Με αφορμή τη νέα επίσκεψη και το νέο βιβλίο του Βαγγέλη Ραπτόπουλου που παρουσιάστηκε την Παρασκευή 13 Μαΐου στο βιβλιοπωλείο “Δύο” στην Ξάνθη, σταχυολογούμε από τα ενδιαφέροντα λεγόμενα του συγγραφέα σε συνομιλία μας.
Στη συνομιλία ήμασταν παρόντες τρεις δημοσιογράφοι: Ο Σαμή Καραμπουγιούκογλου (ΕΡα Κομοτηνής) που ήταν και ο συντονιστής της παρουσίασης του βιβλίου, ο Χάρης Διαφωνίδης (εφημερίδα “Εμπρός”) και ο διαχειριστής του indexanthi.gr. και συνομιλήσαμε με τον συγγραφέα για ένα επίκαιρο βιβλίο (αν και τοποθετείται στις αρχές της δεκαετίες του ’90), που έρχεται λίγο καιρό μετά τη θέσπιση του συμφώνου συμβίωσης και το οποίο ήδη εγείρει συζητήσεις και αντιρρήσεις, λίγο πριν να εξαντληθεί η πρώτη έκδοσή του.
“Ίσως ήρθε η ώρα και γι’ αυτό το θέμα. Δημοσιεύω σαράντα χρόνια, συναναστρέφομαι με γκέι και λεσβίες από τον καλλιτεχνικό χώρο, ξέρω τις ζωές τους και ήθελα πάντα να γράψω για τα θέματά τους“, λέει εισαγωγικά ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος και εξηγεί στο video που παραθέτουμε:
{youtube}aLgl9R4DlG0{/youtube}
“Δεν είναι καθόλου εύκολο να μιλήσεις για την ομοφυλοφιλία“, συνεχίζει. “Γι’ αυτό και το βιβλίο, παρ’ ότι μιλάει για μια ερωτική σχέση, είναι απολύτως πολιτικό. Και λόγω του συμφώνου, αλλά και επειδή δίνει χώρο στις ερωτικές μειονότητες που είναι στο στόχαστρο της Χρυσής Αυγής. Άλλωστε, στα πρώτα χρόνια της κρίσης έδειραν ομοφυλόφιλους, υπάρχει λοιπόν πολιτική διάσταση“.
“Η ερωτική επιθυμία και η επιθυμία για μεγάλες πολιτικές αλλαγές, έχουν κοινή ρίζα μέσα στην ανθρώπινη ψυχή”
Αναφερόμενος στο πώς γράφηκε το βιβλίο και στη “ραχοκοκαλιά” του, ο συνομιλητής μας καταθέτει τα εξής ενδιαφέροντα:
“Το βιβλίο το άρχισα το 2014, έγραψα δυο-τρία κεφάλαια, σταμάτησα και ξανάπεσα με τα μούτρα όταν απογοητεύτηκα από… τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Είναι και μια μεταφορά αυτού που ζήσαμε, η πολιτική άνοιξη που πήγε να ζήσει η ελληνική κοινωνία στην πρώτη φορά του ΣυΡιζΑ, στο μυαλό μου παραλληλίζεται με τον παθιασμένο έρωτα των κοριτσιών του βιβλίου, με την κοινωνία να πέφτει πάνω τους και να διαλύει αυτό τον έρωτα. Έτσι έγινε και με την υποταγή στη βία των δανειστών και της τραπεζοκρατίας, είναι ένας παράλληλος τρόπος μ’ αυτή την υποταγή των κοριτσιών στη βία της κοινωνίας. Πιστεύω ότι η ερωτική επιθυμία και η επιθυμία για μεγάλες πολιτικές αλλαγές, έχουν κοινή ρίζα μέσα στην ανθρώπινη ψυχή. Άλλωστε υπήρξαν γυναίκες που ερωτεύτηκαν τους πολιτικούς που θα έκαναν πολιτικές αλλαγές, φτάσαμε να μιλάμε ακόμη και για Τσιπρίτσες και Βαρουφίτσες“.
Ξεφεύγοντας για λίγο από το κεντρικό θέμα του βιβλίου, σε κάποιο σημείο της συζήτησης, ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος λέει παρενθετικά: “Δυστυχώς στην ελληνική κοινωνία δεν έχουμε ρεπορτάζ. Είναι μείζον πρόβλημα, δεν δουλεύει το ρεπορτάζ που αφ’ ενός θέλει χρήματα και αφ’ ετέρου φέρνει κυνήγι. Αν βγεις να κάνεις ρεπορτάζ θα βρεις τον μπελά σου. Ο Orwell έλεγε ότι δημοσιογραφία είναι αυτό που δεν θέλει κανείς να δημοσιεύσει και τα υπόλοιπα είναι δημόσιες σχέσεις. Αν κάνεις ρεπορτάζ πρέπει να ενοχλείται κάποιος… Συζητάμε τόσα πράγματα μεταξύ μας και μια εφημερίδα δεν βγαίνει να κάνει ένα ρεπορτάζ και να φωτίσει γεγονότα“.
“Δεν υπάρχουν στερεότυπα, αυτά είναι τα νέα ήθη”
Όσον αφορά στην υποδοχή που επιφύλαξε το κοινό στο βιβλίο, ο συγγραφέας σχολιάζει: “Ένα μυθιστόρημα δεν είναι βιβλίο κοινωνιολογίας. Βρέθηκε ένα λεσβιακό blog που έκανε σκληρή κριτική και επίθεση στο βιβλίο, αγνοώντας κάποια πράγματα. Άλλες λεσβίες και γκέι έχουν πει πολύ καλά λόγια, γράφτηκε και η μελέτη της Ελένης Πατσιατζή “το προσωπικό είναι πολιτικό” που το τοποθετεί σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο. Μπορεί να ενοχλήσει σεμνότυφους, ακτιβίστριες ή άλλους, αλλά δεν απευθύνεται σ’ αυτούς. Απευθύνεται περισσότερο στους ετεροφυλόφιλους και θέλει να τους πει ότι οι ομοφυλοφιλικοί έρωτες μοιάζουν μ’ αυτό που ζουν κι εκείνοι, μ’ αυτό που είναι ο κανόνας. Κι αυτό είναι πολιτικός στόχος. Προσπαθούμε να κάνουμε χώρο σ’ αυτές τις μειονότητες και να δείξουμε στους ανθρώπους ότι πρέπει να κατανοήσουν και τους άλλους“.
Και η συνομιλία μας κλείνει, με τον Βαγγέλη Ραπτόπουλο να σημειώνει: “Πρόθεσή μου είναι ν’ ανοίξει ευρύτερα ο διάλογος για τέτοια ζητήματα. Το φύλο δεν είναι βιολογική, αλλά κοινωνική κατασκευή. Γεννιόμαστε με κάποια γεννητικά όργανα, αλλά το φύλο το συνθέτουμε με βάση συγκυρίες, μοντέλα που προτείνει η κοινωνία και πολλά άλλα. Δεν υπάρχουν στερεότυπα, αυτά είναι τα νέα ήθη. Η κοινωνία ζητάει πλέον και θηλυκές πλευρές στα αγόρια και αρσενικές στα κορίτσια. Έχουμε πολλές πλευρές, δεν είμαστε ένα καλούπι, όπως γινόταν με τα μοντέλα που επιβλήθηκαν στις κοινωνίες των πατεράδων και των μητέρων μας“.
