Ανάσταση… Η Μεγάλη Εβδομάδα πάει, πέρασε και φέτος. Την κλείνουμε με μια τελεία μικρή, κόκκινη σαν πασχαλιά. Που όμως έχει φορτωμένη στην πλάτη της επτά μαύρες βουλίτσες. Όσες κι οι επτά πληγές του Φαραώ.
Λέω Φαραώ κι οι τηλε-συνειρμοί, πρόσφατοι λόγω των ημερών, οδηγούν αλλού. Θαυμάσαμε και πάλι τους κοιλιακούς του Χέστον στη μικρή οθόνη. Ωραίος Μπεν Χουρ, γοητευτικός Ελ Σιντ αλλά ως Μωυσής ανεπανάληπτος. Και τι Μωυσής. Ένας παραλίγο Ραμσής τάδε.Κι εκεί αρχίζει το παράπονο.
Έναν τέτοιον δεν μπορούσαμε να έχουμε κι εμείς; Κάποιον που για το λαό του θα έκανε τα πάντα. Θα απαρνιόταν στέμματα, αγάπες κι αξιώματα. Από “αγάς” “ραγιάς’” για χάρη μας να έτρωγε το βούρδουλα αγόγγυστα. Διψασμένος, πεινασμένος, καταρρακωμένος, από τα ψηλά στα χαμηλά, να είχε το κουράγιο έναν ολόκληρο λαό να τον οδηγήσει προς την “έξοδο”. Από την Ευρω-Αίγυπτο, από το μνημόνιο, από την κρίση, από το αδιέξοδο.
Να σκίζει ιμάτια και θάλασσες. Να κινδυνεύει από θεούς και δαίμονες αλλά να μην το βάζει κάτω. Εκεί που κάθεται στα καλά καθούμενα να παίρνουν φωτιά οι βάτοι ολόγυρα κι ίσα που να προλαβαίνει να μαζέψει το χιτώνα του για να μη γίνει ολοκαύτωμα. Να απομακρύνεται μόλις πενήντα μέτρα για να παραλάβει τις εντολές του θεού και επιστρέφοντας να βρίσκει πάλι ένα λαό που λατρεύει ως θεότητες –με εμμονή όμως- τα χρυσά βόδια. Αλλά αυτός, εκεί, βράχος.
Κι έτσι που το σκέφτομαι μου ‘ρχεται στο νου αυτό που είχε πει ο Ταλεϋράνδος: “Πιο πολύ με φοβίζει ένας στρατός από εκατό πρόβατα που τα οδηγεί ένα λεοντάρι, παρά ένας στρατός εκατό λεονταριών που τα οδηγεί ένα πρόβατο”.
Και για τον Μωυσή τι να πω, χαρά στο κουράγιο του. Όσο για τη ρήση του Ταλεϋράνδου, εμένα τρόμο και δέος μου δημιουργεί το θηρίο χωρίς όνομα, που μεταμορφώνει τα λιοντάρια σε πρόβατα.
Σου είπα, παραπονιέμαι που δεν έχουμε κι εμείς έναν ηγέτη σαν τον Μωυσή. Που να έχει πάθος. Το ριζικό το δικό μας όμως, μου φαίνεται είναι το άγος. Το κυλώνειο, το σαρδώνειο, το Αδώνειο. Κι ας μη συνεχίσω τη ρίμα.
Επτά μαύρες βουλίτσες η κοκκινέλη η επτάστικτος, επτά οι πληγές του Φαραώ και τριακόσιες εν συμπτύξει οι δικές μας.
– Καλά, μην υπερθεματίζεις και τόσο για τον Μωυσή, είπε ο συνομιλητής μου. Δεν τον έχουν και τόσο σε υπόληψη οι δικοί του. Να σου θυμίσω κάτι που είπε η Γκόλντα Μέιρ γι΄αυτόν. Ίσα για να μη νιώθουμε οι μόνοι επί γης ηλίθιοι, ίσα για να παρηγορηθούμε λίγο μια που υπάρχουν και χειρότερα:
“Ο Μωυσής μάς έσερνε σαράντα χρόνια μέσα στην έρημο, για να μας φέρει στο μοναδικό σημείο στη Μέση Ανατολή που δεν έχει πετρέλαιο”.
Είναι αλήθεια… Εδώ βάζεις τα γέλια. Μια που δεν σε αφορά. Αλλά δεν φεύγει από το νου η αναντίρρητη αλήθεια που λέει ότι άλλο πράγμα το έγκλημα εκ προμελέτης κι άλλο το εξ αμελείας.
Κατερίνα Σ.
