Θα είναι μια σπουδαία βραδιά αυτή της προσεχούς Πέμπτης στο βιβλιοπωλείο “Δύο”. Με ένα ξεχωριστό, συναρπαστικό μυθιστόρημα που μαγεύει και θα συζητηθεί. Πολύ περισσότερο απ’ όσο συζητάμε εδώ γι’ αυτό με τη συγγραφέα Ελισάβετ Παπαδοπούλου:
“Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Ασημένιο, ένα χωριό του Διδυμοτείχου το καλοκαίρι εκείνο που το χωριό μου απέκτησε ηλεκτρικό ρεύμα και εξακολουθούσε να μην έχει τηλέφωνο ούτε τρεχούμενο νερό. Υπήρξα έφηβη την εποχή που ακούγαμε μουσική από πειρατικούς σταθμούς και κασσετόφωνα, και βλέπαμε ταινίες μόνο στους κινηματογράφους επειδή η ιστορία με τα βίντεο και τις βιντεοταινίες ήταν ακόμα στα σπάργανα” λέει η Ελισάβετ Παπαδοπούλου. “Έγραφα από μικρή διάφορες ευσυγκίνητες ιστορίες για τους παππούδες μου που είχαν έρθει από την ανατολική Θράκη και τα δεινά που τους βρήκαν. Ως έφηβη έγραφα ποιήματα επειδή δεν τα κατάφερνα καθόλου στα μαθηματικά και στις λεγόμενες θετικές επιστήμες και ήθελα να αποδείξω στον εαυτό μου και στους άλλους ότι κι εγώ κάπου αξίζω“.
Πίσω από τα λεγόμενά της, ανακαλύπτει κανείς στοιχεία της ηρωίδας του βιβλίου. Η κα Παπαδοπούλου σκιαγραφεί περίτεχνα το πλαίσιο της γραφής της, λέγοντας: “Το «μέρες και νύχτες που δεν ήταν δικές μας» ξεκίνησε από την επιθυμία μου να φτιάξω μια ιστορία από το βιωματικό υλικό που κουβαλούσα μέσα μου από τα καλοκαίρια του Ασημένιου. Ήταν καυτά, αργά, νωθρά γεμάτα κουνούπια και πλανημένη πραγματικότητα. Στα ανήλικα μάτια μου οι θείοι μου μετανάστες στην Γερμανία που έρχονταν τα καλοκαίρια με τις μεταχειρισμένες μερσεντές και τα πλούσια δώρα, αντιπροσώπευαν όλη τη χλιδή του κόσμου. Ήταν αρκετά για να πειστώ, οι λιωμένες σοκολάτες, τα φτηνά συνθετικά φουστάνια, οι λακ, τα λουστρίνια, τα μίξερ κι οι εξωτικές μπανάνες. Επίσης, ήμουν πεπεισμένη το 1981 που τελείωνα το λύκειο, πως το ΠαΣοΚ ήταν ό,τι πιο έντιμο, ελπιδοφόρο και απελευθερωτικό μπορούσε να συμβεί στην ελληνική πραγματικότητα. Επίσης ήμουν πεπεισμένη ότι ο έρωτας πέφτει πάνω σου σαν θανατηφόρα ασθένεια. Κι έγραψα ένα βιβλίο για όλα αυτά. Για ένα πλήθος από παρεξηγήσεις σε επίπεδο προσωπικό, κοινωνικό και πολιτικό”.
“Η λύση είναι ο πραγματισμός και η αλληλεγγύη”
Το «Μέρες και νύχτες που δεν ήταν δικές μας» είναι μεταξύ των δέκα επικρατέστερων μυθιστορημάτων (όπως τα ψήφισαν οι αναγνώστες) για το βραβείο “Public”. Όσοι το διαβάσουν, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα σπεύσουν να το ψηφίσουν (εδώ).
Κριτική για το βιβλίο γράφτηκε από τον Βασίλη Βασιλικό, ενώ η συγγραφέας μίλησε ήδη για το βιβλίο της σε πληθώρα κεντρικών και περιφερειακών έντυπων και ηλεκτρονικών μέσων.
“Τα πράγματα στο εκδοτικό τοπίο πιστεύω πως είναι δύσκολα, όπως είναι δύσκολα τα πράγματα οπουδήποτε αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Όμως παρ’ όλα αυτά οι εκδότες συνεχίζουν να εκδίδουν, οι συγγραφείς να γράφουν, οι αναγνώστες να διαβάζουν και γενικά οι άνθρωποι να ονειρεύονται” λέει απαντώντας σε σχετική ερώτηση. Και κλείνουμε τη συνομιλία μας, με την Ελισάβετ Παπαδοπούλου να μιλά για την κρίση: “Η οικονομική κρίση χτύπησε κάποιους ανθρώπους ανελέητα, τους έστειλε στην ανεργία, στην απόγνωση, κάποιους στον δρόμο και σ’ αυτή την ιστορία δεν υπάρχει τίποτα καλό. Όλοι οι υπόλοιποι ξαναβρήκαν μετά από αρκετά χρόνια «το μέτρο», έτσι αιφνίδια όπως κάποιοι ξαναβρίσκουν τις αισθήσεις τους. Ελπίζω όλη αυτή η ιστορία με την οικονομική κρίση τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη να τελειώσει σύντομα, επειδή έχοντας στο κέντρο διαρκώς τους αριθμούς θα χάσουμε όλα τα υπόλοιπα. Κι η λύση σε όλα αυτά νομίζω πως είναι ο πραγματισμός και η αλληλεγγύη, τόσο ανάμεσα στους ανθρώπους όσο και ανάμεσα στις χώρες“.
Κρατάμε τα πολλά και εξόχως ενδιαφέροντα για την Πέμπτη, με το κοινό και τη συγγραφέα κοντά μας…