XanTheater

  • Η ρήση "δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται" βρήκε εφαρμογή (και) στον ΣυΡιζΑ Ξάνθης
  • Το καλό είναι ότι μετά τις εκλογές θα εξαφανιστούν από τα γραμματοκιβώτια, όπως πριν από λίγο καιρό χάθηκαν και οι επίδοξοι δήμαρχοι και σύμβουλοι...
  • Νέες μέρες δόξας για ηλεκτρονικά -και όχι μόνο- γραμματοκιβώτια που λαμβάνουν καθημερινά πλέον την αγάπη άγνωστων μέχρι χθες θαυμαστών τους...
  • Δεν έχουν ώρα ανάρτησης (πονηρά σκεπτόμενοι), γράφουν όμως "συμβαίνει αυτή την ώρα"! Κι ο αναγνώστης συγχύζεται (και με τις δύο έννοιες της λέξης)...
  • Το είδαν στο indeXanthi.gr και τους άρεσε. Προσέτρεξαν στην πηγή, το έκαναν copy-paste αλλά... ξέχασαν να την αναφέρουν. Όπως κάνουν καθημερινά...

Myblogs.gr

Νίκος

"Απαγόρευση συνάθροισης" ήταν η αιτιολογία για την πρωτοφανή εισαγγελική εντολή απαγόρευσης εισόδου στο Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης όσων φορούσαν μπλουζάκια με το σύνθημα "SOS Χαλκιδική – ΟΧΙ στην Εξόρυξη Χρυσού", κατά την πρώτη μέρα της δίκης του "Λάκκου Καρατζά".

Κατά το σκεπτικό της απόφασης, «η παρουσία ανθρώπων που φέρουν μπλούζες με ίδια διακριτικά νοείται ως συνάθροιση» και ως τέτοια απαγορεύεται. Και επειδή μια τέτοια απαγόρευση είναι δυνατή μόνο με την επίκληση κάποιου σοβαρού κινδύνου για τη δημόσια ασφάλεια, φαίνεται ότι κάποιος εισαγγελέας θεώρησε ότι οι άνθρωποι με τα μπλουζάκια «SOS Χαλκιδική» -αλλά και αυτά της ΒιοΜε με το εξ ίσου ενοχλητικό σύνθημα «Ο αγώνας γυρίζει το γρανάζι»- είναι, δυνητικά έστω, δημόσιοι κίνδυνοι.

Σοβαρολογούμε;

Το μπλουζάκι είναι μια δήλωση ταυτότητας, πίστης στους στόχους του κινήματος, αγώνα για τη σωτηρία του τόπου, για γη κι ελευθερία, για τα παιδιά και για το μέλλον. Είναι μια σιωπηρή δήλωση ενότητας και ομοψυχίας με αυτούς που δικάζονται, γιατί στην πραγματικότητα δικαζόμαστε όλοι μας.

Ούτε στις εποχές της πιο άγριας καταστολής ούτε στα 2012, 2013, 2014 του Σαμαρά και του Δένδια, δεν διανοήθηκε δικαστική αρχή να απαγορεύσει το μπλουζάκι-σύμβολο του κινήματος ενάντια στην εξόρυξη. Ούτε τότε που οι δικαστικές αίθουσες Πολυγύρου και Θεσσαλονίκης ήταν ασφυκτικά γεμάτες από αυτά τα μπλουζάκια και ο έξω χώρος σειόταν από τα συνθήματα που φώναζαν χιλιάδες στόματα. Ούτε όταν πηγαίναμε να παρακολουθήσουμε δίκες συναγωνιστών μας σε δικαστήρια περικυκλωμένα από κλούβες και φρουρούμενα από Μ.Α.Τ. Ούτε μία φορά στα αμέτρητα δικαστήρια, συλλαλητήρια, δημόσιες παρεμβάσεις, όλα με αυτό το μπλουζάκι. Ούτε καν στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, όπου μας είχαν φορτώσει ακόμα και την κατηγορία της «εγκληματικής οργάνωσης»!

Πόσο επικίνδυνο ή ενοχλητικό μπορεί να είναι ένα μπλουζάκι; διερωτάται η Επιτροπή Αγώνα Θεσσαλονίκης Ενάντια στην Εξόρυξη Χρυσού. Επικίνδυνο είναι αυτό που με αναίδεια συμβολίζει ακόμα και σήμερα το μπλουζάκι. Είναι η ιδέα ότι μετά από όλα αυτά που συνέβησαν, μετά από τόσο κυνηγητό, τόση ποινικοποίηση, καταστολή, τρομοκράτηση, ξύλο, δικαστήρια, οικονομική αιμορραγία, συκοφάντηση, άγχος, ελπίδα, απογοήτευση, ο αγώνας αυτός ΑΝΤΕΧΕΙ.

πηγή

 

Καλαϊδόπουλος
Vatzip