INDEXANTHI.GR
Αρθρογραφία

Προεκλογικός εφιάλτης

Χθες, ένας εφιάλτης τάραξε τον ύπνο μου και με έβγαλε στο μπαλκόνι με μια κούπα καφέ στο χέρι από τα χαράματα.

Κι άλλοι δεν είχαν ύπνο. Απέναντι η κυρά-Μάρω κάπνιζε ένα άφιλτρο. Το είχε κόψει για οικονομία -σκάλες καθάριζε. Με αυτή τη δουλειά καλοσπούδασε το μοναχοπαίδι της. Πτυχία και μεταπτυχιακά και γλώσσες και τώρα λαντζέρης στη Στουτγάρδη. Έτσι, ξανάρχισε να στρίβει πού και πού κανένα, να ξεχνιέται.

Η βροχερή φετινή άνοιξη άρχισε κιόλας να οπισθοχωρεί και πλησίστιοι στις εκλογές περιμένουμε το θέρος. Το επίσημο αργεί ένα μήνα ακόμη αλλά το καλοκαίρι στις ζωές μας βρίσκεται ήδη ante portas, αν πιστέψουμε τους υποψήφιους μεσσίες μας. «Ακόμη ετούτη η άνοιξη, ραγιάδες» και σε λιγάκι όλα θα πάνε καλύτερα. Μας υπόσχονται. Ξανά και ξανά. Οι ίδιοι και οι ίδιοι. Και νάτοι τώρα πάλι. Φορτωμένοι «θα, θα, θα, θα, θα».

Πριν εκατόν τριάντα χρόνια ο σπουδαίος μας Ροΐδης έγραφε στον «Ασμοδαίο»: «Το έθνος ημών υφίσταται πολιτικήν τινά ζύμωσιν, καθ’ ην τα ακαθαρτότερα στοιχεία ανέρχονται και επιπλέουσιν, εν είδει εξαφρίσματος, επί της επιφανείας. Ο τοιούτος αφρός, κατέχων, κατά τους νόμους της φυσικής, τα ανώτατα στρώματα, θέλει κυβερνά, φλυαρεί και κλέπτει ασυστόλως την Ελλάδα, μέχρις ου τελειώση η ζύμωσις και λάβη ανά χείρας ο λαός την μεγάλην εξαφριστικήν κουτάλαν».

Εκείνος ήταν αισιόδοξος και πίστευε απόλυτα στους νόμους της φυσικής. Πού να ήξερε ότι ενάμιση σχεδόν αιώνα αργότερα, ο αφρός θα παρέμενε αφρός κι ότι οι Έλληνες δε θα είχαν «ανά χείρας» όχι εξαφριστικήν κουτάλαν αλλά ούτε κουτάλι της σούπας. Ελλείψει σούπας.

Πήρα μια βαθιά ανάσα για να ξαλαφρώσω από το άγχος που μου είχε φορτώσει το ενύπνιο. Τι είχα δει; Ήταν, λέει, Κυριακή και είχα πάει να ψηφίσω. Πήρα στα χέρια μου τα ψηφοδέλτια και πίσω από το παραβάν, έψαχνα να βρω εκείνο που -κομμάτια να γίνει- είχα με μισή καρδιά αποφασίσει να ρίξω. Όμως δεν το έβρισκα. Αντίθετα, στα χέρια μου κρατούσα μια στοίβα χαρτιά με γραμμένα επάνω τους δεκάδες μικρά ονόματα αλλά με ένα μόνο επίθετο. Μαυρογιαλούρος Ευάγγελος, Μαυρογιαλούρος Δημήτριος, Μαυρογιαλούρος Ιωάννης, Μαυρογιαλούρου Γαρυφαλλιά, Μαυρογιαλούρου Θεοδώρα, Μαυρογιαλούρος, Μαυρογιαλούρος, Μαυρογιαλούρος Μαυρογιαλούρου. Προσπαθούσα να βρω άκρη και δεν τα κατάφερνα. Κι ύστερα ανάμεσά τους, είδα ένα λευκό χαρτί. Άνοιξα την τσάντα μου κι έψαξα για στυλό. Βρήκα μια μαύρη ξυλομπογιά και μια πορτοκαλί και με αυτές ζωγράφισα ένα δέντρο με μαύρο κορμό. Στη ρίζα του σκόρπισα πορτοκάλια. Κι έγραψα και κάτι:

«Εδώ στη χώρα όπου ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα

η νεολαία,

γερνά πλέον νωρίς, μαραζώνει, μαραίνεται.

Και σεις Μαυρογιαλούροι όλου του ντουνιά, άει να χαθείτε».

Και το ‘ριξα.

Κατερίνα Σ.

 

0 Reviews

Write a Review

Σχετικά άρθρα

Καταστροφικός ο υπολογισμός των συντάξιμων αποδοχών βάσει ολόκληρου του ασφαλιστικού βίου

Super User

“Τα Τρίκαλα μάς έβαλαν όλους τα γυαλιά!”

Super User

Το μετρό-γεφύρι της Άρτας

Super User

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Δείτε περισσότερα

Πολιτική απορρήτου και cookies