XanTheater

  • Απέραντος σκουπιδότοπος είσοδοι πολυκατοικιών, καταστήματα και δρόμοι, από εκείνους που θέλουν να... νοικοκυρέψουν την πόλη
  • Στην τελική ευθεία μπαίνουν οι εκδηλώσεις με τίτλο "Σκίζομαι για την πόλη μου", στο πλαίσιο του πανελλαδικού προγράμματος "Εκλογές είναι, θα περάσουν"
  • Ένα εξαίσιο κείμενο ξανθιώτισσας προς υποψήφιους των δημοτικών εκλογών
  • Δεν έχουν ώρα ανάρτησης (πονηρά σκεπτόμενοι), γράφουν όμως "συμβαίνει αυτή την ώρα"! Κι ο αναγνώστης συγχύζεται (και με τις δύο έννοιες της λέξης)...
  • Το είδαν στο indeXanthi.gr και τους άρεσε. Προσέτρεξαν στην πηγή, το έκαναν copy-paste αλλά... ξέχασαν να την αναφέρουν. Όπως κάνουν καθημερινά...

Myblogs.gr

Νίκος

Ένα χρόνο μετά από την «απελευθέρωση» της Μοσούλης από τους τζιχαντιστές του ISIS, μετά από εννέα μήνες σφοδρών μαχών που χαρακτηρίστηκαν ως μερικές από τις πιο άγριες μάχες μετά το τέλος του β’ παγκοσμίου πολέμου, η Μοσούλη εξακολουθεί να παραμένει μέσα στα συντρίμμια. Στοιχειώδεις ανάγκες διαβίωσης του πληθυσμού, όπως ηλεκτρισμός, πόσιμο νερό και υγειονομική περίθαλψη, αποτελούν ακόμα ζητούμενα. Όπου και να πας βλέπεις την καταστροφή και οσμίζεσαι τη μυρωδιά του θανάτου, αφού ακόμα και τώρα ανασύρονται σοροί από τα συντρίμμια.

Στα ερείπια κρύβονται ακόμα θανατηφόρες παγίδες, από βόμβες που δεν εξερράγησαν μέχρι ζώνες με πυρομαχικά για επιθέσεις αυτοκτονίας. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ έχει γίνει πόλη-φάντασμα, με τους εκτοπισμένους να φτάνουν τους 700.000. Όσο για την «ανοικοδόμηση», αυτή προχωρά με ρυθμό χελώνας αφού μόνο το 30% από τα απαιτούμενα 88 δισ. δολάρια για την ανοικοδόμηση της πόλης έχουν βρεθεί. Όπως και παλαιότερα έτσι και τώρα οι κάτοικοι της Μοσούλης πέφτουν από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη. Πράγμα που έκανε ορισμένους από αυτούς να προτιμήσουν τη ζωή με τους τζιχαντιστές παρά υπό την εξουσία της Βαγδάτης.

Από αυτά τα γεγονότα θα πρέπει να βγάζουμε συμπεράσματα κι όχι μόνο να λυπόμαστε και να οργιζόμαστε. Το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα είναι ότι οι ιμπεριαλιστές και οι υποτακτικοί τους που σήμερα διοικούν το Ιράκ, δεν δίνουν δεκάρα για τον άμαχο πληθυσμό. Αν έδιναν, θα έβρισκαν τα λεφτά να τον βοηθήσουν να σταθεί στα πόδια του και όχι να τον αφήνουν να ζει μέσα στα συντρίμμια ένα χρόνο τώρα. Από την άλλη, πώς είναι δυνατόν να σταματήσουν τα μεταναστευτικά ρεύματα όταν οι λαοί σ’ αυτές τις χώρες (όπως το Ιράκ που πλέον δεν θεωρείται εμπόλεμη ζώνη) ζουν σε τέτοιες συνθήκες εξαθλίωσης; Η ανυπαρξία ενός επαναστατικού κινήματος στις αραβικές χώρες τις οδήγησε σ’ αυτή την κατάσταση. Αφού δεν μπορούμε να βοηθήσουμε στην άνοδό του εκεί, ας κατανοήσουμε ότι είναι χρέος μας να αντιπαλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις τη ρατσιστική λαίλαπα εδώ, αποκαλύπτοντας τη ζωή στην οποία έχουν εξαναγκαστεί να επιβιώνουν εκατομμύρια πρόσφυγες, αλλά και τους υπεύθυνους γι’ αυτή την κατάσταση. Το παράδειγμα της Μοσούλης είναι από αυτή την άποψη χαρακτηριστικό.

πηγή

 

Καλαϊδόπουλος