XanTheater

  • Απέραντος σκουπιδότοπος είσοδοι πολυκατοικιών, καταστήματα και δρόμοι, από εκείνους που θέλουν να... νοικοκυρέψουν την πόλη
  • Στην τελική ευθεία μπαίνουν οι εκδηλώσεις με τίτλο "Σκίζομαι για την πόλη μου", στο πλαίσιο του πανελλαδικού προγράμματος "Εκλογές είναι, θα περάσουν"
  • Ένα εξαίσιο κείμενο ξανθιώτισσας προς υποψήφιους των δημοτικών εκλογών
  • Δεν έχουν ώρα ανάρτησης (πονηρά σκεπτόμενοι), γράφουν όμως "συμβαίνει αυτή την ώρα"! Κι ο αναγνώστης συγχύζεται (και με τις δύο έννοιες της λέξης)...
  • Το είδαν στο indeXanthi.gr και τους άρεσε. Προσέτρεξαν στην πηγή, το έκαναν copy-paste αλλά... ξέχασαν να την αναφέρουν. Όπως κάνουν καθημερινά...

Myblogs.gr

Νίκος

"Η φάρμα των ζώων" – George Orwell, εκδόσεις "Κάκτος", σελίδες 150

Η ιστορία επαναλαμβάνεται, ενίοτε σαν φάρσα. Και κάποια βιβλία μένουν επίκαιρα και μας αναγκάζουν να τα μνημονεύουμε. Βέβαια, προτιμούμε ν’ ανασύρουμε βιβλία του χθες (και κυρίως τα “ζουμερά” εξ αυτών) από το ν’ αναζητούμε τα λίγα διαμάντια μέσα στην ως επί το πλείστον αδιάφορη και παθητικά φλύαρη βιβλιοπαραγωγή των ημερών.

Η πασίγνωστη “φάρμα των ζώων” είναι πάντα εδώ να μας διδάσκει και να μας θυμίζει όλα εκείνα που νομίζουμε πως μπορούμε να παρακάμψουμε χωρίς να επιλύσουμε. Μια θαυμαστή αλληγορία, όπου ο Orwell χρησιμοποιεί -όπως άλλωστε και ο Αίσωπος- ζώα, ώστε να μπορέσει πιο ανάλαφρα και πιο καίρια να πλήξει τον στόχο του. Τα γουρούνια αναλαμβάνουν μετά από επανάσταση τη διακυβέρνηση ενός αγροκτήματος (σαφής αναφορά στη ρωσική επανάσταση και τον σταλινισμό) και σταδιακά μετατρέπονται σε χειρότερους δυνάστες από τους προκατόχους τους. Κάτι που βέβαια αποτελεί μοιραία κατάληξη κάθε εξουσίας και δεν έχει να κάνει μόνο με τα γουρούνια της ιστορίας ή άλλα…

Αν θέλουμε την αναβίωση του σοσιαλιστικού κινήματος, είναι αναγκαία η κατάρριψη του σοβιετικού μύθου”, έγραφε ο Orwell τον Μάρτη του 1947 σ’ έναν πρόλογο για την ουκρανική έκδοση του βιβλίου του (που βέβαια κυκλοφόρησε από εκτοπισμένους στο Μόναχο Ουκρανούς). Τα γεγονότα ήρθαν να τον δικαιώσουν ως προς το ένα σκέλος τους ενώ το δεύτερο μένει να αιωρείται μεταξύ καναπέ, αναβλητικότητας και υποταγής. Αυτό το έργο του ωστόσο, θα μένει να καταδεικνύει περίτρανα τη συνήθη τροπή που παίρνουν τα πράγματα, όταν οι πολλοί εμπιστεύονται -και κυρίως αφήνουν εν λευκώ- τις τύχες τους σε ομάδες, επιτροπές και “εκπροσώπους”. Έτσι γινόταν πάντα και κάποιοι “γραφικοί” σημειώνουν απλά τ’ αποτελέσματα της ανθρώπινης ανοησίας.

 

Καλαϊδόπουλος