρινων ομοιωμάτων του Θόδωρου Κοκκινίδη στα Κηπιά Καβάλας, γοητεύει κάθε επισκέπτη ανοίγοντας πίσω από τις πόρτες έναν κόσμο τέχνης, ιστορίας, γνώσης και δημιουργίας.

Το μουσείο αποπνέει το μεράκι, τη δεξιοτεχνία και την αισθητική του δημιουργού του. Ο κ. Κοκκινίδης κατάφερε να φτιάξει εξαιρετικά έργα, αλλά κι ένα μοναδικό χώρο που δίνει πνοή σε μια μακρινή από τα μεγάλα αστικά κέντρα περιοχή. Έτσι, τα Κηπιά του δήμου Παγγαίου με μόλις 325 κατοίκους, αποκτούν ζωηρή κίνηση από επισκέπτες από κάθε γωνιά της Ελλάδας και όχι μόνο. Όχι άδικα, αφού αυτά που βλέπεις εκεί δεν τα συναντάς εύκολα αλλού...

Από τη ζωγραφική σε μια ιδιαίτερη γλυπτική

Γεννήθηκε στη Γερμανία και μεγάλωσε στην Ελλάδα, από πατέρα οικοδόμο και μάνα που τραγουδάει και ζωγραφίζει πολύ ωραία, καταδεικνύοντας πως υπάρχει κάποια "φλέβα"… "Έκανα ζωγραφική από πολύ μικρή ηλικία και θεωρούσα ότι θα γίνω και ζωγράφος. Μεγαλώνοντας έκανα περισσότερο πορτρέτα", λέει ο ίδιος. Φτάνοντας στο λύκειο, είδε ένα αφιέρωμα στο μουσείο της madame Tussaud, κάτι που άνοιξε τον δρόμο σ' αυτό που έμελε να τον απασχολήσει. "Είπα λοιπόν να κάνω κι εγώ ένα έργο", λέει. "Πήρα κερί, δοκίμασα και βγήκε ο Michael Jackson με το άσπρο μπουφάν, το πρώτο έργο που εκτίθεται εδώ. Έτσι δημιουργήθηκαν τα πρώτα έργα, που δουλεύτηκαν με απλοϊκό τρόπο γιατί δεν ήξερα ποια είναι η διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσω. Εκείνη την εποχή δεν είχαμε διαδίκτυο και η πληροφορία δεν ήταν εύκολη. Έλιωνα το κερί με πιστολάκι μαλλιών και δημιουργούσα. Ακολούθησαν η Τζένη Καρέζη, η Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Κώστας Βουτσάς, αυτά ήταν τα πρώτα έργα που έκανα από τα δεκαέξι ως κάπου μετά τα είκοσι χρόνια μου".

Αργότερα είχε την ευκαιρία να βλέπει σε εικόνες πώς δουλεύονται τα έργα, από βιβλία και έντυπα μουσείων του εξωτερικού. "Διάβασα, είχα και την ευκαιρία να πάω στο μουσείο της madame Tussaud στο Λονδίνο. Βρήκα ένα δημιουργό και συζητήσαμε εκεί, μου είπε μυστικά, αλλά είχα ήδη μια ιδέα και καταλάβαινα τι μου εξηγούσε. Οπότε άρχισα να δουλεύω μ' ένα διαφορετικό και σωστό τρόπο", λέει.

Ένας πόλος έλξης στην περιφέρεια

Τα έργα άρχισαν να πληθαίνουν και να βελτιώνονται, οπότε η ιδέα για τη δημιουργία του μουσείου ήρθε σαν μια φυσική εξέλιξη. "Παλιότερα τα είχα στο σπίτι και έρχονταν διάφοροι να τα δουν. Δεν γινόταν να μείνουν εκεί, έτσι αφιέρωσα χρόνο και χώρο αντί να κάνω κάτι άλλο για να βιοποριστώ", λέει ο κ. Κοκκινίδης.

Το μουσείο δημιουργήθηκε το 2010, στο ξεκίνημα της κρίσης που ταλανίζει τη χώρα. Ωστόσο ο συνομιλητής μας δηλώνει "πολύ ευτυχής που μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια που συμπίπτουν με την κρίση, μπορώ να ζω μέσα από αυτό". Το μεράκι και η τέχνη του ανταμείφτηκαν, το ίδιο και η απόφασή του να μείνει στην επαρχία και μακριά από πολυσύχναστα δρομολόγια ή μεγάλα αστικά κέντρα. Επιβεβαιώνει ο ίδιος: "Ο κόσμος το στηρίζει και μου δίνει τη δυνατότητα να συνεχίζω και να μπορώ να δημιουργώ. Τον ευχαριστώ, γιατί έρχεται εδώ είτε μεμονωμένα είτε ομαδικά με πολύ μεγάλη θέρμη και ενδιαφέρον. Πίστευα ότι κάποιος θα πάει μία, άντε δύο φορές σ' ένα μουσείο. Εδώ όμως κάποιοι έρχονται κάθε δύο-τρία χρόνια. Είμαι ευγνώμων για όλο αυτό".

Μεταξύ άλλων, το μουσείο υποδέχεται και ομαδικές εκδρομές ενηλίκων, ενώ το επισκέπτονται πολλά σχολεία. Πολλά από την Ξάνθη, από την Κομοτηνή και από όλες τις περιοχές γύρω, αλλά και πιο μακρινά που θα τύχει να βρεθούν στην περιοχή. "Έρχονται και πολλοί ενήλικες επισκέπτες από παντού, ακόμη και μακρινοί. Το μαθαίνουν όλο και περισσότεροι και το επισκέπτονται. Βοηθάει πολύ και το διαδίκτυο σ' αυτό" λέει ο κ. Κοκκινίδης.

Το μουσείο είναι προσβάσιμο σε ΑμεΑ και γενικώς είναι βατό, αφού είναι ισόγειο μέσα σ' ένα όμορφο περιβάλλον. Σε κάθε επισκέπτη ή ομάδα επισκεπτών γίνεται ξενάγηση από τον ίδιο, που μιλάει για τα έργα.

Σταθερά ανοδική η πορεία του εγχειρήματος

"Έρχονται σε επαφή με μια μορφή τέχνης που δεν τη συναντάς συχνά. Υπάρχει ενθουσιασμός, ειδικά στα παιδιά που θεωρούν το μουσείο ως κάτι βαρύ και ερχόμενα εδώ αναθεωρούν αυτή την άποψη. Και τέλος, υπάρχει το λιθαράκι της παιδείας και του πολιτισμού, στοιχεία που πρέπει να μας ξεχωρίζουν και εμπράκτως. Είναι πολλά τα ερεθίσματα που παίρνει κανείς" λέει ο συνομιλητής μας και –απαντώντας σε σχετική ερώτηση- δηλώνει ότι "ο δήμος το στηρίζει, αλλά θα έπρεπε να υπάρχουν ευρύτεροι μηχανισμοί στήριξης". Αξίζει να σημειωθεί ότι η δήμαρχος Καβάλας Δήμητρα Τσανάκα έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον, ενώ σε συνάντησή της με τον δημιουργό τον Απρίλιο πρότεινε τη μεταφορά του μουσείου στην Καβάλα. Επίσης, η πρόσφατη δημιουργία του ομοιώματος του Μίκη Θεοδωράκη, έστρεψε το ενδιαφέρον κεντρικών μέσων ενημέρωσης στο μουσείο και στις δημιουργίες του Θόδωρου Κοκκινίδη.

Όσο για το μέλλον, ο ίδιος λέει: "Έχω σκεφτεί και θέλω να δουλέψω πολλές προσωπικότητες, ωστόσο κάθε έργο θέλει πάρα πολύ χρόνο. Η δημιουργία συνεχίζεται, υπάρχουν πολλά κατά νου. Είναι ανάγκη για εμένα, ωριμάζω εγώ και τα έργα μαζί μου".

Κλείνουμε γοητευμένοι όσο και κάθε επισκέπτης, παραθέτοντας το περιεχόμενο μια επεξηγηματικής πινακίδας με τίτλο "Πώς γίνεται ένα κέρινο ομοίωμα", ανάμεσα στα εκθέματα του μουσείου: "Για να ολοκληρωθεί μια κέρινη φιγούρα χρειάζονται τέσσερις ως έξι μήνες. Αρχικά αποτυπώνεται το πρόσωπο σε πηλό. Μετά δημιουργείται το γύψινο καλούπι από το πήλινο κεφάλι. Λιωμένο φυσικό κερί χύνεται στο γύψινο καλούπι και έχουμε το κέρινο κεφάλι. Τοποθετούνται τα μάτια και φυτεύονται τα μαλλιά σχεδόν τρίχα-τρίχα. Με τον ίδιο τρόπο μπαίνουν τα φρύδια και οι βλεφαρίδες. Ακολουθεί ο χρωματισμός της κέρινης προτομής χρησιμοποιώντας αποχρώσεις σε τόνους της επιδερμίδας. Αργότερα δουλεύονται το σώμα και τα χέρια και στο τέλος τα μέλη ενώνονται. Τα μαλλιά και τα ρούχα αναλαμβάνουν επαγγελματίες".

 

Medi help