XanTheater

  • Δεν έχουμε τίποτε εναντίον του Αντώνη Μουσαδέ, αλλά λίγο μετά από αυτό τι είναι αυτό;
  • Βία, τρομοκρατία και επιστροφή της δεξιάς στα μετεμφυλιακά ήθη της
  • Δυστυχώς το να γνωρίζεις πώς να γράψεις πέντε αράδες στα ελληνικά, δεν αποτελεί προαπαιτούμενο για να γίνεις δήμαρχος ελληνικής πόλης
  • 3.220 ευρώ για μία εμφάνιση τοπικού σχήματος στην Ξάνθη!
  • Ανακριβείς οι φήμες ότι θα μπει στον κόμβο της Σάρδεων μηχάνημα έκδοσης αριθμών προτεραιότητας για όσους κυνηγάνε τα αδέσποτα
  • Αποκαλύφτηκε ποιος έκανε τη δωρεά για την περιβόητη "μεγάλη σημαία" στην Ξάνθη κατά την προεκλογική περίοδο των δημοτικών εκλογών...
  • Επίκαιρο
  • Το είδαν στο indeXanthi.gr και τους άρεσε. Προσέτρεξαν στην πηγή, το έκαναν copy-paste αλλά... ξέχασαν να την αναφέρουν. Όπως κάνουν καθημερινά...

Myblogs.gr

Νίκος

Σε συγκέντρωση καταγγελίας των εργατικών «ατυχημάτων» καλεί το πρωί (11.30) του Σαββάτου 16 Δεκεμβρίου στην πλατεία Ελευθερίας και η Ταξική πορεία, σημειώνοντας -με τον παραπάνω τίτλο- τα ακόλουθα:

Το τελευταίο διάστημα όλο και πιο συχνά γινόμαστε μάρτυρες νέων εργατικών «ατυχημάτων». Άλλοτε μικρά, καθημερινά που δε μαθαίνονται ποτέ και άλλοτε σοβαρά, πολλές φορές θανατηφόρα. Όλες οι περιπτώσεις αποτελούν ανθρωποθυσίες στο βωμό του κέρδους της εργοδοσίας και του κεφαλαίου. Στα ΕΛΠΕ, στις βιομηχανίες του Ασπρόπυργου, στα εργοτάξια του Μετρό, στα μηχανάκια του θανάτου των Everest και των Mikel και σε πολλές άλλες περιπτώσεις που δε μαθεύτηκαν ποτέ, η ματωμένη λίστα των νεκρών και τραυματισμένων εργατών γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Στην πόλη μας, το προηγούμενο διάστημα ο θάνατος εργαζόμενου σε συνεργείο αυτοκινήτων, ο πρόσφατος θάνατος του εργάτη στην ΕΛΒΙΖ, οι επαναλαμβανόμενοι σοβαροί τραυματισμοί ντελιβεράδων, φέρνουν στο φως με τον πιο βάρβαρο τρόπο τη σκληρή πραγματικότητα του σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΣΕΠΕ (Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας) το 2016 έγιναν 6.500 εργατικά «ατυχήματα», δηλαδή 18 περιστατικά την ημέρα, με τα 73 από αυτά να είναι θανατηφόρα. Το πρώτο τρίμηνο του 2017 έγιναν 1600, ενώ εκτιμάται ότι μέχρι το τέλος του χρόνου θα φτάσουν τα 7000 δηλαδή ο αριθμός θα ξεπεράσει τα 20 την ημέρα. Από το 2013 και μετά έχουμε αύξηση των «ατυχημάτων» κατά 10% κάθε χρόνο, ενώ το 2017 το ποσοστό φτάνει στο 15%. Στα παραπάνω στοιχεία θα πρέπει να προσθέσουμε και όλα τα περιστατικά που δεν έχουν καταγραφεί κυρίως λόγο της εργοδοτικής τρομοκρατίας και του φόβου της απόλυσης και της ανεργίας.

Στην ερώτηση ποιος έχει την ευθύνη, η κάθε πλευρά απαντάει σύμφωνα με τα συμφέροντά της. Η εργοδοσία και το κεφάλαιο λέει πως αποτελούν «ατυχή περιστατικά», πως «φταίει η κακιά η στιγμή» και η «απροσεξία» του εργάτη. Οι εργατοπατέρες και οι υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες σφυρίζουν αδιάφορα και προσπαθούν να κουκουλώσουν το όποιο περιστατικό.

Για μας τα εργατικά «ατυχήματα» αποτελούν εργοδοτικά εγκλήματα. Η υπέρ-εντατικοποίηση της εργασίας, τα εξαντλητικά ωράρια, οι ατελείωτες υπερωρίες, οι μισθοί πείνας που αναγκάζουν έναν εργαζόμενο να κάνει δύο και τρεις δουλειές για να τα βγάλει πέρα, σε συνδυασμό με τις περικοπές στη συντήρηση του εξοπλισμού και την ολοκληρωτική έλλειψη μέτρων ασφαλείας, δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για τα μικρά και μεγάλα εργοδοτικά εγκλήματα.

Την ίδια στιγμή το κεφάλαιο και η εργοδοσία με την πρόφαση της κρίσης τσακίζουν ακόμη περισσότερο τους μισθούς, ελαστικοποιούν τις εργασιακές σχέσεις, εντείνουν την εργοδοτική τρομοκρατία.  Ζητάνε ιδρώτα και αίμα από την εργατική τάξη για να μπορούν να αυγατίζουν τα κέρδη τους χωρίς εμπόδια και παρεκκλίσεις. Θέλουν να δουλεύουμε σαν σύγχρονοι σκλάβοι, χωρίς δικαιώματα, με σκυμμένο κεφάλι, χωρίς δυνατότητα αντίστασης. Για αυτόν ακριβώς το λόγο η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, o ΣΕΒ (Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων), σε απόλυτη συνεργασία με την συνδικαλιστική ηγεσία της ΓΣΕΕ, ετοιμάζονται να εξαπολύσουν νέα επίθεση. Ετοιμάζουν  νέα αντεργατικά μέτρα που θα καταργούν το δικαίωμα στην απεργία και το ελεύθερο συνδικαλισμό.

Να μετατρέψουμε την οργή και την αγανάκτηση από την καθημερινή εργασιακή βαρβαρότητα σε οργανωμένη πάλη σε κάθε χώρο εργασίας. Να μετατρέψουμε τη θλίψη από τους θανάτους των συναδέλφων μας σε αγώνα ενάντια στο σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα. Όσο δύσκολο και αν φαντάζει, η μόνη διέξοδος βρίσκεται στην Αντίσταση και τη Διεκδίκηση. Με όπλα μας τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη, να στηρίξουμε ο ένας τον άλλο και να συγκροτήσουμε μαζικό κίνημα υπεράσπισης των δικαιωμάτων μας και της ίδιας μας της ζωής.

  • Μαζικός αγώνας για ανθρώπινες συνθήκες ζωής και δουλειάς
  • Καμία ανοχή στην καθημερινή εργασιακή βαρβαρότητα
  • Κανένας στη δουλειά χωρίς τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας.