XanTheater

  • Απέραντος σκουπιδότοπος είσοδοι πολυκατοικιών, καταστήματα και δρόμοι, από εκείνους που θέλουν να... νοικοκυρέψουν την πόλη
  • Στην τελική ευθεία μπαίνουν οι εκδηλώσεις με τίτλο "Σκίζομαι για την πόλη μου", στο πλαίσιο του πανελλαδικού προγράμματος "Εκλογές είναι, θα περάσουν"
  • Ένα εξαίσιο κείμενο ξανθιώτισσας προς υποψήφιους των δημοτικών εκλογών
  • Δεν έχουν ώρα ανάρτησης (πονηρά σκεπτόμενοι), γράφουν όμως "συμβαίνει αυτή την ώρα"! Κι ο αναγνώστης συγχύζεται (και με τις δύο έννοιες της λέξης)...
  • Το είδαν στο indeXanthi.gr και τους άρεσε. Προσέτρεξαν στην πηγή, το έκαναν copy-paste αλλά... ξέχασαν να την αναφέρουν. Όπως κάνουν καθημερινά...

Myblogs.gr

Νίκος

Προ(σ)τρέχουμε στα μελλούμενα με ανάλαφρη και σαρκαστική διάθεση, όπλο που καμιά Βάρκιζα, καμία Salt 1 ή 2 και κανένας αφοπλισμός δεν μπορεί να απαγορεύσει. Κι ας πέθανε και ο… υπέρμαχος Charlton Heston.

Με συγκαλυμμένα βαριεστημένη έκφραση εν διαλείμματι τηλεθεατή, με έντονα τα σημάδια της αποστέρησης (παρόλο που καταργήθηκε η κλασική μουσική κι από την Μεγάλη Παρασκευή πια), θα τους ξαναδούμε κι αυτές τις μέρες. Πρώτα εκείνον, να φτάνει θορυβωδώς στην εκκλησία ένα τέταρτο πριν την Ανάσταση και να είναι εξαφανισμένος ένα τέταρτο μετά από αυτήν. Αφού πρώτα χαιρετήσει δια θερμής χειραψίας όλους τους άρρενες και φιλήσει ή θωπεύσει όσα θηλυκά γνωρίζει γύρω. Η γυναίκα του συναγωνίζεται ως προς την εμφάνισή της τον… Επιτάφιο και –στοιχηματίζουμε- ότι θα μασάει τσίχλα και στην Ανάσταση («έλα καλέ, έξω θα είμαστε»), μπορεί και κατά τον Επιτάφιο… θρήνο. Άμφια ο παπάς, εξαπτέρυγα εκείνη, ό,τι μπιζού βρήκε! Το κόκκινο εξτένσιον να λάμπει μαζί με τις φωτοβολίδες μέσα στη νύχτα, πάνω από το δεξί αφτί και το τακουνάκι δωδεκάποντο να την πεθαίνει, αλλά μπρος στα κάλλη τι ‘ναι ο πόνος; Πόσο διαρκεί μια αξιοπρεπής Ανάσταση; Ένα τέταρτο; Είκοσι λεπτά; Θα το αντέξει. Άσε που βαρέθηκε να σουλατσάρει καθημερινά με το παντελόνι μέσα στη μπότα σαν γκεσταμπίτισσα, γιατί έτσι πρόσταξε φέτος ο κύριος διοικητής («ποιος διοικητής καλέ, τι γράφει αυτός ο ηλίθιος;»).

Πιο κει, εκείνη που δεν έχει χάσει καμιά λειτουργία που έγινε σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από το σπίτι της τα τελευταία σαράντα χρόνια! Εκείνη που θα μείνει ως το τέλος της αναστάσιμης λειτουργίας και μετά θα πέσει για ύπνο, γιατί πρωί-πρωί πρέπει να βρίσκεται εκ νέου στην εκκλησία. Κάθε Πάσχα αγοράζει παπούτσια, όχι γιατί το απαιτεί το εθιμικό καταναλωτικό δίκαιο, αλλά γιατί λιώνει ένα ζευγάρι από δαύτα από εκκλησία σε εκκλησία.

Κι ανάμεσα το διαβολάκι, που η μαμά του δεν κατόρθωσε να του μάθει να ζει αρμονικά εν μέσω των ανθρώπων. Και κείνο κάνει ό,τι κατέβει στο ξερό κεφαλάκι του, τρέχει ανάμεσα στον κόσμο με κίνδυνο να… λαμπαδιάσει, φωνάζει, κυνηγιέται με τ’ άλλα κακομαθημένα, καθώς εσύ αναπολείς νοσταλγικά τα πρώτα Χριστούγεννα της ανθρωπότητας και τον Ηρώδη… Κλαίει σπαρακτικά μπροστά στην άρνηση του μπαμπά να του αγοράσει κροτίδες, δυναμίτες και έναν ουλαμό Leopard και καταστρέφει τον περίβολο της εκκλησιάς. Τι κι αν ο παπάς διακόπτει κάθε τόσο τη λειτουργία για να αναχαιτίσει την οχλοβοή; Η μανούλα είναι απασχολημένη με το να σχολιάζει με τη διπλανή τα ρούχα της Μαρίας, θεωρώντας ότι το παιδί της… "το παιδί… που πήγε Κούλα μου; Γιωργάκηηηηηη, Γιωργάκηηηηηηη… αχ, λαχτάρα πασχαλιάτικα, θα σε σκοτώσω"…

Τελικά θα πιστέψουμε ότι οι μόνοι που πραγματικά έχουν ανάγκη την ανάσταση, είναι οι επαίτες…

ΥΓ: Το τελειωτικό χτύπημα είναι κι εκείνο το «αν δεν σας δω ξανά μέχρι τότε, καλά να περάσετε». Δηλαδή, αν μας δεις… τη βάψαμε;!...

 

Καλαϊδόπουλος