Η παράλογη απόρριψη του αιτήματος συνέχισης σπουδών του Τάσου Θεοφίλου, γεννάει ερωτηματικά για το εάν τελικά η «καταδίκη», ο «σωφρονισμός» και η «εκδικητικότητα», είναι ταυτόσημες έννοιες σύμφωνα με την αστική δικαιοσύνη, όπως αυτή εφαρμόζεται από την ελληνική πολιτεία.
Αλλιώς δεν εξηγείται αυτή η ακατανόητη απόφαση απόρριψης του αιτήματος του Τάσου Θεοφίλου να συνεχίσει τις σπουδές του μέσα από τη φυλακή, που έγινε μάλιστα δεκτή με έκπληξη ακόμα και από τη διοίκηση της φυλακής που είχε εισηγηθεί θετικά για το θέμα.
Ο Τάσος Θεοφίλου έχει δικαστεί πρωτόδικα και ήδη εκτίει την ποινή που του επιβλήθηκε. Μέσα στην ποινή αυτή ωστόσο δεν προβλέπεται η αφαίρεση μίας δυνατότητας που του έχει δοθεί από την ίδια τη νομοθεσία του κράτους. Με αυτό που αιτείται ο κρατούμενος Θεοφίλου δεν ζητάει εξαιρέσεις ή ευνοϊκές μεταχειρίσεις. Αιτείται το δικαίωμα που του δίνει η πολιτεία, το οποίο η ίδια εξωφρενικά αποσύρει με αιτιολογήσεις που δεν ευσταθούν όπως εξηγεί o Τάσος Θεοφίλου στην επιστολή που έστειλε στην «Εφημερίδα των Συντακτών».
Εάν δηλαδή στις ποινές που επιβάλλει το κράτος συμπεριλαμβάνεται πλέον και η ηθική και ψυχική εξόντωση των κρατουμένων –ή μάλλον καλύτερα ορισμένων κρατουμένων- μέσω του γνωσιακού τους παροπλισμού και της έλλειψης ερεθισμάτων που να νοηματοδοτούν την καθημερινότητα ενός εγκλεισμού, να μας πληροφορήσει το ελληνικό κράτος ότι βαδίζουμε προς μία ιδιότυπη φυλακή που ο τελικός της σκοπός της είναι να κατασκευάζει τρόπους απόλυτης σύνθλιψης προσωπικοτήτων και συντριβής ανθρώπων.
Kollect – Κατερίνα Δήμα
Ακολουθεί η επιστολή που έστειλε ο Τάσος Θεοφίλου στην “Εφημερίδα των Συντακτών”:
«Δεν πέρασαν λίγες μέρες από τις ψευδοαποκαλύψεις Πανούση και η μιντιακή γραμμή της μηδενικής ανοχής δείχνει να έχει εμπεδωθεί πλήρως από το υπουργείο Δικαιοσύνης.
Οι διακηρύξεις για το δικαίωμα των κρατουμένων να σπουδάζουν, παραμένουν με προκλητικό τρόπο ανεφάρμοστες και το υπουργείο υιοθετεί τη λογική των προηγούμενων κυβερνήσεων, εκπέμποντας το μήνυμα ότι οι κρατούμενοι είναι προτιμότερο να περνάνε τη μέρα τους αναζητώντας την πρέζα τους παρά να σπουδάζουν.
Στις 16.11.2015 μου γνωστοποιήθηκε ότι απορρίφθηκε -προς έκπληξη ακόμα και της διοίκησης της φυλακής η οποία είχε κάνει θετική εισήγηση- το αίτημά μου προς το υπουργείο Δικαιοσύνης να μου επιτραπεί η πρόσβαση στο διαδίκτυο από Η/Υ του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας της φυλακής, για μια ώρα την ημέρα υπό επιτήρηση και σε προεπιλεγμένες ιστοσελίδες, προκειμένου να μπορέσω να παρακολουθήσω τριμηνιαίο πρόγραμμα σπουδών του τομέα e-learning του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το πρόσχημα της απόρριψης είναι ότι δεν εμπίπτω στην κατηγορία του φοιτητή Α.Ε.Ι.-Τ.Ε.Ι. όπως προβλέπεται από το άρθρο 1 της σχετικής υπουργικής απόφασης που εκδόθηκε στις 3.7.2015, αλλά θεωρούμαι σπουδαστής Κέντρου Επαγγελματικής Κατάρτισης. Όμως το άρθρο 1 που επικαλείται ο συντάκτης της απόφασης, περιορίζει την αναφορά του σε φοιτητές Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. επειδή, πολύ απλά, αναφέρεται στη δυνατότητα εκπαιδευτικής άδειας, κάτι εντελώς άσχετο με το αίτημά μου το οποίο καλύπτεται από το επόμενο άρθρο 2, το οποίο γενικεύει και αναφέρεται σε εκπαιδευτικούς “φορείς δημοσίου τομέα ή νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που εποπτεύονται από το δημόσιο”.
Επιπλέον ο σωφρονιστικός κώδικας στο άρθρο 35, που ίσχυε πριν καν την εν λόγω υπουργική απόφαση η οποία υποτίθεται εκδόθηκε ακριβώς για να αποτρέψει τέτοιου είδους κακόβουλες παρερμηνείες, προβλέπει τη δυνατότητα συμμετοχής κρατουμένων σε εκπαιδευτικά προγράμματα γενικώς και επιπλέον τους κινητροδοτεί, προσμετρώντας τις ημέρες σπουδών στον ευεργετικό υπολογισμό της ποινής.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι το πώς μπορεί το ίδιο υπουργείο, το ένα εξάμηνο να νομοθετεί προς μια κατεύθυνση και το επόμενο εξάμηνο να παραβιάζει, όχι μόνο το υποτιθέμενο πνεύμα των ίδιων του των νόμων, αλλά να ασελγεί και στο γράμμα του. Τέλος, αν δεν ανακληθεί τις επόμενες ημέρες η απόφαση που, ελαφρά τη καρδία, πήραν σε βάρος μου κάποιοι κύκλοι του υπουργείου Δικαιοσύνης, θα έχει ως συνέπεια τη διαγραφή μου από το πρόγραμμα.
