INDEXANTHI.GR
e-Ξανθη-ματα

51 χρόνια από το Woodstock

Χρόνια της δεκαετίας του ’60, της «χρυσής» δεκαετίας του 20ου αιώνα! Ο Μάης του ’68, ο πόλεμος στο Βιετνάμ, η άνοιξη της Πράγας, η σεξουαλική απελευθέρωση, το κίνημα των χίπις, η άνοιξη του ροκ, το μεγαλύτερο μουσικό γεγονός: το “Woodstock”! Που ξεκινούσε σαν σήμερα το 1969.

Και στην Ελλάδα την ίδια δεκαετία: διαδηλώσεις, νόθες εκλογές, αλλά και η πολιτιστική άνοιξη των Λαμπράκηδων, η άνοιξη της ελληνικής μουσικής με Χατζιδάκι και Θεοδωράκη και τέλος η δικτατορία των τρελών συνταγματαρχών και το Woodstock μες στη λογοκρισία της εποχής περνάει ξώφαλτσα στην ελληνική κοινωνία…

Ήταν το καλοκαίρι της αγάπης και πάνω απ’ όλα η ροκ μουσική η οποία, αν ορίσουμε ως αρχή της τα μέσα της δεκαετίας του ’50, δεν ήταν τότε τίποτε περισσότερο από μια ώριμη έφηβη. Ήταν 15 Αυγούστου 1969 όταν οι αναμενόμενοι 60.000 φίλοι της ροκ έγιναν περίπου 500.000 και κατέκλυσαν τα πάντα γύρω από τη φάρμα του Μαξ Γιασγκούρ στο Μπέθελ της Νέας Υόρκης. Ιστορικά η επιτυχία του πιο διάσημου φεστιβάλ στην ιστορία της ροκ μουσικής θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμη και τυχαία. Βεβαίως και υπήρχαν όλοι οι παραπάνω λόγοι για να πραγματοποιηθεί, τίποτε όμως δεν προμήνυε την τεράστια επιτυχία που τελικώς είχε.

Ήταν πράγματι ένα χαρμόσυνο γεγονός το Γούντστοκ ή -όπως πολλοί θέλουν να τονίσουν- απλώς η ταφόπλακα της δεκαετίας του ’60; Το 1968, μόλις πριν από έναν χρόνο ο φιλόσοφος της μη βίας Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε δολοφονηθεί στο Μέμφις. Την επόμενη χρονιά η Τζάνις Τζόπλιν και ο Τζίμι Χέντριξ πέθαναν από υπερβολική δόση ναρκωτικών, ενώ ο πόλεμος του Βιετνάμ έληξε τελικά το 1975, σε μια νέα δεκαετία κατά την οποία τα ιδανικά της ειρήνης και της αγάπης δεν έδειχναν να απασχολούν μαζικά πλέον τη νεολαία. Σίγουρα το Γούντστοκ ήταν ένα αυθόρμητο γεγονός που είλκυσε το ενδιαφέρον όλων όσοι πίστευαν ότι ο πλανήτης μπορούσε να γίνει ένα καλύτερο μέρος, με όσες δυνάμεις και αν διέθεταν. Τι και αν δεν κατάφεραν να νικήσουν την πολιτική; Τι και αν έπεσαν θύμα του ίδιου του μέσου με το οποίο έρχονταν σε αντίθεση με την προηγούμενη γενιά, των ναρκωτικών; Σίγουρα προσπάθησαν και η μουσική μάλλον ήταν το πρόσχημα!

Τραγουδιστές και συγκροτήματα που πήραν μέρος:

Richie Havens, Sweetwater, The Incredible String Band, Bert Sommer, Tim Hardin, Ravi Shankar, Melanie, Arlo Guthrie, Joan Baez, Quill Keef Hartley Band, Country Joe, McDonald, John Sebastian, Santana, Canned Heat, Mountain, Grateful Dead, Creedence Clearwater Revival, Janis Joplin, Sly & the Family Stone, The Who, Jefferson Airplane, Joe Cocker, Country Joe and the Fish, Ten Years After, The Band, Blood, Sweat & Tears, Johnny Winter, Crosby, Stills & Nash, Neil Young, Paul Butterfield, Blues Band, Sha Na Na.

Και τα μεγάλα ονόματα που δεν συμμετείχαν στη γιορτή:

Beatles, Led Zeppelin, Doors, Bob Dylan, Procol Harum, Moody Blues, Jethro Tull, Frank Zappa and the Mothers of Invention, Arthur Lee and Love, Byrds.

Ενδιαφέροντα στοιχεία και λεπτομέρειες

Το τριήμερο φεστιβάλ του Γούντστοκ στις 15-17 Αυγούστου του 1969 αποτέλεσε ορόσημο μιας ολόκληρης εποχής, των «παιδιών των λουλουδιών» που διακήρυτταν την αγάπη και την ειρήνη –και τα ναρκωτικά- ως τη λύση σε όλα τα ανθρώπινα προβλήματα.

Το φεστιβάλ ειρήνης και μουσικής, όπως είχε ονομαστεί, πρέσβευε την επανάσταση των hippies, που επεκτεινόταν πολύ πέραν της μουσικής, στα υψηλά ιδανικά της παγκόσμιας ειρήνης και της αγάπης. Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι είναι το φεστιβάλ που άλλαξε τη ροκ μουσική όπως την ξέρουμε. Συγκαταλέγεται, άλλωστε, στη λίστα του «Rolling Stone» με τις 50 στιγμές που άλλαξαν την ιστορία του Rock and Roll. Προσέλκυσε 450.000 οπαδούς του τριπτύχου «sex, drugs, rock and roll» που κατασκήνωσαν στους χώρους του φεστιβάλ, επιδιδόμενοι αφενός σε τριήμερα όργια, αφ’ ετέρου σε βροντερά συνθήματα για παγκόσμια ειρήνη και επιστροφή των αμερικανών στρατιωτών από το Βιετνάμ, καθώς και οριστική παύση των ρατσιστικών διακρίσεων εντός της χώρας. Το Woodstock αποτέλεσε ιδανικό τόπο εκδήλωσης του γενικευμένου κοινωνικού αναβρασμού από την αμερικανική νεολαία, που διακήρυττε έναν νέο τρόπο ζωής, γεμάτο αγάπη και μακριά από προσωπικά συμφέροντα.

Στο φεστιβάλ-ορόσημο της ροκ είχαν αρνηθεί να παίξουν οι Beatles επειδή ο John Lennon δεν είχε καταφέρει να τους συγκεντρώσει, οι Led Zeppelin καθώς είχαν επιλέξει να τραγουδήσουν σε άλλο φεστιβάλ με καλύτερη πληρωμή, ενώ είχαν αρνηθεί τη συμμετοχή τους οι Byrds και ο Bob Dylan, ο οποίος δεν συμφωνούσε με τις αρχές που πρέσβευε το κίνημα των hippies. Την πρόσκληση για να συμμετάσχουν αρνήθηκαν επίσης τόσο οι Doors, λόγω της γνωστής αντιπάθειας του Jim Morrison στις μεγάλες συναυλίες εξωτερικού χώρου, όσο και οι Jethro Tull με τον Ian Anderson να δηλώνει ότι δεν θέλει να περάσει το Σαββατοκύριακο παίζοντας για «άπλυτους χίπιδες».

Αν και αρχικά το φεστιβάλ είχε σχεδιαστεί με καθαρά κερδοσκοπικά κριτήρια, η πολύ μεγαλύτερη προσέλευση κόσμου σε σχέση με το αναμενόμενο, το μετέτρεψε σε τεράστια γιορτή αγάπης. Οι φράχτες έπεσαν, επιτρέποντας και σε όσους δεν είχαν εισιτήρια να εισέλθουν στους χώρους του φεστιβάλ, με τη συνολική προσέλευση να εκτιμάται στις 450.000. Το εισιτήριο συμμετοχής στο τριήμερο (που έγινε τετραήμερο λόγω βροχών) φεστιβάλ ήταν 18 δολάρια, εάν είχε αγοραστεί προκαταβολικά και 24 δολάρια στις πύλες των συναυλιακών χώρων. Παρά την έλλειψη οργάνωσης και υποδομών για τετραήμερη φιλοξενία τόσων χιλιάδων ανθρώπων, ο ειρηνικός χαρακτήρας του φεστιβάλ διατηρήθηκε. Στο τετραήμερο καταγράφηκαν δυο θάνατοι (ένας από υπερβολική δόση ηρωίνης και ένα ατύχημα) και δύο γεννήσεις.

{youtube}Wyx053CNMag{/youtube}

πηγή: αποσπάσματα από αναφορές που φιλοξενούνται στο διαδίκτυο.

Σχετικά άρθρα

Η φωτογραφία της ημέρας

Super User

Νοέμβριος – λαογραφία και επετειολόγιο

Super User

Ο καζαμίας του 2020

Super User

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Δείτε περισσότερα

Πολιτική απορρήτου και cookies