Το Λαογραφικό Μουσείο Διδυμοτείχου και οι δράσεις του παρουσιάζονται το βράδυ (20.00) της Τετάρτης 7 Μαρτίου στο Λαογραφικό και Ιστορικό Μουσείο Ξάνθης, στον κύκλο «Δύο-τρία πράγματα που ξέρω για τον λαϊκό πολιτισμό».
Το μουσείο στεγάζεται σε οίκημα που κτίστηκε στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα (± 1905) και αποτελεί αξιόλογο δείγμα εκλεκτικισμού. Το κτίριο αποτελείται από ισόγειο που χρησιμοποιούταν ως κατάστημα και υπόγειο ως αποθηκευτικός χώρος του καταστήματος, ενώ ο όροφος ως κατοικία της οικογένειας του ιδιοκτήτη. Στη σοφίτα γινόταν εκτροφή μεταξοσκωλήκων.
Πριν από τον β’ παγκόσμιο πόλεμο είχε μισθωθεί σε κάποια βιοτεχνία πλεκτικής. Το 1935-36 το κτίριο λειτούργησε ως Αγροτική Τράπεζα στο ισόγειο και κατοικία του τότε διευθυντή της. Το κτίριο ανήκε στον Γεώργιο Χατζηρβασάνη (πέθανε το 1924) και μετά στους γιούς του Βασίλειο και Ευάγγελο Χατζηρβασάνη από τους κληρονόμους των οποίων αγοράσθηκε το 1975 από του υπουργείο Πολιτισμού και παραχωρήθηκε στον Μορφωτικό Σύλλογο – Λαογραφικό Μουσείο Διδυμοτείχου, μετά τις απαραίτητες εργασίες στεγάνωσης και της στατικής φύσεως παρεμβάσεις που πραγματοποιήθηκαν από τον δήμο Διδυμοτείχου. Χωρίς να έχει προηγηθεί μουσειολογική μελέτη, πραγματοποιήθηκαν εργασίες στους εκθεσιακούς χώρους με κατασκευή βιτρινών και προθηκών που εξυπηρετούν μόνο μια «διακοσμητική» διαμόρφωση του χώρου και μια «διακοσμητική» έκθεση των μουσειακών αντικειμένων.
Οι συλλογές του μουσείου άρχισαν να συγκροτούνται από το 1966. Σήμερα το σύνολο των αντικειμένων είναι σήμερα περίπου 2.500. Ενδιαφέρουσες συλλογές συγκροτούν τα υφασμάτινα αντικείμενα (τμήματα ενδυμασιών τόσο από το Διδυμότειχο όσο και από τη γύρω περιοχή, δηλαδή των Μάρηδων, Σαρακατσάνων, Γαλαζοβράκηδων, Αλβανοφώνων από το Ζαλούφι, Καβακλιωτών, Ανατολικοθρακιωτών κ.ά., καθώς και διάφορα στρωσίδια), τα γεωργικά και κτηνοτροφικά εργαλεία και σκεύη, τα εργαλεία της υφαντικής και της μεταξουργίας, τα σκεύη του αγροτικού σπιτιού, καθώς και ο εξοπλισμός των τοπικών παραδοσιακών εργαστηρίων, για παράδειγμα, των μπογιατζήδων (βαφέων υφασμάτων), των σησαμελαιοτριβείων, ενός ξυλουργείου, ενός σιδηρουργείου και ενός τυπογραφείου, αλλά και των εκκλησιαστικών ειδών, καθώς και το αρχειακό υλικό στο οποίο περιλαμβάνονται έντυπα και έγγραφα του Ζαππείου Εκπαιδευτηρίου της Αδριανούπολης.
