Ξεφεύγοντας από τα δηκτικά χρονογραφήματα, ο άγνωστος φίλος του indexanthi.gr που υπογράφει ως «εκ Ξάνθης 8» επανακάμπτει με ένα ποίημά του με τίτλο «Απόηχοι τοπίων που σβήνουν»:

 

Τρένο

κινούμενο εντός ασαφούς περιθωρίων τοπίου

 

Άροτρο – ατμομηχανή

οργώνει τις απέραντες στέπες

διαχωρίζει την ήρα από το στάρι

διαμορφώνει

αβαθή διώρυγα στους σιτοβολώνες

 

η σιδηροτροχιά ένα μπάλωμα

ίχνη ραβδόμορφα που αφήνει πίσω του

και ακολουθεί εμπρός του…

 

ατμομηχανή σταθερά βαδίζουσα

σαν σε παρέλαση…

στήνει εμπρός της σιδηροτροχιές

πατήματα μεταλλικών μονοπατιών

νέους δρόμους

νεοσσούς περιστεριών

που άφησαν την αφετηρία – φωλιά

για ένα όνειρο

μιας άφιξης σε διαρκώς προωθούμενη Ιθάκη

 

άροτρο – ατμομηχανή

το πάτημά της απαλό σαν των οδοστρωτήρων

ακριβές σαν

αγριόγατας αποτύπωμα στο χιόνι

 

οι ξύλινοι στρωτήρες

είναι ένα

στο διηνεκές εκτεινόμενο ξυλόφωνο

με αμέτρητες οκτάβες

 

κι όμως

παρόλες των διερχομένων τρένων

-κάποια εκ των οποίων περιελάμβαναν βαγόνια

με πλήθος ταξιδευόντων μουσικών-

τις έντονες αφές…

ήχος κανείς δεν ακουγόταν

 

Ίσως η μουσική πνίγηκε στους καπνούς

της προπορευομένης ατμομηχανής

ίσως

θάφτηκε στου άροτρου το ανακάτωμα

ίσως και οι συγκεκριμένες

συνθλιβόμενες από του σιδερένιου αλόγου τις οπλές

οκτάβες

να ευρίσκοντο εκτός

του ακουστικού μας φάσματος

 

ίσως και να ’ταν

η σιωπή πριν από την καταιγίδα

ή

κάποια κρατική αρμόδια επιτροπή

είχε πουλήσει τους εν λόγω ήχους

σε διεθνή επενδυτή

στα πλαίσια ιδιωτικοποίησης των δημόσιων σιδηροδρόμων.

 

Καλαϊδόπουλος
zolotas