XanTheater

  • Είναι μακράν η πιο κακοφωτισμένη πόλη
  • Έσπευσαν να γράψουν οι... γνωστοί (αργυρώνητοι και τζαμπατζήδες), αλλά η πραγματικότητα τους χαστουκίζει
  • Την ημέρα και ώρα των συγκεντρώσεων για την επέτειο του Πολυτεχνείου θεώρησε καταλληλότερη για να συνεδριάσει το Δημοτικό Συμβούλιο Ξάνθης!... Τελικά τα "μάζεψε" ή το "μάζεψαν" κάποιοι
  • Κουράγιο παιδιά
  • Δεν έχουν ώρα ανάρτησης (πονηρά σκεπτόμενοι), γράφουν όμως "συμβαίνει αυτή την ώρα"! Κι ο αναγνώστης συγχύζεται (και με τις δύο έννοιες της λέξης)...
  • Το είδαν στο indeXanthi.gr και τους άρεσε. Προσέτρεξαν στην πηγή, το έκαναν copy-paste αλλά... ξέχασαν να την αναφέρουν. Όπως κάνουν καθημερινά...

Myblogs.gr

yavuz

Τον περασμένο Γενάρη, σε ένα χωριό με δώδεκα μόνιμους κατοίκους πάνω στον Γράμμο, στα 1.450 μέτρα υψόμετρο, σε μια ξενοδοχειακή μονάδα στεγάστηκε μια δομή προσφύγων. 29 παιδάκια με τους γονείς τους. Αναγκασμένοι να συνυπάρξουν με δώδεκα ηλικιωμένους ανθρώπους που οι περισσότεροι από αυτούς, το πιο μεγάλο ταξίδι που έχουν κάνει είναι μέχρι την πρωτεύουσα του νομού.

Τις πρώτες μέρες, όταν ανέβηκα για πρώτη φορά, αντίκρισα φοβισμένα παιδάκια που ζητούσαν σχολείο και βιβλία. Μεγάλη η συμβολή πολλών. Κατάφερα και μάζεψα βιβλία, σχολικά είδη, παιχνίδια. Στη μόλις δεύτερη βδομάδα, εκείνο που αντίκρισα με έκανε να σιγουρευτώ πλέον πως μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τίποτα να μας χωρίζει. Ούτε σύνορα ούτε κράτη ούτε θρησκείες. Μέσα στο χιόνι ένας νεαρός μπαμπάς βοηθούσε μια γιαγιά, έβαζε μέσα στο σπίτι τα καυσόξυλα και τα δυο του παιδιά κουρνιασμένα στην αγκαλιά της την άκουγαν να τους λέει παραμύθια. Είμαι σίγουρη ότι καταλάβαιναν τα πάντα, τα ματάκια τους έλαμπαν.

Τις απόκριες που ανεβαίνουν και κάποιοι που έχουν καταγωγή από εκεί, ο σύλλογος προσφέρει φαγητό και κρασί και ανάβουν μια μεγάλη φωτιά στην πλατεία του χωριού. Τα παιδιά του συλλόγου φρόντισαν να πάρουν σουβλάκι κοτόπουλου για τους μικρούς φίλους των παππούδων. Η εικόνα ήταν από τις ομορφότερες που έχω δει. Ηλικιωμένοι άνθρωποι με μικρά παιδάκια και τους γονείς τους γύρω από μια μεγάλη φωτιά να τρώνε, να διηγούνται ιστορίες, να γελάνε και στο τέλος να τραγουδάνε και να χορεύουν σε διαφορετικές γλώσσες και διαλέκτους.

Τον Ιούνιο φύγανε. Οι περισσότεροι από αυτούς σε άλλες χώρες, ενώθηκαν με τις οικογένειες τους. Οι παππούδες είναι ακόμα εκεί. Έχουν πάρει δέκα χρόνια ζωής επιπλέον ο καθένας. Ρωτάνε συνέχεια αν υπάρχουν νέα από τα «παιδιά τους». Λένε πως έχασαν ένα κομμάτι από τη ζωή τους.

Παντού σε όλο τον κόσμο, από άκρη σε άκρη της Γης, υπάρχουν δυο κόσμοι. Οι Αλεξανδρήδες, οι Τσάρτηδες και οι Τσιμτσιλήδες από τη μια και οι παππούδες της Κοτύλης από την άλλη. Και αν οι πρώτοι -οι λίγοι- πίνουν νερό στο όνομα του ρατσισμού, εμείς οι πολλοί με τον διεθνισμό και την αλληλεγγύη μας δίνουμε υπόσχεση σε όλα τα παιδιά του κόσμου πως κάποτε θα πέσουν οι φράχτες. Θα τους δώσουμε τον κόσμο που και εμείς ονειρευτήκαμε.

πηγή

 

zolotas
Καλαϊδόπουλος
Μπουμπούκης