XanTheater

  • Τώρα επισημαίνουν όλοι (μα όλοι, ακόμη και οι αμίλητοι των τελευταίων χρόνων) κάθε λακκούβα και κάθε ατέλεια της πόλης
  • Για γέλια και για κλάματα: Σιωπή ή μετρημένες κουβέντες ολόκληρων χρόνων μετατράπηκαν σε φλογερό ενδιαφέρον και βομβαρδισμό ιδεών και προτάσεων!
  • ...και ξαφνικά εμφανίζονται από το πουθενά διάφοροι απίθανοι και... πιθανοί τύποι φωνάζοντας "φύγετε όλοι, ήρθαμε εμείς και θα κάνουμε τους δήμους της Ξάνθης παραδείσους"!
  • ...και κάποτε να μάθουμε πως δεν είναι πυροσβεστική υπηρεσία, αλλά πυροσβεστικό σώμα
  • Δεν έχουν ώρα ανάρτησης (πονηρά σκεπτόμενοι), γράφουν όμως "συμβαίνει αυτή την ώρα"! Κι ο αναγνώστης συγχύζεται (και με τις δύο έννοιες της λέξης)...
  • Το είδαν στο indeXanthi.gr και τους άρεσε. Προσέτρεξαν στην πηγή, το έκαναν copy-paste αλλά... ξέχασαν να την αναφέρουν. Όπως κάνουν καθημερινά...

Myblogs.gr

Λαθεμένο μου φαινόταν πάντα τ’ όνομα που μας δίναν': "Μετανάστες"

Θα πει, κείνοι που αφήσαν' την πατρίδα τους.

Εμείς, ωστόσο, δεν φύγαμε γιατί το θέλαμε

λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη.

Ούτε και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε

να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν.

Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνήγησαν, μας προγράψανε.

Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δεν θα ‘ναι, μα εξορία.

Έτσι απομένουμε δω πέρα, ασύχαστοι

όσο μπορούμε πιο κοντά στα σύνορα

προσμένοντας του γυρισμού τη μέρα

καραδοκώντας το παραμικρό σημάδι αλλαγής στην άλλην όχθη

πνίγοντας μ’ ερωτήσεις κάθε νεοφερμένο

χωρίς τίποτα να ξεχνάμε, τίποτα ν’ απαρνιόμαστε

χωρίς να συγχωράμε τίποτ’ απ’ όσα έγιναν, τίποτα δε συγχωράμε.

Α, δε μας ξεγελάει τούτη η τριγύρω σιωπή!

Ακούμε ίσαμ’ εδώ τα ουρλιαχτά που αντιλαλούν απ’ τα στρατόπεδά τους.

Εμείς οι ίδιοι μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχος

που κατάφερε τα σύνορα να δρασκελίσει.

Ο καθένας μας, περπατώντας μες στο πλήθος με παπούτσια ξεσκισμένα,

μαρτυράει τη ντροπή που τη χώρα μας μολεύει.

Όμως κανένας μας δεν θα μείνει εδώ.

Η τελευταία λέξη δεν ειπώθηκε ακόμα.