XanTheater

  • Μετά την τρίμηνη -και βάλε- εξαφάνιση (τα μπάνια του λαού γαρ), επέστρεψαν έμπλεοι... αγωνιστικότητας και με παντελώς αταίριαστα με το κλίμα της ήττας παχιά λόγια
  • Διαχειριστής του Ε.Σ.Π.Α. λίγο πριν από δημοτικές και περιφερειακές εκλογές! Δεν θα πλήξουμε...
  • Νύχτα "κατέβηκε" και εξαφανίστηκε η "είδηση" για τους... τζιχαντιστές στη Γλαύκη
  • Όχι μόνο κλείνουν λες κι είναι... "εδώδιμα-αποικιακά", αδιαφορώντας για το "λειτούργημα", τις "επάλξεις" και τα άλλα στομφώδη, αλλά μερικοί ούτε καν το αναγγέλλουν!
  • Δεν έχουν ώρα ανάρτησης (πονηρά σκεπτόμενοι), γράφουν όμως "συμβαίνει αυτή την ώρα"! Κι ο αναγνώστης συγχύζεται (και με τις δύο έννοιες της λέξης)...
  • Μπορούν να εξηγήσουν στον κόσμο όλοι οι φορείς (του "κόμματος της εργατιάς" μη εξαιρουμένου) και όλα τα Μ.Μ.Ε. της Ξάνθης, γιατί αυθαίρετα αναφέρουν πάντα και μόνο ως "εργατικό" το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Ξάνθης; Ακόμη και η επιγραφή στην είσοδό του, το φωνάζει!
  • Το είδαν στο indeXanthi.gr και τους άρεσε. Προσέτρεξαν στην πηγή, το έκαναν copy-paste αλλά... ξέχασαν να την αναφέρουν. Όπως κάνουν καθημερινά...

Myblogs.gr

Νίκος

Ο εμφύλιος στη Συρία καταστρέφει τα πάντα στο διάβα του και τα παιδιά γίνονται θύματα ενός παράλογου πολέμου. Η αφήγηση της ιστορίας πρέπει να γίνει, ακόμη και αν τις περισσότερες φορές αισθανόμαστε πως κανείς δεν την ακούει.

Ο πόνος, ο φόβος, η πίκρα, η αγωνία για την επόμενη ημέρα, η αποδοχή του διαφορετικού, συναισθήματα που βιώνουν καθημερινά μητέρες στη Συρία που είτε συνεχίζουν να ζουν στην κόλαση είτε έδωσαν μια ελπίδα στα παιδιά τους με τη φυγή από τη χώρα.

Παιδιά, το μεγαλύτερο θύμα ενός ακόμα παράλογου πολέμου. Μαθαίνουν τη σκληρή πλευρά της ζωής από την γέννηση τους. Υποσιτίζονται και λόγω της ελλιπούς ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης υποφέρουν και καταλήγουν από τις πιο απλές ασθένειες. Όσα γλύτωσαν από τη φρίκη του πολέμου και μπόρεσαν να φύγουν από τη χώρα τους, δουλεύουν νυχθημερόν στη γειτονική Τουρκία. Για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους που λιμοκτονούν, δουλεύουν κάτω από αντίξοες συνθήκες. Τα παιδιά αυτά δεν είναι μόνο ένας αριθμός, έχουν πρόσωπο και όνομα. Ιστορίες που ξέρουμε πως μπορεί να μην ακουστούν, αλλά πρέπει να τις αφηγηθούμε, να τις μεταδώσουμε κι αν η φωνή βρει έστω κι έναν αποδέκτη τότε μια ψυχή μπορεί να γίνει ευτυχισμένη.

Ο 10χρονος Αχμέτ ζει με περισσότερους από 6.000 άλλους εκτοπισμένους σε μια πρώην αποθήκη έξω από το Χαλέπι που έχει μετατραπεί σε καταφύγιο. Με δυο γονείς νεκρούς, χωρίς συγγενείς, ο Αχμέτ βρέθηκε εκεί μαζί με τα τέσσερα αδέλφια του. Ανησυχία και κόπωση είναι ορατά στο πρόσωπο του Αχμέτ. Τα χέρια του ροζιασμένα και τα ρούχα του σκισμένα. Όπως πολλών παιδιών στο καταφύγιο. Ο μικρός ξοδεύει μεγάλο μέρος του χρόνου του για τη συλλογή καυσόξυλων για να κρατηθεί ζεστός. Το κρύο τον αποδυναμώνει, ακόμη και αυτή η απλή εργασία είναι κουραστική.

Πιο πέρα ο 5χρονος Ραχάφ και ο 2χρονος Βαέλ προσπαθούν να αντιμετωπίσουν ένα μεγαλύτερο εχθρό από το ISIS, το βαρύ κρύο που τους βρίσκει αδύναμους σωματικά και ψυχολογικά. Η μητέρα τους, χήρα που είδε το σπίτι της να πλήττεται από οβίδα. «Άρπαξα τα δύο παιδιά μου, τα έβαλα σε μια αναπηρική καρέκλα που είχαμε και τρέξαμε έξω από το διαμέρισμά μου. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Οι γείτονές μου με βοήθησαν να μπω έπειτα από ώρες σε ένα λεωφορείο. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι τα καταφέραμε». Λοιμώξεις του αναπνευστικού, υποθερμία στους πολυάριθμους εχθρούς που απειλούν τα παιδιά. Κάπου εκεί κι ένα χαμόγελο στα πρόσωπα του Αχμέτ, του Ραχάφ και του Βαέλ, όταν παίρνουν στα χέρια τους ένα κουτί με ζεστό μπουφάν, παντελόνια, σακάκια και παπούτσια.

Χιλιάδες οικογένειες έχουν εκτοπιστεί από το Χαλέπι και μόνο στα καταφύγια στην Jibreen έχουν εμβολιαστεί 10.000 παιδιά. Η Unicef μπορεί να είναι υπερήφανη πως έβγαλε από το σκηνικό «πολέμου» εχθρούς όπως η πολιομυελίτιδα, αλλά και ιούς που στη Δύση θεωρούνται αμελητέοι. Το Συριακό παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα φωνάζει! Περίπου 2.000 έχασαν τη ζωή τους στο 2016 και το άσχημο είναι πως οι αριθμοί δεν λένε πάντα την αλήθεια. Χιλιάδες παιδιά τραυματίστηκαν, αιχμαλωτίστηκαν και βασανίστηκαν. Αεροπορικές επιθέσεις, χρήση χημικών όπλων, βόμβες διασπορές, νάρκες… «Επιτέλους, στηρίξτε το λαό της Συρίας για την τραγωδία που βιώνει. Άμεση δράση για να σώσουμε ό,τι μπορεί να σωθεί» τονίζει το Παρατηρητήριο.

Ιστορίες καθημερινής φρίκης στη Συρία και τα παιδιά στο έλεος ενός παράλογου πολέμου. Η Φατιμά κατάφερε να σώσει τα δυο της παιδιά και να βρεθεί στο Μάντσεστερ, αλλά δεν θα ξεχάσει ποτέ τα κλάματα και την εικόνα ενός μικρού που είδε τη μητέρα του να πέφτει νεκρή από πυρά ελεύθερου σκοπευτή. Το έγκλημά της; Είχε βγει μόνη να αγοράσει ψωμί… Ακόμα και τα παιδιά που έφυγαν από τον όλεθρο, που ζουν σε ένα πιο ήρεμο περιβάλλον, είναι αντιμέτωπα με τη δική τους κόλαση. Ενούρηση, εφιάλτες, μοναξιά, επιθετικότητα, είναι σημάδια από τα τραύματα που στιγμάτισαν την ψυχή τους.

«Τα παιδιά της Συρίας έχουν βιώσει περισσότερες δυσκολίες, καταστροφή και βία από ό,τι κάθε παιδί πρέπει σε χιλιάδες ζωές» λέει ο Δρ Κριστίν Λατίφ. Το προσωπικό της World Vision τονίζει ότι η κατάσταση στο Χαλέπι είναι η πιο δύσκολη που έχουν συναντήσει. Υπάρχουν 10χρονα παιδιά που άφησαν στο δρόμο τα μισοχαλασμένα παιχνίδια τους, ξέχασαν την παιδική τους αθωότητα και σε λίγα λεπτά μετατράπηκαν σε… φονιάδες. Πόσο πιο βίαιος μπορεί να γίνει ο κόσμος μας; Νεοσύλλεκτα παιδιά από το ISIS με στολές παραλλαγής αποκεφαλίζουν και εκτελούν βάναυσα τα θύματά τους. Ένα άλλο με ένα όπλο στο χέρι θα πυροβολήσει έναν άνδρα στο κεφάλι. Ποιος γιατρός και ποια μέθοδος μπορεί να απαλύνει την ψυχή τους όταν ο πόλεμος τα… απελευθερώσει από τους τρομοκράτες; Οι «νεοσύλλεκτοι» κρατούνται σε κτίρια όπου δίπλα τους τρομοκράτες πολεμούν με αληθινά πυρά. Θέλουν να μεγαλώσουν το στρατό τους και το «Cubs of the Caliphate» ενισχύει τα εφιαλτικά τους σχέδια. Ήδη οι προ-έφηβοι τρομοκράτες χρησιμοποιούνται σε επιδρομές.

Κι όμως υπάρχουν πολλά να μάθουμε από αυτά τα παιδιά, που παρά το γεγονός ότι στερούνται τόσο πολλά, είναι ακόμη σε θέση να δώσουν. Δίνουν την ελπίδα όταν οι ενήλικες την έχουν χάσει. Ο 6χρονος Μαχμούντ από το Χαλέπι έχασε τα άκρα του όταν βόμβα έπεσε στην παιδική χαρά που έπαιζε. Βλέπει την κάμερα, χαμογελά σα να μην έχει συμβεί τίποτα. Το οδοιπορικό του C.N.N. στο δυτικό Χαλέπι συγκλονίζει. Μια τεράστια λευκή ισλαμική σημαία σηματοδοτεί την είσοδο στην πλευρά των ανταρτών. «Το κάπνισμα είναι αμαρτία», «Κοίταξε μόνο ό,τι ο Αλλάχ θέλει να δεις» γράφουν οι δυο πινακίδες, προτρέποντας τους ανθρώπους να μην παρακολουθούν ταινίες του Χόλυγουντ. Οι εικόνες πραγματικά σοκάρουν, κατεστραμμένα σχολεία, νοσοκομεία και παιδιά που ζητιανεύουν για να μην πεθάνουν. Ο 7χρονος Μπιλάλ τρέχει με τη μητέρα του να κρυφτεί. «Κλαίει γιατί του υποσχέθηκα πως θα είναι ασφαλής, αλλά οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται» ξεσπά η μητέρα του και συνεχίζει με τρεμάμενη φωνή: «Το χειρότερο είναι πως μερικές φορές λέει πως θέλει να πεθάνει». Η μητέρα του αναγκάστηκε να κάψει όλα τα ρούχα των παιδιών της ώστε να μην πεθάνουν από το κρύο, τα κατάφερε. Ο μικρός της γιος θα πάρει το λόγο και με δάκρυα στα μάτια τονίζει πως δεν θέλει να μεταφερθεί σε στρατόπεδο προσφύγων: «Καλύτερα να έχω τα αεροπλάνα πάνω από το κεφάλι μου, αρκεί να βρίσκομαι σπίτι μου. Ορκίζομαι στο Θεό δεν θέλω κάτι άλλο».

Το μήνυμα του Κριστιάνο Ρονάλντο πριν από λίγες εβδομάδες αντιπροσωπεύει τον πλανήτη. Ήρωες είναι τα παιδιά! «Γεια σας. Αυτό είναι για τα παιδιά της Συρίας. Γνωρίζουμε ότι υποφέρετε πολύ. Μπορεί εγώ να είμαι ένας διάσημος παίκτης, αλλά εσείς είστε οι πραγματικοί ήρωες. Μην χάνετε την ελπίδα. Ο κόσμος είναι μαζί σας. Νοιαζόμαστε για εσάς. Είμαι μαζί σας».

Πολύδωρος Παπαδόπουλος – "gazzetta"

 

Medi help