Ανθ’ ημών Roland Topor σήμερα, από το «Μανιφέστο της βροχής»:
«Η δυτική τέχνη ενοχλείται πολύ από τη βροχή. Σπάνιοι είναι οι πίνακες που την αναπαριστούν. Η βροχή είναι ένα θέμα που το χειρίστηκαν όπως τον έρωτα: μια χιονοστιβάδα πληροφοριών για το πριν και το μετά, αλλά τίποτε που να περιγράφει το κατά τη διάρκεια. Γιατί η τέχνη του σήμερα -όπως κι εκείνη του χθες- είναι τόσο ξερή; Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί, πρέπει επιτέλους ν’ αλλάξει!
Να συγκροτήσουμε ένα καλλιτεχνικό κίνημα, νέο και ενδιαφέρον, με στόχο να βρέχει όσο το δυνατόν περισσότερο στα έργα που θα δημιουργηθούν τα επόμενα χρόνια. Αφού τα σύννεφα δεν σταματούν να σωρεύονται στον ορίζοντα και στις κεφαλές μας -όπως ισχυρίζονται οι πολιτικοί άνδρες- μοιάζει φυσιολογικό η τέχνη να μας ενημερώνει σχετικά. Οι καλλιτέχνες, αυτά τα υπερευαίσθητα μικρά όντα που αποτελούν μάρτυρες της εποχής τους, δεν πρέπει να παραμείνουν με τα πόδια στεγνά. Πρέπει να φέρουν τη βροχή, να γονιμοποιήσει τα αφυδατωμένα έργα, να κάνει ν’ ανθίσουν υπέροχα χρυσάνθεμα εκεί που σήμερα δεν φυτρώνουν παρά μόνο παλιόχορτα. Η αποσκληραμένη συνείδηση του κοινού θα διασταλεί εύκολα σαν μεταχειρισμένο σφουγγάρι. Οι καρδιές θ’ ανοίξουν, δάκρυα στοργής θα έρθουν να προσθέσουν ανθρωπιστικά ρυάκια στον πολιτιστικό κατακλυσμό. Βρισκόμαστε στον εικοστό αιώνα, τι στο διάολο! Διαβάσαμε τον Freud και ξέρουμε πια ότι η βροχή είναι μάνα. Ποιος καλλιτέχνης δεν θέλει να κραυγάσει “μάνα!” όταν παρατηρεί τον κόσμο όπου ζει; Δεν πρόκειται για επιστροφή στη φύση, αλλά για μια τολμηρή βουτιά στον τετελεσμένο μέλλοντα.
Ερασιτέχνες της βροχής, θαυμαστές του Jean Kelly, εσείς που σιγομουρμουράτε “βρέχει στα πλακόστρωτα των μεγάλων βουλεβάρτων”, εσείς που σφυρίζετε “βρέχει στη Nantes” ή “βρέχει ακατάπαυστα στη Brest”, εσείς που θυμάστε με συγκίνηση το αδιάβροχο του Humphrey Bogart και πήγατε δέκα φορές να δείτε τον “μουσώνα”, χαίρετε και αγαλλιάστε. Έφθασε πια η μέρα που θα έρθει η βροχή. Ζήτω η βροχή! Ζήτω η πρωτοπορία!
Υστερόγραφο: Και τόσο το χειρότερο για τη γιορτή της Humanite, τους κατασκηνωτές, τους αδειούχους, τους ξενοδόχους, τις υπαίθριες συναυλίες, τους προμηθευτές γυαλιών ηλίου, τις προεκλογικές περιοδείες, τους κυνηγούς, τους μπάτσους, τις στρατιωτικές παρελάσεις, τις αθλητικές εκδηλώσεις. Όσοι δεν αγαπούν την τέχνη έχουν πάντοτε την ευκαιρία να δουν τηλεόραση».