INDEXANTHI.GR
e-Ξανθη-ματα

27 χρόνια χωρίς την Κατερίνα Γώγου

«Η Κίρκη για πάντα, χωρίς γυρισμό, την κοινότητα μετέτρεψε σε γουρούνια. Πάνε τώρα όλοι. Παιδικοί αγαπημένοι μου φίλοι, σύντροφοι, όλοι, έρωτες, γονείς, συγγενείς…».

Ένα μικρό αφιέρωμα του indeXanthi.gr στα 27 χρόνια από τότε που η Κατερίνα Γώγου επέλεξε –για άλλη μια φορά- το φευγιό… Ένα μικρό αφιέρωμα από τρία ποιήματα. Το πρώτο οπτικοποιημένο. Μελοποίηση Νίκος Καλλίτσης, ερμηνεία Μάρθα Φριντζήλα, ενορχήστρωση Δημήτρης Οικονομάκης – Παναγιώτης Μάργαρης, ηχοληψία Νίκος Παπαδόπουλος – Sound Flakes Studio.

{youtube}voEdHc9repI#t=65{/youtube}

Μισθωτή εργασία – κεφάλαιο

o ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού

η προδομένη επανάσταση

ά ρε σύντροφε πόσο μας λείπεις…

Ο καιρός σκουλήκιασε
πυρηνικές δοκιμές, λαϊκά μέτωπα, μπορντέλα

(πάει κι η Πορτογαλία)

υπερπαραγωγές των καθολικών και της μαφίας

γίνανε πολυεθνικές, δεν μας αφήνουν ν’ αγαπήσουμε

σύντροφε.

Χαφιέδες ανεβαίνουν τα σκαλιά μας

σκυλιά στα γήπεδα, μπορούν όποτε γουστάρουν

να μας κατεβάσουν το βρακί να μας πηδήξουν

ειρηνική συνύπαρξη και σοσιαλισμός σε μια χώρα

α, ρε σύντροφε να ‘ξερες τι βαρύ φορτίο κουβαλάμε…

Οι δίκες της Μόσχας, κανένας δεν άντεξε

έμεινες ολομόναχος

κι ο κόσμος ήτανε κουρασμένος, κει πάνω χτυπήσανε.

Τα ξέρεις, τι να σου πω.

Κι έπειτα συνεργαστήκανε. Τα ξέρεις, τι να σου πω.

Στην Κίνα, Γενάρης του ‘77, σφάζουν εργάτες

κι αυτό φτάνει εδώ σαν ποίημα του Μάο

(τα πρόσωπα πάλι λένε φταίνε) α ρε σύντροφε

γιατί δεν πρόσεχες πιο πολύ;

Εδώ, τα ίδια. Κρύβονται στο καβούκι τους οι άνθρωποι

Τα ΚΚ είναι δύο και χιλιάδες οι ερμαφρόδιτοι

«επαναστάτες».

Έτσι και λίγο φανείς μπόσικος πέρασες απέναντι.

Μη νοιάζεσαι όμως. Θα τα καταφέρουμε.

Μόνο να, καμιά φορά κουράζομαι εγώ

δεν έχω και δουλειά, με πιάνει το παράπονο καληώρα

κι είναι τότε που λείπεις πιο πολύ

τότε που σε «μαλώνω» γιατί δεν πρόσεχες

και που δεν ντρέπομαι να κλάψω

και να γράφω ποιήματα.

Σύντροφε που δεν πρόδωσες

ζούμε την βαρβαρότητα.

(Ah, Compagno, quanto ci manchi…

Il tempo si è bacato

test nucleari, fronti popolari, bordelli e multinazionali

non ci lasciano amare.

Ah, Compagno, quanto ci manchi

spie della polizia ci salgono le scale.

Lo sai, che devo dirti, dopo hanno agito assieme

in Cina, gennaio ’77, massacrano Operai.

Ah, Compagno, perché non ci stavi attento,

perché non ci stavi attento di più?

Qui è lo stesso. La gente si rinchiude nel proprio guscio.

Ah Compagno, se sapessi che fardello dobbiamo portare

e così, per quanto fiacco, sei andato avanti.

Ah, Compagno, perché non ci stavi attento

perché non ci stavi attento di più?

Ah, Compagno che non hai tradito

viviamo nella barbarie.

Ah, Compagno, perché non ci stavi attento

perché non ci stavi attento di più?

Ah, Compagno che non hai tradito

viviamo nella barbarie).

Μόνο που εμείς είχαμε αποφασίσει ν’ αλλάξουμε τον κόσμο

και αυτό δεν γίνεται με εξοχή.

Το ‘χαμε πει αυτό.

Ψάχναμε να βρούμε όπλα

ξέραμε πως όλοι πεθαίνουνε

αλλά υπάρχουν θάνατοι που βαραίνουνε

γιατί διαλέγουν οι ίδιοι τον τρόπο.

Αποφασίσαμε το θάνατο στο θάνατο γιατί αγαπάγαμε πολύ τη ζωή.

Αυτά τα παπούτσια

ποτέ δεν ξεκουράζονται και ούτε βιάζονται

όταν εγώ καθαρίσω από εδώ

θα τα φορέσει ο Παύλος, η Μυρτώ

φοράμε το ίδιο νούμερο, δεν λιώνουν

όσες πρόκες και αν ρίχνετε στο δρόμο.

Σας βαράνε στο δόξα πατρί σας

θα έρθει η ώρα

που θα τρέχετε απεγνωσμένα στο στιλβωτήριο

“συνοδοιπόροι” και “αποστάτες”

να βάψετε τα δικά σας

μα η μπογιά

δεν θα πιάνει

ό,τι και αν κάνετε, όσα και αν δίνετε

τέτοιο άτιμο κόκκινο είναι το δικό μας…

Σχετικά άρθρα

Η φωτογραφία της ημέρας

Super User

“Ο χάρτης ψεύδεται”

Super User

Γελοιότητες

Super User

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Δείτε περισσότερα

Πολιτική απορρήτου και cookies