Η καρδιά μου σφίχτηκε γιατί, όπως πληροφορήθηκα από την ευγενική κυρία που ήταν υπεύθυνη, τα βιβλία που θα απομείνουν -και είναι πάρα πολλά- θα γίνουν κατευθείαν χαρτοπολτός. Σε κάθε μου ερώτηση είχε έτοιμη την απάντηση, σημάδι ότι πράγματι είχαν ψάξει όλες τις περιπτώσεις. Έτσι, τα βιβλία που θα απομείνουν, παρόλο που οι ιδιοκτήτες είναι πρόθυμοι, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να δωριστούν:
– σε δημόσιες βιβλιοθήκες
– σε παιδικές βιβλιοθήκες
– σε βιβλιοθήκες δήμων
– σε βιβλιοθήκες του πανεπιστημίου
– σε ιδρύματα και…
– ούτε και στις φυλακές.
ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ Η ΕΦΟΡΙΑ!
Οι άνθρωποι έκαναν επαφές με πανεπιστημιακούς, με αρμόδιους φορείς, με υπεύθυνους βιβλιοθηκών και δεν μπορούν να βρουν λύση. Ούτε να τα πετάξουν μπορούν, ούτε να τα χαρίσουν ως ιδιώτες μετά το κλείσιμο του καταστήματος. Πρέπει μόνο να γίνουν χαρτοπολτός. ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ;
Εν τω μεταξύ μιλάμε για βιβλία που δεν έχουν εμπορική αξία, βιβλία παλιά και μερικά από αυτά δυσεύρετα. Φανταστείτε ότι αγόρασα το τεύχος 5-6 από το “Φυλλάδιο”, το περιοδικό που έγραφε και εξέδιδε ο πεζογράφος Γιώργος Ιωάννου, αντί του ποσού του 0,50 ευρώ.
Σε τι κράτος ζούμε; Πηγαίνετε τουλάχιστον εσείς και πάρτε μερικά βιβλία σε εξευτελιστικές τιμές, μήπως και τα σώσετε.
Όταν ξανανέβηκα επάνω στον κόσμο, πήρα βαθιά ανάσα. Είχα την αίσθηση ότι ανέβαινα από τον Άδη!
Γ. Χ.