Πάει το αναφορικό «που», χάθηκε για πάντα! Δεν υπάρχει πια «που», μόνο «ο οποίος», «η οποία» και «το οποίο», σκοπίμως και εκνευριστικά -σχεδόν εκβιαστικά- επαναλαμβανόμενα! Έχετε ακούσει κανένα να λέει «που»; Αν ακούσετε, να το πείτε και σ’ εμάς. Κι όσοι δεν το προσέξατε, ποτέ δεν είναι αργά. Έχει καιρό που αυτή η μαϊμουδο-ιστορία απλώθηκε πια παντού, όπως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, από το «βασικά» του ‘80 και εντεύθεν.
Δεν θα ακούσετε «που» ούτε για δείγμα! Σε εξοργιστικό βαθμό. Τόσο, που σε λίγο καιρό οι… πατριώτες θα άδουν «σε γνωρίζω από την κόψη η οποία με βία μετράει τη γη». Θα ανασκευαστεί κι ο Καββαδίας: «Ήταν εκείνη τη νυχτιά την οποία φύσαγε ο Βαρδάρης». Θα αναπροσαρμοστούν και τα παλιά τραγούδια: «Τα τρένα τα οποία φύγαν’, αγάπες μου πήρανε». Και τα νεότερα: «Είσαι εκείνη την οποία έψαχνα, την οποία χρόνια καρτερούσα. Με πλημμύρισαν τυφλές ελπίδες, από εκείνη τη στιγμή την οποία με είδες».
Το χαμένο «που» είναι η μία όψη του νομίσματος. Σύντομα θα αναφερθούμε και στην άλλη. Γιατί υπάρχει ακόμη ένας κραυγαλέος (αλλά πολύ… μοδάτος κι αυτός) μεταστατικός γλωσσικός μαϊμουδο-καρκίνος…