Είχα βρει καταφύγιο σε έναν σταθμό που έπαιζε τραγούδια ελληνικά αλλά και ξένα και για έναν καιρό περνάγαμε πολύ καλά. Τελευταία είχε αρχίσει να εισβάλει και η διαφήμιση ανάμεσά τους, αλλά με κάποιον διακριτικό θα ‘λεγα τρόπο. Δηλαδή κάθε ημίωρο έμπαινε το σήμα του σταθμού και μπουκάρανε 5-6 σποτάκια που διαλαλούσαν την πραμάτεια τους. Αποσμητικά, σαπούνια, οδοντόκρεμες, απορροφητικές σερβιέτες, παιχνίδια, μπίρες και αργά κάποια πιο σκληρά ποτά.
Πάει στον διάβολο. Είχε συνηθίσει και το μυαλό και κάθε «μισή» κατέβαζε τον διακόπτη κι από ‘δώ πάν’ κι οι άλλοι. Τώρα όμως, όπως παντού άλλωστε, αγριέψανε κι εκεί τα πράγματα. Όχι μόνο μπαίνουν ανάμεσα στα τραγούδια εκεί που δεν το περιμένεις κι ανάμεσα στο «Πόσο πολύ σ’ αγάπησα» και το «Είσαι ένα περιστέρι» εισβάλλει μια ξυριστική μηχανή με 17 ρυθμιζόμενες λεπίδες και σου ξυρίζει κόντρα τα σωθικά, πράγμα οδυνηρό κι απάνθρωπο, αλλά μπερδεύονται στη γλώσσα του ίδιου του «παρουσιαστή», «παραγωγού», «συγγραφέα» και «μουσικού επιμελητή» της εκπομπής. Λες και δεν του έφταναν του άμοιρου τόσοι ρόλοι που είναι αναγκασμένος να παίζει για να βρει δουλειά.
Παλιά υπήρχαν άλλοι στην παρουσίαση, άλλοι στην παραγωγή, άλλοι στην εκφώνηση, άλλοι στη συγγραφή, άλλοι στη σκηνοθεσία, κι άλλοι στις διαφημίσεις. Τώρα όλα σε έναν άνθρωπο κι έναν μισθό και ξοφλάμε.
Τελευταία-τελευταία πια, τον εξαναγκάζουν να πλέκει ψιλοβελονιά το τραγούδι, τον συνθέτη και τον τραγουδιστή με το προϊόν. «Ακούσαμε την Αλίκη Βουγιουκλάκη στο τραγούδι “Μες σ’ αυτή τη βάρκα είμαι μοναχή” που τόσο χαρακτηριστικά το είπε η ξανθιά του ελληνικού σινεμά, όπως ξανθιά και γλυκιά είναι κι η μπίρα Ντράμσεν-Ντρούμσεν (ακούγεται από πίσω κάτι σαν συνεχές ρέψιμο υπερηλίκου, που αργότερα καταλαβαίνεις ότι είναι η Ντράμσεν-Ντρούμσεν που αφρίζει στο ποτήρι), η μπίρα που σας συντροφεύει σε κάθε σας στιγμή, όπως θα σας συντροφέψει και τώρα η φωνή της Ελεονόρας Ζουγανέλη στο “Μονάχα εγώ”».
Όντως. Μονάχα εσύ, αγόρι μου, μπορείς να παντρέψεις με γάμο (αν)ορθόδοξο την Αλίκη, την Ντράμσεν- Ντρούμσεν και την Ελεωνόρα. Κανείς άλλος.
Αλλά η μεγάλη επιτυχία έρχεται από ένα κορίτσι παρουσιάστρια, σκηνοθέτιδα και συγγραφέα-διαφημίστρια μια άλλης, μουσικής πάντα εκπομπής, που με τη μελίρρυτη φωνή της απήγγειλε το εξής: «Και μετά τον Γιάννη Χαρούλη που μας τραγούδησε τον “Χειμωνανθό” ας σκεφτούμε ένα άλλο άνθος. Το Άνθος Ορύζης Παναγιώτης που μας χαρίζει τις πιο βελούδινες κρέμες (η όρυζα, της ορύζης. Έτσι. Ουδεμία σχέση με την κόρυζα που λέω να βγάλουνε να ησυχάσουμε).
Αν και στο θέμα ρύζι υπάρχει το αξεπέραστο.
Η ίδια φωνή πάλι.
«Ήταν η Φωτεινή Βελεσιώτου που μας τραγούδησε όπως μόνο αυτή μπορεί το “Που πέφτει σαν ζεστή βροχή η αγάπη”, όπως ζεστή είναι και η σούπα με ρύζι αβγολέμονο για τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Πάντα βέβαια με ρύζι ΝτενΕγκρίνω. Ένα ρύζι όχι μόνο για σούπες αλλά κα για ριζότο, ατζέμ, γεμιστά, αδειανά, ό,τι τραβάει η όρεξή σας, πάντα ρύζι ΝτενΕγκρίνω. Και μια και μιλάμε ρύζι, ας ακούσουμε τον Νίκο Ξυλούρη σ’ ένα ριζίτικο. “Πότε θα κάνε ξαστεριά”».
Αν με ρωτάτε εμένα προσωπικά, μαντάμ, για ξαστεριά δεν το βλέπω. Βέβαια πρέπει να πούμε ότι υπάρχει και κάποιος που δεν θέλει καμιά παρουσίαση.
Εκεί που ακούς και πάει να γλυκαθεί το μέσα σου με την «Προσευχή της Παρθένου», πριν καν την τελευταία νότα, μπαίνει με τις μπάντες αυτός ο απάωρος με το μαλλί αφάνα που γυρνάει σαν τον μουρλό Λόντρα – Παρίσι- Βιέννη και τραγουδάει με τη φωνή στα μη περαιτέρω «Γλυκειά τζαμπασακούλα μου, πολλές σακούλες κράτησα, μα εσύ είσαι η ψυχούλα μου» και καταλαβαίνουμε αμέσως ποιοι είμαστε, πού ζούμε, τι περιμένουμε και τι μας περιμένει.
Καλή ακρόαση.
Σταμάτης Φασουλής – εφημερίδα «Νέα»
