INDEXANTHI.GR
Αρθρογραφία

Και κείνος πίστευε…

Ξημέρωνε 26 Απρίλη του 1986. Στον πυρηνικό σταθμό «Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν» στο Τσέρνομπιλ της Σοβιετικής Ένωσης, ξεκίνησαν προγραμματισμένες εργασίες για ένα πείραμα που σκοπό είχε να ελέγξει τα συστήματα ασφαλείας, αλλά τελικά οδήγησε στο μεγαλύτερο πυρηνικό ατύχημα.

Στο διαδίκτυο μπορεί να βρει κανείς πάρα πολλές πληροφορίες γ’ αυτό το γεγονός. Περιοριζόμαστε να παραθέσουμε ένα κείμενο που έγραφε στο μπλοκ μας το 2010 η συντρόφισσα Δήμητρα:

Ο Νίκος ήταν ο μεσαίος αδερφός της μάνας μου. Αδύνατος, ψηλός, μελαχρινός και όμορφος. Μερακλής και προκομμένος. Δούλευε οικοδομή, χωράφια, ελιές, ζώα. Ιδεολόγος και κομμουνιστής. Ενεργό μέλος του Κ.Κ.Ε. και του κοινοτικού συμβουλίου του χωριού από τότε που τον θυμάμαι. Ονειρευόταν και διάβαζε. Μετά από κάθε συνέδριο του Κ.Κ.Ε. έφερνε στο σπίτι στυλό, αναπτήρες, βιβλία και λάμψη στα μάτια του. Μας πότιζε με τα ιδανικά του… μας μεγάλωνε με τα οράματα του. Ονειρευόταν… Και πίστευε…. Παντρεύτηκε, και με τα χίλια ζόρια κατάφεραν να κάνουν ένα παιδί. Στα 29 του. Και πίστευε…

Στις 26 τ’ Απρίλη του 86 βούιζε το χωριό. Πυρηνικό ατύχημα στο Τσέρνομπιλ λέγανε, μα κανένας δεν καταλάβαινε τί ακριβώς σήμαινε. Κανένας δεν φανταζόταν. Ο θείος μου είπαμε πίστευε… Το Κ.Κ.Ε. μίλησε για προβοκατόρικη ενέργεια κατά της Ε.Σ.Σ.Δ. Τα τσιτάτα της μαμάς Ε.Σ.Σ.Δ… Και το ΚΚΕ πίστευε την μαμά Ρωσία…

Βούιζαν και οι τηλεοράσεις. Και οι μανάδες μας. Μην κόβετε φρούτα απ τα δέντρα, μην τρώτε τίποτα νωπό. Μόνο κονσέρβες. Εμείς σαν παιδιά υπακούσαμε. Ο μπάρμπας όμως πίστευε στο Κ.Κ.Ε. και στην Ε.Σ.Σ.Δ. Πίστευε… Και έτρωγε… λαχανικά απ το περβόλι, φρούτα απ τα δέντρα, γάλα απ τις κατσίκες του…

Στις 25 Νοέμβρη άρχισε η αρρώστια. Η παλιαρρώστια… Στους πνεύμονες, υγρά, παρακεντήσεις, Αθήνα, Βουλγαρία….Τα πάντα. Τον θυμάμαι να κουβαλάει στους ώμους το μικρό παιδί του, γιατί το στομάχι του ήταν γεμάτο υγρό και δεν μπορούσε… Τον θυμάμαι να κατεβαίνει απ το στενό για το σπίτι με μια θλίψη στα μάτια, με μια χαμένη πίστη, σαν ένα άσχημο όνειρο. Και έλπιζε πως θα κάνει Λαμπρή… και ας μην μπορούσε ούτε τις κάλτσες του να σκύψει και να βάλει… Και συνέχιζε να διαβάζει “Πώς δενότανε τ’ ατσάλι”. Και έγινε αντιπρόεδρος. Και έτρεχε…

Και έφυγε στις 9 του Δεκέμβρη του ’87. Ήταν μόλις 31 χρόνων και είχε ένα γιο μόλις δυόμιση. Και πολλά όνειρα… Και πολύ πίστη…. Στις ανακοινώσεις για “προβοκατόρικες ενέργειες”. Στο Κ.Κ.Ε. και την ηγεσία του. Στην Ε.Σ.Σ.Δ. και το όραμά της…

Μετά από χρόνια ήρθαν στο χωριό και έψαχναν συγγενείς του. Απλά για να επιβεβαιώσουν πως ο λόγος που έφυγε ήταν το Τσέρνομπιλ. Από τότε μου χει αφήσει στάμπα η λέξη προβοκάτσια. Πριν καν γνωρίσω τι σημαίνει. Πάντα κάτι μου βρωμάει, κάτι δεν μ αφήνει να δω καλά. Το Κ.Κ.Ε. είναι αγάπη μεγάλη, όσο και τ’ αγκάθι που ‘χει αφήσει μέσα στις καρδιές όσων το αγαπάμε. Όσων τ αγαπήσαμε…

Και εκεί όταν σκέφτομαι το ’89 ησυχάζω. Το μόνο θετικό: Δεν είδε…

 

Σχετικά άρθρα

Ένα ερώτημα…

Super User

Άλλο Θηβαίος, άλλο Κατσιμίχας…

Super User

Παρακράτος productions

Super User

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Δείτε περισσότερα

Πολιτική απορρήτου και cookies