Ανάμεσα στα συρματοπλέγματα

Στο χωριό Ειδομένη του νομού Κιλκίς, πολύ κοντά στα σύνορα με τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, συναντήσαμε 30 περίπου πρόσφυγες, στοιβαγμένους σαν άλογα σε ημιυπαίθριο στάβλο, κάτω από ένα υπόστεγο στην αυλή του τμήματος συνοριοφυλακής. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι οι συγκεκριμένοι πρόσφυγες ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ, γι’ αυτό και η αστυνομία μάς επέτρεψε να συνομιλήσουμε μαζί τους.

Διαθέτουν χαρτιά (εξάμηνη αναβολή απέλασης). Η αστυνομία τους μαζεύει από το δρόμο, από το σιδηροδρομικό σταθμό του χωριού, από τα χωράφια και τα δάση στις γύρω περιοχές. Οι ίδιοι μας είπαν πως εκατοντάδες πρόσφυγες, μεταξύ των οποίων πολλές γυναίκες και παιδιά, βρίσκονται στα δάση και των δυο χωρών. Με τα μάτια μας είδαμε ανθρώπους να περπατούν στις γραμμές του τρένου. Κατά την προσαγωγή τους γίνεται έλεγχος-ξεσκαρτάρισμα κι όσοι έχουν χαρτιά των οποίων η ισχύς έχει παρέλθει «πακετάρονται» για τα κρατητήρια ή για τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης του κατ’ ευφημισμόν «Ξένιου Δία». Τους υπόλοιπους τους φορτώνουν σε ένα λεωφορείο και τους «προωθούν» στη Θεσσαλονίκη.

Εγκλωβισμένοι ανάμεσα στις δύο χώρες (Ελλάδα και Δημοκρατία της Μακεδονίας), ονειρεύονται διασχίζοντας τα Βαλκάνια να φτάσουν στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις, όπου οι περισσότεροι έχουν ήδη κάποιον δικό τους. Θεωρούν ότι εκεί θα έχουν τα δικαιώματα που απορρέουν από την ιδιότητα του πρόσφυγα. Αίσθηση μας προκάλεσε η ερώτησή τους, αν είμαστε από τον ΟΗΕ κι αν γνωρίζουμε την ύπαρξη κάποιας υπηρεσίας του στην άλλη πλευρά των συνόρων. Νεαρός πρόσφυγας έβγαλε ένα χαρτί από την τσέπη του για να μας ρωτήσει κάτι σε σχέση με μια οδό στη Θεσσαλονίκη και το χαρτί έσταζε νερά, όπως και τα ρούχα σχεδόν όλων. Άλλοι πρόσφυγες μάς έλεγαν με έμφαση ότι οι εξουσίες στη χώρα τους δεν είναι φτιαγμένες για τους λαούς, ενώ κάποιος μας έδειξε την καρδιά του για να μας πει τη γνώμη του για τη Γάζα και την Παλαιστίνη.

Στο χρόνο που μείναμε εκεί, τζιπάκια της ΟΠΚΕ (με το πλήρωμα να φορά χειρουργικές μάσκες) έφερναν κι άλλους πρόσφυγες και τους στοίβαζαν μαζί με τους υπόλοιπους. Οι περισσότεροι από αυτούς κατάγονται από τη Συρία. Έχουν γραμμένα στο «κοντέρ» τους αμέτρητα χιλιόμετρα, κυνηγημένοι από τους συνοριοφύλακες, περπατώντας για μέρες μέσα στις λάσπες, αναγκασμένοι να κρύβονται, χωρίς φαγητό αλλά και χωρίς παπούτσια! Κάποιος από το Αφγανιστάν έψαχνε εναγωνίως τέσσερις φίλους του, οι οποίοι, όπως μας δήλωσε, πάσχουν από σοβαρή ψυχική ασθένεια και παρακαλούσε να τους έχουν συλλάβει οι ανθρωποκυνηγοί, γιατί αλλιώς, έλεγε, τα πράγματα θα ήταν χειρότερα γι’ αυτούς.

Όταν κάποια στιγμή ζητήσαμε από αστυνομικό του Τμήματος αλοιφή, στοιχειώδη φαρμακευτική κάλυψη για τις πληγές των προσφύγων, η απάντηση που λάβαμε ήταν κυνική: «Θα τους πάμε στη Θεσσαλονίκη κι ας πάνε στο νοσοκομείο να τους δώσουν». Ιδιοκτήτης καταστήματος του χωριού, με τον οποίο συνομιλήσαμε, μας ζήτησε με νόημα να ρωτήσουμε τους πρόσφυγες πώς τους συμπεριφέρονται οι αστυνομικοί της γειτονικής χώρας. Πράγματι, οι ίδιοι μας κατήγγειλαν ξυλοδαρμούς από στρατό κι αστυνομία, κλοπές των χρημάτων τους και καταστροφή των κινητών τους. Επιβεβαιώθηκε για μία ακόμη φορά η γνωστή ρήση «όπου μαλώνουν τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια». Θύματα οι ίδιοι των οικονομικών κρίσεων, αλλά και ξεριζωμένοι εξαιτίας των πολέμων στις χώρες τους, πολέμων που αναπτύσσονται στο πλαίσιο των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, παίρνουν το ρόλο του βατράχου που πληρώνει το κόστος. Του βατράχου που μεταπηδά σε άλλο βάλτο, ελπίζοντας πως τα εκεί βουβάλια που θα μαλώσουν θα του φερθούν αλλιώς…

Παράλληλα, η χώρα μας έχει γίνει μια τεράστια φυλακή για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, αρνούμενη να τους εφοδιάσει με ταξιδιωτικά έγγραφα, σηκώνοντας «τείχη» στα σύνορά της (συρματοπλέγματα στο πέρασμα του Έβρου), ανοίγοντας θαλάσσιους τάφους για πολλούς απ’ όσους επιχειρούν την από θάλασσα διέλευση.

Ως λαός «διαχρονικά μέτοικος», που ξέρει πολύ καλά από μετανάστευση και προσφυγιά, πρέπει να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Να σταθούμε ταξικά αλληλέγγυοι στους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Να γίνει η Ελλάδα χώρα υποδοχής και φιλοξενίας τους. Να απαιτήσουμε: την κατάργηση του «Δουβλίνο 3». Να δοθούν άμεσα ταξιδιωτικά έγγραφα σε όλους τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, ώστε να συνεχίσουν το εξ ορισμού δύσκολο ταξίδι κατά την επιλογή τους. Λύση σε αντίθετη κατεύθυνση δεν μπορεί να υπάρξει.

ΥΓ: Αξίζει να τονιστεί πως η συνομιλία μας με τους πρόσφυγες γινόταν υπό το άγρυπνο (με το ζόρι κρατούσε το σώμα του όρθιο ένας απ’ αυτούς) βλέμμα των αστυνομικών. Ένας άλλος ζήτησε από πρόσφυγα να πάρει το μπουφάν του από τη μηχανή του με νοήματα και επιθετικό ύφος. Μας σταμάτησαν σε δρόμο του χωριού ρωτώντας μας από πού είμαστε και τι δουλειά έχουμε εκεί (έβγαλαν τις χειρουργικές μάσκες απευθυνόμενοι σε μας). Στην επιστροφή, στην εθνική οδό, ασφαλίτες που προφανώς μας είχαν πάρει από πίσω μας σταμάτησαν εκ νέου, κάνοντας τις ίδιες ερωτήσεις, με μία προσθήκη αυτή τη φορά: μας μέτρησαν, προφανώς για να δουν αν ήμασταν τόσοι όσοι φύγαμε από το χωριό!

πηγή: Κόντρα