Αν αξίζει να σχολιαστεί κάτι, προς ενημέρωση των νεότερων που ενδεχομένως δεν γνωρίζουν, είναι το χαμόγελο της απόλυτης ευτυχίας που στολίζει το πρόσωπο του Νίκου Μανιού στη φωτογραφία.
Ο Μανιός συνελήφθη από τη χούντα ως μέλος του «Κινήματος 20 Οκτώβρη». Δικάστηκε, καταδικάστηκε, φυλακίστηκε, εξορίστηκε. Δεν είναι ο πρώτος που δικαίωσε το «πού είσαι νιότη που έδειχνες πως θα γινόμουν άλλος». Το μόνο βέβαιο είναι πως ο Χρήστος Κασσίμης, η «ψυχή» της συγκεκριμένης αντιστασιακής οργάνωσης και στη συνέχεια «ψυχή» του Ε.Λ.Α., που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από ασφαλίτες μια νύχτα του Οκτώβρη του 1977 καθώς προσπαθούσε να τοποθετήσει εκρηκτικό μηχανισμό στις εγκαταστάσεις της A.E.G. (ως απάντηση για τη δολοφονία των στελεχών της R.A.F. στα λευκά κελιά του Σταμχάιμ) δεν έχει καμιά ευθύνη για την κατάντια των συναγωνιστών του της περιόδου της χούντας.
Άλλοι παραμένουν επαναστάτες μέχρι το τέλος και άλλοι εξαργυρώνουν τη νεανική αντιστασιακή τους δράση στο χρηματιστήριο της αστικής πολιτικής, φτάνοντας στην έσχατη κατάντια του βουλευτή μιας μνημονιακής πλειοψηφίας.
πηγή: Κόντρα
