Το σκέφτηκα, το ψείρισα, το είδα μέσα έξω
ρώτησα αηδόνια και πουλιά, ρώτησα και τα γίδια
κι ευθύς το αποφάσισα στου νου μου τις ζυμώσεις
να συνεχίσω να μιλώ με ποιήματα και στίχους.
Ο δεκαπεντασύλλαβος είν’ η παράδοσή μας
γραμμένη πάνω στα βουνά, γραμμένη και στους κάμπους
πότε με πένα και φτερό και πότε με μολύβι.
Η Δέσπω κι ο –αλί- πατσάς, ο Άκης και η Βίκυ,
η Γκόλφω με τον Τάσο της, Hollande, Tayyip κι Obama,
ο Δένδιας, η Τρισεύγενη, η ωραία κοιμισμένη
της Σαμαρίνας τα παιδιά, του Πάγκαλου τ’ αγγόνι
του Vladimir οι αγωγοί, του Δ.Ν.Τ. οι λύκοι
στριφογυρνούν στους στίχους μου, μονοπωλούν τα νέα
κι όλο μου βγαίνει μια βρισιά κι όλο την καταπίνω
για χάρη της διασκέδασης και της ψυχαγωγίας
που μας προσφέρουν αφειδώς του κόσμου οι Φασουλήδες.
Πιο κει, πολύς πολιτισμός, αχός βαρύς, βαβούρα
Κουλτουριαραίοι κι άσχετοι, όρνια και καλλιτέχνες
special κιμάς, ανάμικτος, μες στον καλό τον μύλο
που όλα τ’ αλέθει μια χαρά και βγάζει κεφτεδάκια.
Να φας εσύ, να φάω εγώ, να φάει ο κόσμος όλος
να φάει και του πολιτισμού η βιομηχανία
με τα ογδόντα στόματα, τα εξηνταδυό στομάχια
με «τι ωραία τι καλά» και με το νάνι-νάνι.
Ο… πρόξενος θα μας μιλά, είπε, με τα τραγούδια,
μην μας κακομαθαίνετε και ρίγη προξενείτε
στο προξενιό της μουσικής με τη γονυκλισία.
Ουαί, αλί και τρισαλί, αλίμονο και bullshit
να ‘χεις έντεχνους απ’ τη μια, σκυλάδες απ’ την άλλη
να ‘χεις κι απροσδιόριστους εις τον μεσαίο χώρο
ολημερίς να κρώζουνε, τις νύχτες να γκαρίζουν
ντε και καλά διασκεδαστές στο μαύρο μας το χάλι.
Γι’ αυτό το αποφάσισα και συνεχίζω, αδέρφια
με δεκαπεντασύλλαβους φιλάκια να τους στέλνω
να σηκωθούν Σκόκος, Σουρής, να σηκωθεί κι ο Σούτσος
στα άθλια κρανία τους βαρύς να πέσει ο
(άδοξο τέλος ελλείψει ομοιοκαταληξίας. Και εις έτη πολλά).
