XanTheater

  • "Φίδι στα καμαρίνια του ανοιχτού δημοτικού θεάτρου Ξάνθης" λέει είδηση της 1ης Αυγούστου. Πού είναι το περίεργο;
  • Το... καλοκαιράκι φέρνει συνεχείς αναβολές συνεδριάσεων δημοτικών οργάνων σε δήμους της Π.Ε. Ξάνθης
  • Η ρήση "δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται" βρήκε εφαρμογή (και) στον ΣυΡιζΑ Ξάνθης
  • Δεν έχουν ώρα ανάρτησης (πονηρά σκεπτόμενοι), γράφουν όμως "συμβαίνει αυτή την ώρα"! Κι ο αναγνώστης συγχύζεται (και με τις δύο έννοιες της λέξης)...
  • Το είδαν στο indeXanthi.gr και τους άρεσε. Προσέτρεξαν στην πηγή, το έκαναν copy-paste αλλά... ξέχασαν να την αναφέρουν. Όπως κάνουν καθημερινά...

Myblogs.gr

Νίκος

"Ημερολόγια - ταξίδια" - Χρόνης Μπότσογλου, εκδόσεις Γαβριηλίδης, σελίδες 105

Έχουμε εδώ ένα χρονικό, "ένα τραχύ οδοιπορικό" όπως το χαρακτηρίζει στον εξαιρετικό πρόλογο του βιβλίου ο Θανάσης Βαλτινός. Όμως, δεν πρόκειται για μια απλή καταγραφή περιστατικών και ταξιδιών με την συμβατική έννοια, μέσα στην συμβατική ακολουθία του χρόνου. Ούτε για συμβατικά ημερολόγια της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας, όπως προϊδεάζει τον ανύποπτο αναγνώστη ο τίτλος του βιβλίου.

Και μόνο η διάταξη του υλικού αρκεί για να θέσει τις πρώτες υποψίες: Ισπανία, Θεσσαλονίκη - Άγιο όρος, Βενετία, Σαντορίνη, Κύπρος και ο κύκλος κλείνει πάλι στην Ισπανία. Μια σειρά από εικόνες ξετυλίγεται, ενισχυμένη από τα σκίτσα που παρατίθενται φωτογραφημένα. Τόποι λουσμένοι αλλά και δοκιμασμένοι στο φως που τους κατακαίει, στο φως που τους καθηλώνει και τους ανυψώνει. Τόποι που οριοθετούν γεωγραφικά, ιστορικά αλλά και πνευματικά, την ευλογημένη λεκάνη της Μεσογείου. Την κοιτίδα του φωτός και του πνεύματος, αλλά και των (δικαιολογημένων ίσως) ρεμβασμών και της ραστώνης μετά την ανάταση (“Ο θεός χαίρεται όταν δουλεύω, αλλά με αγαπά όταν τραγουδώ” έλεγε ο Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ).

Πανταχού παρών ο έρωτας, όχι σαν βιολογική λειτουργία, αλλά σαν μέσο και διαδικασία αναζήτησης και κατάκτησης της ακατανόητης ζωής. Κι όλα αυτά μέσα από την τέχνη, το απείκασμα της ζωής. Ο άνθρωπος που βγαίνει από τα στενά όριά του και πατά στην τέχνη για να ξανακοιτάξει και να επιστρέψει στον άνθρωπο. Την τέχνη που όσο θεωρείται χάρισμα, άλλο τόσο είναι και μαρτύριο για κάποιους υπηρέτες της. Και το απαύγασμα αυτής της ματιάς στέκει μέσα στις σελίδες των κειμένων και των σχεδίων, στην έκδοση που σχεδίασε ο συγγραφέας και απλώνει μπροστά στα μάτια μας. Εξέχον το μικρό σκίτσο του αγαπημένου και μεγάλου απόντα Κώστα Λαχά και η αναφορά στο πρόσωπό του.

 

Καλαϊδόπουλος