Γράφω αυτές τις γραμμές, και πολλές είναι, γιατί πρώτον δεν απολογούμαι σε κανέναν, δεύτερον δεν δίνω διαπιστευτήρια σε κανέναν, και τρίτον δεν καταδέχομαι κανενός είδους δημόσιο διάλογο.
Δεν θα απαντήσω λοιπόν σε οτιδήποτε, ούτε θα ασχοληθώ άλλο, τροφοδοτώντας περαιτέρω νοσηρής έκτασης δημοσιότητα για πρόσωπα και πράγματα που αποτελούν ανθυπολεπτομέρειες αν τα δει κανείς μέσα στο γενικότερο πλαίσιο των προβλημάτων μίας κοινωνίας που στο μεγαλύτερο μέρος της πλήττεται σε όλα τα επίπεδα διαβίωσης και ποιότητας ζωής.
Θέλω λοιπόν να πω -γιατί σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ- ότι εγώ ευθύνομαι για την αναφορά στο κόστος των σελίδων του τεύχους του περιοδικού για το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης, 36 σελίδων σύνολο, για το οποίο η εταιρία σου Τζήμερε πήρε το ποσό 3.088 ευρώ από το δημόσιο, το οποίο κατά τα άλλα βρίζεις.
Η ευθύνη μου αφορά στο γεγονός ότι προεξόφλησα πως τα στοιχεία που βρήκε ο συνάδελφός μου και παρουσίασε και σε μένα, τα οποία ήταν αναρτημένα στη «Διαύγεια» αναφέρονταν στην ΣΧΕΔΙΑΣΗ του τεύχους πράγμα που συνήθως κάνουν οι διαφημιστικές εταιρίες (και εφόσον η λέξη ΕΚΤΥΠΩΣΗ δεν αναφερόταν πουθενά). Έτσι αποτίμησα το κόστος της ΣΧΕΔΙΑΣΗΣ αυτής στα 85 ευρώ ανά σελίδα, ποσό που φυσικά θα ήταν υπέρογκο αν όντως ήταν έτσι, και που όταν παρουσίασες τα στοιχεία που έδειχναν ότι το ποσό αφορούσε και στην εκτύπωση, διορθώθηκε άμεσα (σβήστηκε για την ακρίβεια) από το αρχικό άρθρο στο οποίο εμφανιζόταν.
Ακολούθησε επίσης δημόσια αναγνώριση του λάθους, γεγονός για το οποίο λυπάμαι τώρα κατόπιν εορτής που συναίνεσα να γίνει, αφού έδειξες το ποιον σου, συνεχίζοντας να βρίζεις ανθρώπους, που δημόσια παραδέχτηκαν ένα λάθος, με καταιγισμό χυδαίων χαρακτηρισμών, αλλά περισσότερο απ’ όλα λυπάμαι για το γεγονός ότι σε αυτή την ιστορία ενεπλάκη ο νεότερος συνάδελφός μου Θάνος Αγγελόπουλος που εισέπραξε επίσης τον ορυμαγδό του υβρεολογίου που ακολούθησε στη διαδικτυακή αρένα, την οποία αποτελούν τα σχόλια κάτω από τις αναρτήσεις σου.
Αφεντικά εμείς δεν έχουμε, συνεπώς κανένας δεν μου επέβαλε ούτε καν μου ζήτησε να κάνω αυτή την τοποθέτηση.
Την κάνω γιατί έτσι μου υπαγορεύει η συνείδησή μου, πολιτικό στατιστικό αποτέλεσμα του 0,53% που μας αποκάλεσες «αλήτες», «θρασύδειλα συκοφαντάκια», και πολλά ακόμα, μας απειλείς με μηνύσεις και με αγωγές, και δεν σταματάς πουθενά, εξευτελίζοντας και εκθέτοντας εδώ και μέρες επιστήμονες, δικηγόρους, κοινωνικούς αγωνιστές, ανθρώπους με ιστορία, συνείδηση και πάνω από όλα ανθρωπιά, ενσυναίσθηση και αλληλεγγύη.
Είδαμε τα τηλέφωνά τους αναρτημένα στα μέσα δικτύωσης με ειρωνικά σχόλια όπως «πασιονάρια των μπαχαλάκηδων» αλλά δεν είδαμε αναρτημένα πουθενά τα ονόματα των δικηγόρων που υπερασπίζονται τα καρτέλ της κοκαΐνης και της ηρωίνης. Γιατί προφανώς τα εγκλήματα αυτών που σκορπούν το θάνατο στα παιδιά είναι λιγότερο ειδεχθή από δυο σπασμένα τζάμια.
Είδαμε σχόλια του αισχίστου είδους και του πιο ποταπού επιπέδου από τους ακολούθους σου όπως «ξεβρακώστε τους» κάτω από τις αναρτήσεις σου, αναφερόμενα στους δικηγόρους που εξευτέλισες, λες και η αστική νομοθεσία δεν προβλέπει ίση νομική εκπροσώπηση ακόμα και για διεστραμμένους δολοφόνους, αλλά δεν είδαμε ποτέ πουθενά καμία καταγγελία για τον κανιβαλισμό άρρωστων ανθρώπων, όπως των οροθετικών γυναικών που εκτέθηκαν τα πρόσωπά τους σε κοινή θέα από τα ΜΜΕ πριν οποιαδήποτε καταδίκη τους, γεγονός που αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των συνταγματικών τους δικαιωμάτων.
Στη γενιά μου, τα χρόνια που σπούδαζα στη Νομική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστήμιου Θράκης, την οποία ΔΕΝ τελείωσα (γιατί επέλεξα να τελειώσω άλλη Σχολή), υπήρχε ένα δημοφιλέστατο ανέκδοτο που λέγαμε οι συμφοιτητές μεταξύ μας:
«Πώς είναι το σωστό; Θα σε μηνύσω ή θα σου κάνω μήνυση;»
«Θα μου κλάσεις τ’ αρχίδια».
πηγή: kollect