XanTheater

  • "Φίδι στα καμαρίνια του ανοιχτού δημοτικού θεάτρου Ξάνθης" λέει είδηση της 1ης Αυγούστου. Πού είναι το περίεργο;
  • Το... καλοκαιράκι φέρνει συνεχείς αναβολές συνεδριάσεων δημοτικών οργάνων σε δήμους της Π.Ε. Ξάνθης
  • Η ρήση "δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται" βρήκε εφαρμογή (και) στον ΣυΡιζΑ Ξάνθης
  • Δεν έχουν ώρα ανάρτησης (πονηρά σκεπτόμενοι), γράφουν όμως "συμβαίνει αυτή την ώρα"! Κι ο αναγνώστης συγχύζεται (και με τις δύο έννοιες της λέξης)...
  • Το είδαν στο indeXanthi.gr και τους άρεσε. Προσέτρεξαν στην πηγή, το έκαναν copy-paste αλλά... ξέχασαν να την αναφέρουν. Όπως κάνουν καθημερινά...

Myblogs.gr

Νίκος

Αναβιώνουμε την εφιαλτική νύχτα που πέρασε η Αθήνα στις 19 Απριλίου του 1910, μέσα από τη γλαφυρή αποτύπωση στο βιβλίο του Τηλέμαχου Γάριου «Αθήνα και πάλι Αθήνα» (εκδόσεις Βασδέκης).

«Ο αστρονόμος Μαξ Βολφ πληροφορούσε την ανθρωπότητα πως η ουρά του κομήτη Halley θα έψαυε τη Γη τη νύχτα της 19ης Απριλίου 1910 και ότι αυτό θα σήμαινε την καταστροφή του αμαρτωλού πλανήτη μας. Φυσικά όλοι πάγωσαν από φόβο. Φίσκα οι εκκλησίες. Φλογερά δημοσιεύματα στον τύπο. Πολλοί μάλιστα έκαναν τη διαθήκη τους καθιστώντας κληρονόμους τα μοναστήρια, ωσάν να επρόκειτο να επιζήσουν ταύτα της βιβλικής καταστροφής. Μάταια ο διάσημος Κάμιλλος Φλαμαριών με άρθρα και δηλώσεις του προσπαθούσε να κατευνάσει αυτή την παγκόσμια υστερία. Του κάκου ο σοφός διευθυντής του αστεροσκοπείου της Ρώμης έγραφε πως «η αναμενόμενη επαφή του κομήτη θα έμοιαζε με χάδι ελαφριάς χειρός σε πρόσωπο κοιμωμένου».

Ο υπαίθριος ιεροκήρυκας Βδελλόπουλος ήταν ένας βιβλικός κοντός άνθρωπος που καλούσε σε μετάνοια, με αφυδατωμένο και ρυτιδωμένο πρόσωπο και διχαλωτά γυαλιά στην καμπουρωτή μύτη. Μαύρο σκληρό πεπονάκι στο κεφάλι και μια πρασινόμαυρη ομπρέλα στο χέρι. Την άραζε στα κεντρικά σημεία της Αθήνας κι άρχιζε το τροπάριο. Ένα πρωινό τον άκουσε και η αφεντιά μου. Ο αλησμόνητος εκείνος τύπος, πάνω σ’ ένα μόνιππο κανοναρχούσε σε ήχο πλάγιο τέταρτο τους ακροατές του. Ένα μάλιστα τον έδειχνε με την ομπρέλα και έλεγε: “Και τι θα είπη ο Κύριος εις σε τον αμαρτωλόν: Έφαγες κεφαλάκιον αμνού Τετάρτην και Παρασκευήν; Και θα αποκριθείς ιταμώς, ναι. Και θα σοι είπη: Είσελθε εις την κόλασιν. Τότε εγώ ο Βδελλόπουλος ο μη φάγων τοιούτον, θα ευρίσκομαι εις τον παράδεισον, συ δε από της κολάσεως θα εκλιπαρείς λέγων: Βδελλόπουλε! Βδελλόπουλε! Βρέξον το δάκτυλόν σου ίνα δροσίσεις τη γλώσσαν μου. Εγώ δε θα σοι λέγω: Άει σιχτίρ, μπαγάσα”.

Σε στενόχωρη όμως θέση είχε βρεθεί και ο σοφός διευθυντής του αστεροσκοπείου Αθηνών Δημήτρης Αιγινήτης. Του είχαν κολλήσει οι συνάδελφοι: -Θα καταστρέψει κύριε καθηγητά ο κομήτης τον κόσμο; -Αναμείνατε κύριοι, θα σας απαντήσω αργότερα. Και αγνάντευε με τα τηλεσκόπια τον αχανή ουρανό, απάντηση όμως δεν έβρισκε. Οπότε, ο πανέξυπνος κλητήρας Μωραΐτης τού έλυσε το πρόβλημα: -Κύριε καθηγητά, να πείτε πως δεν θα πέσει. –Κι αν πέσει Γιάννη; -Ε, τότε κύριε καθηγητά, ποιος θα ζει για να σε πει ψεύτη; Έτσι έγιναν οι καθησυχαστικές δηλώσεις και βγήκαν παραρτήματα. Ποιος να πιστέψει όμως; Εκείνο το βράδυ όλοι οι Αθηναίοι με την ψυχή στα χείλη, ξενύχτισαν στους λοφίσκους των Αθηνών. Για να δουν τα ξημερώματα χωρίς καμιά τραγική συνέπεια την ουρά του κομήτη περνάει μακριά από τη γη, σαν ένα μαργαριταρένιο αιθέριο κόσμημα στον αλαβάστρινο λαιμό ωραίας γυναίκας. Τα μόνα δε παρατράγουδα εκείνης της νύχτας, ήταν πως αρκετές μωρές παρθένες έχασαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν. Και η αφεντιά μου με τον πολυαγαπημένο μου αδερφό Δρόσο, φάγαμε δύο μεγάλα βάζα γλυκό νεραντζάκι για να μην πάει χαμένο, με συνέπειες ευνόητες»…

 

Καλαϊδόπουλος